ตอนที่ 8 ชื่อที่ถูกลืม
เสียงสายฝนที่เริ่มซาลงทำให้คืนถัดมาดูเงียบผิดปกติ แม่น้ำใต้สะพานนิ่งสนิท ราวกับผืนน้ำกำลังรออะไรบางอย่าง เมฆาก้าวลงจากรถจี๊ปพร้อมไฟฉายในมือ ส่วนวรุฒยกเครื่องตรวจคลื่นแม่เหล็กเดินตามมาติด ๆ ปากบ่นไม่หยุดเหมือนกลัวว่าความเงียบจะกลืนเขาไป
“พี่เมฆา... ผมขอพูดตรง ๆ เลยนะ ถ้าผีมันจะออกมาทักคืนนี้ ผมจะกราบมันเลยให้จบ ๆ ไป”
“อย่ากราบสิ เดี๋ยวมันคิดว่าเราเปิดรับพลังงาน จะมานั่งบนหลังคาแล้วไปกับเราด้วย” เมฆาพูดเรียบ ๆ พลางส่องไฟไปใต้โคนสะพาน
วรุฒหันขวับ “อะไรนะ!? มันขึ้นหลังคาได้ด้วยเหรอ—”
เสียง เปรี้ยง! จากเหล็กที่หล่นใกล้เท้าทำให้เขาเผ่นขึ้นบันไดสะพานทันที ส่วนเมฆาเพียงย่อตัวลงมองวัตถุนั้นนิ่ง ๆ ก่อนจะเก็บมันขึ้นมา — เหล็กปลายแหลมที่มีเศษผมติดอยู่
“นี่มัน... ผมคน” เขาพึมพำ แล้วหันมาทางวรุฒที่ยังเกาะราวสะพานแน่น “วรุฒ ลงมาดูนี่หน่อยสิ”
“ไม่เอา! พี่อยากให้ผมโดนดึงขาเหรอ”
“ไม่มีใครดึงขา มีแต่คนดึงข้อมูล... ซึ่งถ้านายไม่ลงมา ผมจะเขียนชื่อคนบันทึกว่า ‘ไม่ร่วมมือ’ ลงในรายงาน”
เสียงบ่นอุบอิบดังตามมา ก่อนร่างกลม ๆ ของวรุฒจะค่อย ๆ ย่องลงมาเหมือนแมวกลัวน้ำ
“นี่แค่เส้นผม... แต่เส้นนี้ไม่ใช่ของคนที่มีชีวิต มันแข็งตัวแบบเส้นที่โดนแช่ในน้ำเย็นนาน ๆ” เมฆาพูด พลางหยิบใส่ถุงเก็บตัวอย่าง “อุณหภูมิต่ำเกินกว่าระดับน้ำเมื่อวาน มันเย็นเหมือนโดนแช่ในไนโตรเจน”
“ผีแช่ไนโตรเจนได้ด้วยเหรอพี่!?”
“ไม่ใช่... แต่บางทีสิ่งที่เราเห็นเมื่อคืน อาจเป็การหดตัวของมวลพลังงานเย็น — เหมือนปฏิกิริยาทางความร้อนที่ยังค้างในพื้นที่นี้”
วรุฒมองหน้าเขาอย่างหมดหวัง “พี่เมฆาครับ ผมจะขอรางวัลนักแปลความกลัวเป็วิทยาศาสตร์ประจำปีให้พี่เลย”
เสียงลมพัดวูบหนึ่งทำให้ทั้งคู่เงียบลง ชั่วขณะนั้น ทั้งแม่น้ำและโครงเหล็กสะพานสั่นไหวเบา ๆ ราวกับมีแรงดึงจากข้างใต้ เมฆาค่อย ๆ เดินไปใกล้ขอบทาง น้ำข้างล่างเริ่มขุ่นขึ้น เหมือนมีบางอย่างกำลังลอยขึ้นมาจากก้นน้ำ
“พี่เมฆา... มัน... มันขึ้นมาแล้ว”
“ใช่ เห็นแล้ว”
เมฆาก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว ส่องไฟลงไปอย่างไม่ลังเล เงาร่างเล็ก ๆ ใต้ผิวน้ำกำลังจ้องกลับขึ้นมา ดวงตาเบิกกว้างราวกับยังไม่รู้ว่าตัวเองตายไปแล้ว
“เด็กคนนั้น...” เขาพูดเสียงแ่
วรุฒยกกล้องขึ้น “อย่าบอกนะว่าเราต้องลงไป!”
“ไม่ต้องลง — แค่ให้เธอรู้ว่าเราเห็น”
เมฆาเงยหน้ามองฟ้า “เด็กน้อย ถ้าเธอยังอยู่นี่เพราะรอใครบางคน บอกชื่อเขามา ฉันจะช่วยให้เจอกันเอง”
ทันใดนั้น... เสียงสะพานส่งเสียง ครืด เหมือนเหล็กกำลังขยับเอง และอักษรบางอย่างเริ่มปรากฏบนพื้นเหล็กทีละตัว —
"พี่..."
วรุฒหน้าซีด “เอาแล้วไง! ผีมันใช้พิมพ์ดีด!”
เมฆากลั้นขำ “สงสัยจะส่งข้อความได้เร็วกว่านายอีกนะ”
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
1K
