สวัสดีค่ะทุกคน ฉันมีชื่อว่า ตังเม หรือจะเรียกว่า ตังเมสุดสวยก็ได้นะโฮะ ๆๆ ^O^
ฉันทำงานพิเศษอยู่ในร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง ซึ่งก็...เรียกได้ว่าเป็งานที่ดีนะ ทำงานไปในบรรยากาศอันอบอวลหอมหวานไปด้วยกลิ่นชาและกาแฟ
ลูกค้าที่ร้านก็มีหลายประเภทค่ะ
ทั้งนักเรียน นักศึกษา พนักงานบริษัท แม่บ้าน แม่ครัว บลา ๆๆ
เรียกได้ว่ามีครบทุกแบบนั่นแหละ เพราะร้านของเราขายในราคาไม่แพงเรียกเป็ภาษาชาวบ้านว่า ‘โค-ตะ-ระ’ ถูกเลยก็ว่าได้
เ้าของร้านชื่อว่า เฮียกุ่ย ค่ะ เห็นเรียกว่า ‘เฮีย’ นำหน้า แต่ที่จริงแล้วเฮียกุ่ยคนนี้ยังไม่แก่เท่าไหร่นะคะแกเพียงแค่มีอายุสามสิบนิด ๆ เท่านั้นเอง
ฉันเป็เด็กนักเรียนโรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่งเพียงแต่ตอนนี้เป็่ปิดเทอมก็เลยมาหารายได้พิเศษ
ที่จริงฉันก็แค่เด็กนักเรียนหญิงมัธยมปลาย ฯ ธรรมดา ๆ นั่นแหละค่ะเพียงแต่พูดให้มันดูสวยหรูไปอย่างนั้นเองแหละ =_=
ฉันมาทำงานที่นี่ได้เกือบสองปีแล้ว เรียกได้ว่า มาทุกครั้งที่ปิดเทอม
เฮียกุ่ยใจดีมาก หลังเลิกงานเฮียแกมักจะให้ฉันเลือกเครื่องดื่มอร่อย ๆกลับไปกินที่บ้านฟรีเสมอเรียกได้ว่าฉันเคยลองชิมเกือบทุกอย่างแล้วที่อยู่ในคาเฟ่แห่งนี้น่ะนะ ^^+
“อ้าวตังเม ไหนเอากาแฟร้อนไปเสิร์ฟที่โต๊ะ 1 หน่อยจ้า~”
เสียงของเฮียกุ่ยดังขึ้น ฉันรีบรับคำ
“ค่า~”
ฉันยกกาแฟร้อนมาเสิร์ฟให้ลูกค้าตามปกติแต่แล้วสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งซึ่งอยู่นอกร้าน
‘อะไรกันนะหมอนี่ !?’
ฉันนึกในใจ เพราะผู้ชายคนนี้เอาแต่ทำท่าเก้ ๆ กัง ๆอยู่หน้าร้านเหมือนลังเลอะไรสักอย่าง
ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของฉัน ฉันจึงเดินออกไปเลียบ ๆ เคียง ๆ แถว ๆ ใกล้ๆ ประตูหน้าร้าน...
อ้า !
และแล้วสายตาของฉันก็ไปสะดุดกับสิ่งหนึ่งซึ่งทำให้ฉันเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมหมอนี่ถึงได้มีท่าทีลังเลแบบนั้น
...สุนัขค่ะ ! ใช่แล้ว มันคือสุนัข !
แต่จะพูดให้ถูก มันคือ ‘ลูกสุนัข’ตัวน้อยน่ารักมากกว่า ขนฟูฟ่องน่ากอด กับหางที่สะบัดไปมาดุ๊กดิ๊กช่างน่ารักจริงจัง >w<
แต่ว่าเดี๋ยวก่อนนะ ! หรือผู้ชายคนนี้คิดจะนำสัตว์เลี้ยงเข้ามาในร้าน
ไม่ได้ค่ะ ! ไม่ได้ !!
ตังเมคนนี้ต้องรีบไปห้ามปรามไว้เสียก่อน !~~
ฉันเปิดประตูออกไป เดินออกไปหาผู้ชายวัยรุ่นซึ่งดูแล้วอายุอานามน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน แล้วพูดว่า
“นี่นาย !”
“ฮะ ?”
หมอนั่นย้อนถาม
ให้ตายเถอะฉันรู้สึกไม่ค่อยชอบหน้าตานี่เลยแฮะ -_-^
“คือว่านาย” ฉันพูดกับเขา “เอาสัตว์เลี้ยงเข้ามาในร้านไม่ได้นะ”
“สัตว์เลี้ยงที่ไหน นี่หมาต่างหาก”
“ก็หมา มันเป็สัตว์เลี้ยงไหมยะ”
อะไรฟะตานี่ กวนจริง ๆ พับผ่าสิ =_=^^^
ตาคนนี้นี่อะไรของเขา ไว้ทรงผมชี้โด่ชี้เด่ แถมยังโพกผ้าโพกศีรษะดูเหมือนพวกนักเลงขาเฮ้วก็ไม่ปาน
“ก็นี่ลูกหมาเอง ก็แค่ลูกหมา เอาเข้าร้านไม่ได้หรือไง”
“ไม่ได้ !”
“อะไรเนี่ย ไปเรียกเ้าของร้านมาคุยซิ”
“ไม่จำเป็ต้องเรียกเฮียมาหรอก แค่ฉันคนเดียวก็พอแล้วฉันก็เป็พนักงานร้านนี้เหมือนกัน”
“แหม ก็แค่มาทำพาร์ทไทม์ล่ะว้า~”
“อะไรนะ -_-++”
ยังดีที่ในร้านยังมีพนักงานคนอื่นอีกนอกจากฉัน ไม่อย่างนั้นล่ะก็เฮียกุ่ยคงจะขาดดุลการค้ามากที่ฉันมัวแต่มาต่อล้อต่อเถียงกับ‘ลูกค้า (?)’ ท่านนี้อยู่
“ว่าแต่เธอเนี่ยหน้าคุ้น ๆ นะ เหมือนอยู่โรงเรียนเดียวกับฉัน”
“...”
‘เฮ้ย อะไรวะ !’
นี่คือสิ่งที่ฉันคิดเมื่อได้ยินเขาพูดฉันจำไม่ได้เลยว่าที่โรงเรียนฉันมีเด็กนักเรียนหน้าตาแบบนี้อยู่ด้วย แถมยัง...ไว้ทรงผมเสียไม่เหมือนทรงนักเรียนอย่างนั้นแหละ หรือว่าเฉพาะ่ปิดเทอม ??? เออแต่มันไม่ใช่เื่ของฉันนี่นะ - -“
“เอาเถอะ ๆ ฉันจะไม่คิดอะไรเื่ที่เธอแสดงมารยาทที่ไม่ดีต่อลูกค้าก็แล้วกันเอาเป็ว่าฉันสั่งชาเย็นแก้วหนึ่ง กลับบ้าน โอเค้ ?!”
‘หนอย ! มาโอคงโอเค้อะไรของมันฟะ ให้ตายเถอะ !L’
ว่าไปนั่นสุดท้ายแล้วฉันก็ต้องจำใจรับออเดอร์แล้วไปทำชาเย็นมาให้หมอนี่ที่นอกร้านเพราะถึงอย่างไรฉันก็ไม่สามารถยอมให้เขาเอา ‘สัตว์เลี้ยง’ เข้ามาในร้านได้จริง ๆ น่ะนะ
เขาจ่ายเงินให้ฉันเสร็จแล้วก็กำลังจะหมุนตัวกลับไป แต่แล้วขาของเขาก็ชะงักก่อนจะหันกลับมาพูดกับฉันว่า
“ฉันชื่อ โคลท์ แล้วเธอล่ะ ?”
“ตังเม”
ฉันตอบห้วน ๆ
“โอเคตังเม ไว้เจอกันที่โรงเรียน >_<”
ไม่พูดเปล่าตาผ้าโพกนี่ยังหันกลับมายักคิ้วข้างเดียวให้ฉันอีก เอ้อเอาเข้าไปค่ะท่านผู้ชม~
2K
![Neurotic Game [ ONLINE ] 1 - นิวโรติกเกมส์ออนไลน์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1597413172_11645058.webp)