เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

บทที่ 24 ผลของการกลั่นแกล้งคนอื่น

        จวีซือหนานหันหลังข้ามถนนไปซื้อชานมสักแก้ว เธอนั่งลงบนเก้าอี้ แล้วตบบ่าตัวเอง สายตาก็ยังจับจ้องตึกฝั่งตรงข้าม

        เธอถอนหายใจ รู้สึกกังวลเ๱ื่๵๹โครงการที่ตนเองรับผิดชอบนี้มาก!

        ในห้องทำงานของกงเจ๋ออวี้เต็มไปบรรยากาศเคร่งเครียดและโกรธแค้น

        แม้แต่เลขาที่เข้ามาส่งกาแฟก็ยังรู้สึกสะพรึงไปเล็กน้อย ในตอนนี้ประธานบริษัทอารมณ์ไม่ดี คนทั้งตึกก็รับรู้ได้

        กงเจ๋ออวี้หน้าบึ้งตึง กดโทรศัพท์บนโต๊ะ สั่งเสียงเ๾็๲๰า

        "เรียกกงจ่างชิงมาที่ห้องทำงานของฉัน!"

        เมื่อรู้สึกถึงน้ำเสียงดุดันของกงเจ๋ออวี้ เลขาหนุ่มก็รีบพยักหน้ารับ "ครับท่านประธาน ผมจะไปทันที"

        ทันทีที่วางสาย เลขาหนุ่มก็ได้แต่สวดภาวนาให้กับคุณชายรองของตระกูลกง

        ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

        เสียงเคาะประตูดังขึ้น กงเจ๋ออวี้ก็เงยหน้าขึ้นด้วยสายตาเ๾็๲๰า แล้วพูดว่า "เข้ามา"

        กงจ่างชิงผลักประตูเข้ามา เขาสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงบรรยากาศอันเย็น๾ะเ๾ื๵๠ และเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของพี่ชาย เขาก็เดินมาอย่างหวาดระแวง ก่อนจะถามว่า "พี่… พี่เรียกผมเหรอ..."

        กงเจ๋ออวี้ชี้นิ้วไปที่เอกสารบนโต๊ะ ตอบเสียงเย็น๾ะเ๾ื๵๠ราวกับน้ำแข็ง

        "ตรวจสอบใบแจ้งหนี้พวกนี้ให้ครบถ้วน"

        "ตรวจสอบใบแจ้งหนี้?" กงจ่างชิงกะพริบตาไม่เข้าใจ "นี่ไม่ใช่งานของฝ่ายการเงินเหรอ ทำไมต้องมาตกที่ผมล่ะ บริษัทเรามีฝ่ายการเงินไม่ใช่เหรอ"

        ดวงตาคมกริบของกงเจ๋ออวี้ผุดขึ้นในพริบตา เขาตะคอกถามกลับไปว่า "ฉันส่งงานให้ทำแล้วยังจะอิดออดแบบนี้เหรอ"

        กงจ่างชิงรีบส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่ ๆ ๆ พี่ครับ… ผมยังมีโปรเจกต์หลายอย่างที่ยังไม่เสร็จ และผมก็ไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว..."

        แม้ไม่รู้ว่าตนเองทำผิดอะไรกับพี่ชายคนนี้ แต่ตอนนี้ กงจ่างชิงกลัวอีกฝ่ายโกรธจนพูดไม่ออกเลยทีเดียว!

        กงเจ๋ออวี้หมุนเก้าอี้กลับไป แล้วหมุนแหวนที่สวมอยู่บนนิ้วราวกับครุ่นคิด สายตาเ๾็๲๰าจับจ้องไปยังกงจ่างชิง ก่อนจะถามว่า "นายรู้สึกว่างานเยอะมากเลยเหรอ"

        "ผม..."  

        กงจ่างชิงมองเขาด้วยสีหน้าน้อยใจ จะตอบว่าเยอะหรือไม่เยอะดี

        เห็นสีหน้าของเขาแบบนั้น กงเจ๋ออวี้ก็ยิ้มเยาะเล็กน้อย "เอาละ! ไม่ต้องทำรายงานแล้ว"

        "จริงเหรอครับ?"

        กงจ่างชิงมองพี่ชายผู้เ๾็๲๰าด้วยสีหน้าซาบซึ้ง ตอนแรกเขาคิดจะชมเชยพี่ชายสักประโยค แต่พอจะพูดออกไปก็ต้องถูกขัดเสียก่อน

        "อีกสามวันไปแอฟริกา งานขนส่งให้นายรับผิดชอบ!"

        กงเจ๋ออวี้มองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกว่าคำสั่งนี้ผิดปกติเลย

        "แอฟ… แอฟริกา?"

        กงจ่างชิงมองกงเจ๋ออวี้ด้วยสีหน้างุนงง "พี่ครับ ผมฟังผิดใช่ไหม นั่นมันแอฟริกานะ… แอฟริการ้อนมาก ผมคงจะตัวแดงเป็๲ผงกะหรี่ไปเลย และที่นั่นมีคนดูแลอยู่แล้วนี่ครับ"

        เขาทำอะไรผิดกับพี่ชายจริง ๆ เหรอ ถึงได้โดนลงโทษหนักขนาดนี้

        กงเจ๋ออวี้หยิบคำสั่งย้ายงานมาวางบนโต๊ะ "ฉันว่าสายตานายไม่ค่อยดี ไปฝึกมาใหม่ก็แล้วกัน!"

        สายตาไม่ดีเหรอ? กงจ่างชิงยิ่งงงงวยไปกันใหญ่ เขารู้ว่าตนเองคงทำให้พี่ชายโกรธแน่ ๆ จึงรีบเข้าไปหา "พี่… พี่บอกหน่อยสิว่าผมทำผิดตรงไหน"

        กงเจ๋ออวี้ช้อนสายตาคมกริบขึ้นมา "แค่แยกระหว่างแม่บ้านกับจวีซือหนาน นายยังแยกไม่ออก นายคิดว่าตระกูลกงจะมองว่านายมีประโยชน์หรือไงกัน"

        แม่บ้าน? จวีซือหนาน?

        กงจ่างชิงเริ่มขมวดคิ้ว เขามองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง แล้วก็เคาะหน้าผากตัวเองในทันใด โดยที่ตอนนี้เขาได้เข้าใจทุกอย่างแล้ว "เอ่อ… แม่บ้านคนนั้นคือจวีซือหนานนี่เอง ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแม่บ้านคนนั้นถึงมีพฤติกรรมแปลก ๆ"

        กงเจ๋ออวี่จ้องมองเขาด้วยสายตาเฉียบคม "เมื่อกี้นายใช้ผู้หญิงของฉันซะสนุกปากเชียวนะ!"

        "พี่! ผมผิดไปแล้ว ผมไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็๲..."

        กงจ่างชิงหน้าชาในทันใด ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าตนเองทำอะไรให้พี่ชายโกรธ!