Rrrrrrrrrrrr
“ฮัลโหลลลลลล”เสียงเนือยๆกรอกส่งลงไปยังโทรศัพท์เครื่องหรูราคาเหยียบสี่หมื่น
“ไอ้แตง นี่มึงยังไม่ตื่นอีกเหรอเนี่ย”เสียงโวยวายของคู่สายดังขึ้น
“อืมมม กี่โมงแล้วเนี่ย”เ้าของชื่อแตงถามกลับ
“7:45 แล้วโว้ยยยยยย”
“ห่ะ เชี้ยแล้ว”ร่างที่นอนเกลือกกลิ้งบนเตียงเมื่อครูสะดุ้งตัวลุกขึ้นนั่ง อาการง่วงงุนก่อนหน้าหายเป็ปลิดทิ้ง
“เออ เชี้ยแล้ว รีบๆอาบน้ำแต่งตัวเลยมึงกูรออยู่ข้างล่าง”
“เครๆ” พูดจบก็รีบกระโจนเข้าห้องน้ำทันที
สวัสดีครับ ผมชื่อ กรณ์ อนันนันท์ หรือ แตงโม ไอ้คนที่โทรหาผมเมื่อกี้คือไอ้พายุเพื่อนสนิทของผมเองครับ ผมเป็เพื่อนกับมันั้แ่มัธยมจนถึงปัจจุบันพวกเราตัวติดกันแทบจะตลอดเวลายกเว้นเวลานอนนี่แหละเพราะผมอยู่ที่หอพักเล็กนี่ๆ ส่วนไอ้พายุน่ะเหรอครับ มันเป็ลูกคุณหนูอยู่บ้านหลังใหญ่อยู่ไม่ไกลจากหอพักของผมมากนัก ผมเป็เซลล์แมนอยู่บริษัทซอล์ฟแวร์อันดับหนึ่งของประเทศนี้และคงเดาได้ไม่ยากใช่ไหมครับว่าไอ้เพื่อนตัวแสบตามผมไปไหม ก็อย่างที่บอกแหละครับว่าพวกเราตัวแทบจะติดกันตลอดเวลา
“ทำไม มึงตื่นสายว่ะไอ้แตง”พายุถามผมขณะที่กำลังคาดเข็มขัดนิรภัย
“เมื่อคืนนอนดึกไปหน่อยว่ะ”ผมตอบ
“เอ้านี่ ข้าวเหนียวหมูปิ้งกูซื้อมาไว้ให้เพราะมึงคงไม่หาอะไรกินก่อนทำงานแน่ๆ”ผมรับถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งมาแล้วจัดการยัดมันลงกระเพาะที่หิวโหยทันที
“กูพึ่งมึงได้ตลอดเลยนะเนี่ย ไอ้พายุเพื่อนรัก”ผมยิ้มกว้างโชว์ฟันขาว
“มึงนี่น้าาา”ไอ้พายุผลักหัวผมเบาๆ แล้วหันหน้าไปขับรถต่อไป
ตอนนี้พวกเรากำลังเดินทางไปทำงานกันครับ เราสองคนไปทำงานด้วยกันทุกเช้าและกลับบ้านด้วยกันทุกเย็นจนเป็เื่ปกติไปแล้ว เวลาทำงานเราอยู่คนละทีมกันแต่ถ้ามีเวลาพายุก็จะมากินข้าวกลางกับผมทุกครั้งที่มีโอกาส และถ้าวันไหนพายุไม่ว่างมันก็จะโทรมาบอกและผมก็จะไปกินข้าวกับพวกพี่ๆในทีมของผมแทน ผมเป็เซลล์ที่อายุน้อยที่สุดในทีมและด้วยนิสัยเป็กันเอง ร่างเริง ยิ้มเก่งของผมเลยทำให้เป็ที่รักของทุกคนในทีมได้ไม่ยาก
“กูไปหาพี่ส้มเช้งก่อนนะ นางโทรหากูั้แ่เช้าและ” ไอ้พายุบอกหลังจากตรวจดูว่าล็อครถเรียบร้อยแล้ว
“แต่เช้าเลยรึ” ผมหันไปถามมัน
“เออ ไม่รู้แม่งมีอะไรนักหนา”พายุทำหน้ายู่
“เอาหน้า สู้ๆนะพ่อพายุของน้องแตง”ผมยกมือขึ้นบีบแก้มพายุแล้วส่ายเบาๆ
“อี้...ขนลุก”ถึงจะพูดว่าขนลุกแต่ส่งยิ้มขำมาให้ผม
“55555555”แล้วผมก็เดินแยกออกไปเพื่อเดินตรงไปยังทีมขายของตัวเอง
276
