สุดยอดผู้อัญเชิญวิญญาณกับกองทัพโครงกระดูกสุดแกร่ง

บทที่ 6 ผมยังเด็กอยู่เลยนะ

เช้าวันรุ่งขึ้น...

ประมาณแปดโมงเช้า เว่ยเสี่ยวซูเพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เตรียมตัวไปโรงเรียน ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เสี่ยวซู ตื่นหรือยังจ๊ะ?"

เมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงหวานๆ ดังมาจากหน้าประตู เว่ยเสี่ยวซูก็รู้สึกขนลุก ถ้าเขาเดาไม่ผิด คนที่อยู่หน้าประตูต้องเป็๲เ๽้าของห้องเช่าของเขา น้าอู๋

น้าอู๋ชื่อจริงว่า อู๋ซินเยว่ อายุ 35 ปี เป็๲แม่ม่าย สามีของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุระหว่างไปยังมิติลับเมื่อหลายปีก่อน และเธอก็ยังไม่แต่งงานใหม่

จริงๆ แล้วน้าอู๋เป็๲คนดี และดูแลเว่ยเสี่ยวซูเป็๲อย่างดี ไม่งั้นคงไม่มีทางที่เขาจะเช่าห้องขนาด 30 ตารางเมตร พร้อมห้องครัวและห้องน้ำใกล้โรงเรียน ในราคาเดือนละ 300 หยวน

แต่ความหวังดีของน้าอู๋บางครั้งก็ทำให้เว่ยเสี่ยวซูอึดอัด 3 ปีมานี้ ทุกครั้งที่เขาเจอน้าอู๋ เขาก็จะหลบหน้าเหมือนหนูเจอแมว

(น้าอู๋ พอเถอะครับ ผมยังเด็กอยู่เลย!) เว่ยเสี่ยวซูคิดในใจอย่างขมขื่น แต่ก็ยังตอบรับและเดินไปเปิดประตู

วันนี้น้าอู๋ใส่กี่เพ้าสีดำ ผิวของเธอยิ่งดูขาวผ่อง กี่เพ้าทำให้รูปร่างของเธอยิ่งดูโดดเด่น ยิ่งบวกกับใบหน้าที่งดงาม ใครเห็นก็ต้องชมว่าเธอสวยสะกดใจ

เมื่อเห็นประตูเปิดออก น้าอู๋ก็ยิ้มกว้าง เธอยกอาหารเช้าในมือขึ้น "ซาลาเปา ปาท่องโก๋ และโจ๊กผัก ทำเองกับมือเลยนะ"

เมื่อได้กลิ่นหอมของอาหาร เว่ยเสี่ยวซูก็อดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปาก จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ไม่ว่ายังไงเขาก็ปฏิเสธอาหารเช้านี้ไม่ได้ เขาจึงยื่นมือไปรับมา "ขอบคุณครับน้าอู๋"

น้าอู๋ประหลาดใจที่เว่ยเสี่ยวซูทำตัวน่ารัก ก่อนจะหัวเราะคิกคัก

"กินซะ กินเสร็จก็ไปโรงเรียนได้แล้ว ตั้งใจทำการทดสอบในวันนี้ให้ดี ถ้าเสี่ยวซูได้ที่ 1 ของโรงเรียน น้าจะให้รางวัล"

พูดจบ น้าอู๋ก็หันหลังเดินจากไป เว่ยเสี่ยวซูมองตามร่างระหงของน้าอู๋ รู้สึกว่าวันนี้น้าอู๋ดูแปลกๆ ไปจากเดิม แต่เขาก็บอกไม่ได้ว่าแปลกตรงไหน

....

เก้าโมงเช้า หน้าโรงเรียนชิงหยาง เต็มไปด้วยนักเรียน วันนี้ไม่ต้องใส่ชุดนักเรียน และเนื่องจากเป็๲ฤดูร้อน นักเรียนหญิงหลายคนจึงแต่งตัวบางๆ เผยให้เห็นเรียวขายาวขาวเนียน ทำเอาหนุ่มๆ ตาลายกันเป็๲แถว

เว่ยเสี่ยวซูยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน คุยเล่นกับเพื่อนๆ สองสามคนที่ค่อนข้างสนิท แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงอุทานของผู้ชายหลายคนดังมาจากไม่ไกล

"สวีเสี่ยวชิง! โห สวยมาก!"

"เมื่อวานไอ้นั่นพูดจริงด้วย เสี่ยวชิงถูกชุดนักเรียนปิดบังความสวยไว้!"

"เทพธิดา ผมรักคุณ!!"

...

เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยที่ดังขึ้นเรื่อยๆ เว่ยเสี่ยวซูก็หยุดคุยกับเพื่อน หันไปมองทางต้นเสียง ก็เห็นสวีเสี่ยวชิงกำลังเดินมาทางเขา

วันนี้สวีเสี่ยวชิงดูแตกต่างจากปกติ เธอสวมชุดเดรสสีขาวปักลายดอกไม้ ใส่รองเท้าผ้าใบธรรมดาๆ ผมสีดำยาวถึงเอว ดูเหมือนสาวน้อยในการ์ตูน

"เว่ยเสี่ยวซู"

สวีเสี่ยวชิงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเว่ยเสี่ยวซู เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองไปที่เด็กหนุ่มที่เคยเป็๞ที่ 1 ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "การทดสอบวันนี้ นายจะลุยคนเดียวหรือเป็๞ทีม?"

"แน่นอนว่าลุยคนเดียว" เว่ยเสี่ยวซูตัดสินใจไว้แล้วจึงตอบทันที

เมื่อได้ยินดังนั้น สวีเสี่ยวชิงก็พยักหน้าเบาๆ "งั้นฉันก็จะลุยคนเดียวเหมือนกัน หวังว่าคะแนนของนายจะไม่ตามฉันห่างเกินไปหรอกนะ ไม่งั้นฉันคงจะผิดหวังแย่"

เว่ยเสี่ยวซู: "???"

พูดจบ สวีเสี่ยวชิงก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้เว่ยเสี่ยวซูยืนงงอยู่คนเดียว

"ผิดหวังบ้านเธอสิ!" เว่ยเสี่ยวซูเบ้ปาก แต่สุดท้ายก็กลืนคำด่ากลับลงไป

เขาผิดตรงไหน? เขาแค่สอบได้ที่ 1 ทุกครั้ง แค่เป็๲เด็กดีในสายตาครู แค่เป็๲หนุ่มหล่อประจำห้องเขาผิดตรงไหน? ทำไมต้องจ้องจับผิดเขาอยู่เรื่อย?

ไม่นานนัก รถบัสโรงเรียนหลายคันก็ขับมาจอดที่ลานกว้าง นักเรียนทยอยขึ้นรถตามคำสั่งของครู มุ่งหน้าสู่พื้นที่ทดสอบดันเจี้ยนสำหรับมือใหม่

ความยากของดันเจี้ยนมี๻ั้๹แ๻่ 1 ดาว ถึง 10 ดาว ดันเจี้ยนที่นักเรียนมัธยมปลายปีสุดท้ายสามารถเข้าไปได้คนเดียว จะเป็๲ดันเจี้ยนระดับ 1 ดาว

ในเมืองชิงหยางมีดันเจี้ยน 1 ดาวอยู่ 3 แห่ง ได้แก่ "ทุ่งหญ้า, "ถ้ำก็อบลิน" และ "รังออร์ค"

ถึงแม้ว่าจะเป็๲ดันเจี้ยน 1 ดาวเหมือนกัน แต่ทุ่งหญ้ามีความอันตรายน้อยที่สุด รองลงมาคือถ้ำก็อบลิน และอันตรายที่สุดคือรังออร์ค

แน่นอนว่าเป้าหมายของทุกคนในวันนี้คือทุ่งหญ้า ไม่ใช่สองดันเจี้ยนที่เหลือ การเข้าดันเจี้ยนครั้งแรก ความปลอดภัยต้องมาก่อน

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา รถบัสก็มาถึงฐานทัพแห่งหนึ่ง ที่นี่มีทหารประจำการตลอด 24 ชั่วโมง เพื่อป้องกันมอนสเตอร์ที่อาจหนีออกมาจากดันเจี้ยน และป้องกันบุคคลภายนอกเข้าไป

เพราะเป็๲เพียงดันเจี้ยน 1 ดาว แถมยังเป็๲ดันเจี้ยนระดับล่างสุดในบรรดาดันเจี้ยน 1 ดาว ถ้าเปิดให้เข้าได้อย่างอิสระ ไม่เกิน 3 วัน ดันเจี้ยนก็คงจะถูกถล่มราบเป็๲หน้ากลอง

ถึงแม้ว่าดันเจี้ยนจะมีความสามารถในการฟื้นฟูตัวเอง แต่ถ้ามอนสเตอร์ภายในถูกกำจัดหมดในระยะเวลาอันสั้น ดันเจี้ยนก็จะพังทลายและหายไป

ดังนั้นเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน มนุษย์จึงจำกัดการเข้าถึงดันเจี้ยนระดับต่ำของผู้มีพลังระดับสูง โดยเฉพาะดันเจี้ยน 1 ดาว ที่สงวนไว้สำหรับการทดสอบของนักเรียนมัธยมปลายปีสุดท้ายเท่านั้น

เมื่อเว่ยเสี่ยวซูลงจากรถบัส เขาก็เห็นนักเรียนหลายคนยืนอยู่ที่นั่น มีทั้งคนที่ดูตื่นเต้นและกังวล 

นอกจากนักเรียนจากโรงเรียนชิงหยางแล้ว ยังมีนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมปลายอื่นๆ อีกหลายโรงเรียน รวมแล้วน่าจะมีมากกว่าพันคน

แต่พันกว่าคนเมื่อเทียบกับขนาดของดันเจี้ยนแล้ว ก็ยังถือว่าน้อย ถ้าโชคร้าย อาจจะไม่เจอใครเลยตลอดทั้งวัน

"นักเรียนทุกคน 3 ปีที่พวกเธอตั้งใจเรียนก็เพื่อวันนี้ นี่จะเป็๲การฝึกฝนภาคปฏิบัติครั้งแรกของพวกเธอ ภารกิจหลักคือการเพิ่มเลเวลให้ถึงเลเวล 3 ภายใน 8 ชั่วโมง 

นักเรียนที่ทำภารกิจสำเร็จจะได้รับคะแนนพิเศษ 5 คะแนนในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า" 

หวังเหว่ยยืนอยู่หน้าแถวนักเรียนของเขา ประกาศภารกิจของการทดสอบในครั้งนี้ เขามองไปที่นักเรียนที่บางคนก็ตื่นเต้น บางคนก็กังวล ก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก

"สำหรับการเข้าดันเจี้ยนครั้งนี้ สามารถเข้าไปเป็๲ทีมหรือคนเดียวก็ได้ ทางโรงเรียนไม่ได้บังคับ"

หวังเหว่ยหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า "เช่นเดียวกับทุกปี นอกจากภารกิจหลักแล้ว นักเรียนที่มั่นใจในความสามารถของตัวเอง สามารถเข้าร่วมภารกิจล่ามอนสเตอร์ได้ 

การกำจัดมอนสเตอร์ระดับหัวหน้าจะได้คะแนนพิเศษ +5 คะแนน, กำจัดมอนสเตอร์ระดับบอสจะได้คะแนนพิเศษ +10 คะแนน, กำจัดบอสดันเจี้ยนจะได้คะแนนพิเศษ +20 คะแนน ไม่จำกัดระดับของมอนสเตอร์!"