เยว่เฟิงเกอนึกถึงภารกิจสุดโรคจิตเ่าั้เหมือนจะมีอยู่หนึ่งภารกิจที่ให้ไปขโมยกางเกงในของม่อหลิงหานขอแค่ทำภารกิจนี้สำเร็จ นางก็จะได้รับห้าสิบมูลค่าการซื้อ
เพียงแต่ตอนนี้นางไม่สามารถขโมยกางเกงในของเขามาได้ดูท่าจะทำได้ก็ต่อเมื่อต้องรอให้ถึงกลางดึกก่อนอาศัยโอกาสตอนที่ม่อหลิงหานหลับลึกแล้วค่อยลงมือกับเขา
“เ้ามองพอหรือยัง? ” น้ำเสียงของม่อหลิงหานเ็า ขัดความคิดของเยว่เฟิงเกอ
สตรีน่าตายนางนี้นางกำลังมองตรงไหนของเขาอยู่?
ตอนนั้นเองเยว่เฟิงเกอถึงดึงสติกลับมาได้นางกะพริบตาปริบๆ ใส่ม่อหลิงหาน ยิ้มกล่าว “มองพอแล้ว มองพอแล้ว”
“ในเมื่อมองพอแล้วก็จงตอบคำถามของเปิ่นหวาง เ้าเป็ผู้ใดกันแน่? ” ม่อหลิงหานยังคงไม่ลืมเื่นี้
เยว่เฟิงเกอกะพริบตาปริบๆใส่ม่อหลิงหานอีกครั้ง “ท่านคิดว่าอย่างไรเล่า?” ทันทีที่เอ่ยจบ เยว่เฟิงเกอก็หมุนกายวิ่งหายไปจากเรือนน้ำอุ่นอย่างว่องไวราวหมอกควัน
สำหรับเยว่เฟิงเกอแล้วเื่ที่สำคัญที่สุดก็คือ การทำภารกิจให้สำเร็จ ดังนั้นนางจะมามัวเสียเวลาอยู่ไม่ได้ มิฉะนั้นม่อหลิงหานจะต้องโกรธจนภารกิจจับหน้าอกนั่นพลาดไปอย่างเสียเปล่าแน่
เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากเยว่เฟิงเกอ มือทั้งคู่ของม่อหลิงหานก็กำเป็หมัดแน่น
เขามองเงาหลังที่เผ่นหนีไปอย่างรวดเร็วของอีกฝ่ายความสงสัยในแววตายิ่งกดลึก
ยามที่เงาร่างของเยว่เฟิงเกอหายไปจากครรลองสายตาอย่างสิ้นเชิงแล้วม่อหลิงหานถึงได้ะโขึ้นว่า “ทหาร”
“กระหม่อมอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ”ฉับพลันนั้นเงาร่างสีดำร่างหนึ่งปรากฏกายขึ้นตรงหน้าม่อหลิงหาน
“ไปสืบมาองค์หญิงเยว่เฟิงเกอแห่งแคว้นเสวี่ยอวี้ นางเป็วรยุทธ์หรือไม่?”ม่อหลิงหานบัญชาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“พ่ะย่ะค่ะกระหม่อมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้” เมื่อองครักษ์ถานอี้กล่าวจบก็หายตัวไปในทันที
เมื่อครู่ยามที่มือของเยว่เฟิงเกอััถูกรักแร้ของม่อหลิงหานเขารับรู้ได้ถึงพลังบางอย่างที่ส่งผ่านมาจากมือนาง
นี่คือพลังที่มีแต่คนที่ฝึกยุทธ์เท่านั้นถึงจะมีได้
ส่วนเยว่เฟิงเกอที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าอ่อนแอมาตลอดนั้นไม่เคยแสดงวรยุทธ์ต่อหน้าใครมาก่อนเลยเช่นนี้เองม่อหลิงหานถึงได้ไม่เคยเห็นนางอยู่ในสายตา
แต่ตอนนี้เขาไม่อาจไม่จับตาดูนางให้มากขึ้นอีกสักหน่อยได้
เขาไม่อยากให้ข้างกายตนมีสตรีที่เก่งในเื่เสแสร้งแฝงตัวอยู่
โดยเฉพาะสตรีนางนั้นที่เป็ถึงองค์หญิงผู้มาจากแคว้นเสวี่ยอวี้
การที่ฮ่องเต้แห่งแคว้นเสวี่ยอวี้ยอมส่งองค์หญิงมาแต่งงานกับเขาจะเป็ไปเพื่อ้าให้เกิดความปรองดองของสองแคว้นเท่านั้นจริงๆ น่ะหรือเกรงว่าจะไม่ใช่แค่เื่เล็กน้อยตามที่กล่าวแล้ว
ม่อหลิงหานแค่นเสียงเ็าก่อนจะกลับลงไปในบ่อน้ำร้อนอีกครั้ง
เขาตั้งใจจะชำระล้างส่วนที่เยว่เฟิงเกอจับต้องไปเมื่อครู่สักสิบรอบเช่นนี้ถึงจะพอลบไอเย็นจากมือนางให้หมดสิ้นไปได้
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง เยว่เฟิงเกอก็ก้าวยาวๆ ออกมาจากเรือนน้ำอุ่นนางเห็นชิงจื่อที่ยืนรออยู่ด้านนอก นางมีท่าทีร้อนใจเป็อย่างยิ่ง
“พระชายาทรงไม่เป็อันใดนะเพคะ?” ชิงจื่อเห็นเยว่เฟิงเกอออกมาแล้วก็รีบรุดขึ้นไปรับทันที
เยว่เฟิงเกอนึกย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ตนััแผงอกของม่อหลิงหานคนไม่ได้แสดงออกว่าโมโหแต่อย่างใด ดูท่าภารกิจลวนลามหน้าอกในครั้งนี้จะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี
เยว่เฟิงเกอยิ้มแฉ่งให้ชิงจื่อ“ข้าย่อมไม่เป็อันใดอยู่แล้ว เพียงแต่เมื่อครู่ยังแช่น้ำไม่หนำใจข้ายังรู้สึกคันยุบยิบอยู่เลย เมื่อกลับไปแล้ว ตักน้ำมาให้ข้าอาบที ข้าจะชำระกายอีกรอบเสียหน่อย”
“เพคะพระชายา”เมื่อได้เห็นท่าทางสบายอกสบายใจของเยว่เฟิงเกอแล้ว ชิงจื่อก็วางใจลงได้
เมื่อครู่ยามที่รออยู่หน้าเรือนน้ำอุ่นชิงจื่อได้ยินเสียงต่อสู้ดังออกมาจากด้านใน ทว่า นางไม่กล้าบุกเข้าไปจึงทำเพียงนำอาภรณ์ชุดใหม่ของเยว่เฟิงเกอไปพาดไว้บนฉากกั้นแล้วรีบวิ่งออกมา
ยามนี้พระชายาของนางออกมาโดยไร้รอยขีดข่วนนางก็รู้แล้วว่า ท่านอ๋องไม่ได้ทำร้ายอีกฝ่าย
เมื่อกลับไปถึงเรือนเยว่เหยาชิงจื่อก็ไปตักน้ำร้อนมาเติมสระอาบพร้อมโรยกลีบกุหลาบไว้เหนือผิวน้ำ
เยว่เฟิงเกอปลดอาภรณ์ออกก่อนจะค่อยๆหย่อนกายลงในสระ อาบน้ำอุ่นอย่างสบายอารมณ์
99
