ตรีวราค่อยๆทรุดฮวบลงนั่งกับพื้นเมื่ออีกฝ่ายยอมปล่อยให้เป็อิสระ คราวนี้ไม่เหลือเรี่ยวแรงแล้วจริงๆขนาดลืมตายังแทบปรือไม่ขึ้น เสียงน้ำจากฝักบัวแว่วดังไอ้เมฆมันคงกำลังล้างเนื้อล้างตัวเป็แน่ เกลียดมันจริงๆ ไอ้ผู้ชายนิสัยแย่!
“ไอ้..เลว!”
เมฆาชะงักมือที่กำลังชำระล้างส่วนสงวนของอีกฝ่ายที่ผ่านความหรรษาจนเปรอะน้ำข้นหนืด
“ไอ้บ้าเอ้ย! ขนาดละเมอยังด่ากัน” เขาส่ายหน้าระอา พลางใช้ผ้าขนหนูห่อกายอีกฝ่ายแบบลวกๆแล้วช้อนขึ้นพาดบ่าแบกไปโยนบนเตียง
“นอนซะบ่นว่าอยากนอน”
คนเพลียยังคงหลับตาสนิทจนคนตัวโตถึงกับท้าวเอวมองมองไปมองมาก็อดใจอ่อนหรืออ่อนใจไม่รู้ ถึงได้เดินไปหยิบชุดเสื้อผ้าที่เขาเป็คนถอดมาใส่คืน
ผิวเนียนละเอียดของคนนอนนิ่งทำคนลืมตาขาดสติเป็่ๆยิ่งได้ััก็เหมือนจะยิ่งหลงใหลวนเวียนลูบเล่นอยู่นั่น
“โอ่ยยย..ทำไมมันร้อนจังวะ”ไม่ได้แค่รู้สึกร้อนกายวาบๆ เพียงอย่างเดียว ข้างในก็กระตุกแรงด้วยสิ
“สารรูปอย่างกับผู้ชายใครอยากจะไปแตะต้อง”
คนหลับสนิทลืมตาตื่นเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังปะทะเข้าหูนี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้ว
“ฮัลโหล”
“สวัสดีค่ะคุณลูกค้าตอนนี้เวลาบ่ายโมงครึ่งแล้วค่ะ”
“หือออ..”
“ปลุกตามคำขอแล้วนะคะขอบคุณที่วางใจให้เราดูแล ไม่รบกวนคุณลูกค้าแล้วค่ะ..สวัสดีค่ะ”
คนงัวเงียต้องวางสายไปอย่างสุดงงแต่คำว่าบ่ายโมงครึ่งเมื่อครู่ก็ทำตาสว่างขึ้นมาทันที
“เอ้ย! ต้องไปแล้วนี่หว่า” ทว่าแค่ขยับพลันต้องตวัดมือแปะก้น
“ทำไมเจ็บตูดงี้วะ”แค่ถาม คำตอบก็ลอยมาเป็ฉากๆ คาสมอง นี่เธอไม่ได้ฝันไปหรือนี่ว่าถูกไอ้เมฆ..
“มันทำจริงๆเหรอ!”
ทันทีที่ตรีวราโผล่เข้าไปในห้องจัดกิจกรรมของงานสัมมนามือหนาของคนที่จ้องรออยู่พลันกระชากตัวไป
“ไอ้เมฆ! ..” เ้าของชื่อชี้หน้าดักคำ
“อย่า! ด่ามาจูบกลับนะเอาสิ!” คนฟังถึงกับเก็บปากทันควัน เปลี่ยนไปออกทางสองตาที่เบิกพองแทน
“จะเอาไหมกุญแจห้องน่ะ”
“เอา”
“เอาเฉยๆเนี่ย ฉัน..หรือ..กุญแจ” คนถูกถามยกกำปั้นใส่เพราะเริ่มยัวะ
“กุญแจสิวะ!” คนตั้งใจกวนประสาทหัวเราะร่วน
มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อนำส่งของกลางให้ถูกคนสาวห้าวโฉบมาอย่างรวดเร็วพลางตรวจดู เป็จังหวะเดียวกับที่คนหนุ่มยื่นหน้ามากระซิบข้างหู
“โทษทีที่ทำให้เพลียดูแลตัวเองให้ดีล่ะ..เผื่อเราต้องเอากันอีก”
“ไอ้เชี่ย!!!...”
“อย่า!” แค่นั้นก็ทำให้อีกฝ่ายรู้ความหมายของคำ ชักไม่มั่นใจความบ้าระห่ำของอีกฝ่ายเหมือนกัน
เดี๋ยวมันทำจริงจะยุ่งกันใหญ่
“กับฉันน่ะพูดจาให้มันดีๆหน่อย อายุน้อยกว่าตั้งสี่ห้าปี ไม่มีความเกรงใจกันเลย”
“ก็ฉันไม่ใช่ลูกน้องแกนี่จะได้ฟังคำสั่ง” ทำคนฟังตากระตุก
“แล้วก็ไม่ใช่เมียด้วยเพราะไอ้ที่ผ่านมาเนี่ยเล่นแต่ช่องล่าง..ไม่ต้องมาข่มกันซะให้ยาก” แล้วฟาดป้าบๆ ลงกลางอกสามศอก
“ถอยไป! งานจะเริ่มแล้ว มัวโอ้เอ้อยู่ได้”
เมฆายืนมองเื้ัคนปากดีไปอย่างไม่วางตาขณะกระตุกหัวคิ้วกับคำว่า ‘เมีย’ ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าคืนนั้นต่างคนต่างเมาด้วยกันทั้งคู่ โดยเฉพาะเขาที่แทบจำอะไรไม่ได้เลย แล้วยัยนั่นจะจำได้แน่หรือ
“พี่ตรี!!” เ้าของชื่อถึงกับผวาเมื่อสาวๆ เข้ามารุมซ้ายขวาราวกับหนุ่มเนื้อหอมหลังเสร็จสิ้นภารกิจสันทนาการภาคบ่าย
“เดี๋ยวๆๆๆใจเย็นๆ จร้า เยลลี่ กิ๊ฟ”
“โหยยยพี่ตรีอย่าบอกนะว่าจะเบี้ยวพวกเราน่ะ”
“นั่นสิคะ”คนฟังส่ายหน้า
“เปล่าๆไม่ใช่อย่างนั้น”
“งั้นก็ไปกันเถอะค่ะเดี๋ยวไม่ทันประกวดรอบทุ่มนึงนะ” ตรีวรางงซ้อนงงเข้าไปอีก
“ประกวดอะไร”
“ก็ประกวดทำเซอร์ไพร์สไงพี่ทีมใครทำให้คนว้าวได้มากสุดชนะค่ะ” คนฟังอ้าปากค้างตะลึง
มีกิจกรรมนี้ด้วยเหรอวะ
“ได้ยินว่าคุณฟิล์มกับคุณโฟทว่าที่ CEO คนต่อไปจะมางานคืนนี้ด้วย” คนฟังจิปากกับชื่อสองหนุ่มทายาทหมื่นล้านที่สื่อกำลังจับตามอง
ก็ไม่เข้าใจว่าเกี่ยวอะไรกัน
“งั้นพวกเธอจะทำอะไร”
“เอาน่ะมาเถอะค่ะ”
“รับรองว้าวสุดแน่ๆ”
219
