บทที่ 12 นี่! อ้าปากสิ!
เธอใช้ไม้ไผ่เขี่ยปลาใส่ตะกร้า คืนนี้มีปลากินแล้ว แถมยังมีกุ้งก้ามกรามอีกยี่สิบกว่าตัว กุ้งก้ามกรามนี่แหล่ะของดี
เพิ่งจะเอาปลาใส่ในตุ่ม ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู แม่ของกู้เหลียนร้องอยู่ข้างนอก “ตัวอวี๋ เปิดประตู เร็วๆ เปิดประตู...”
พอเปิดประตูก็เห็นแม่ของกู้เหลียนถือกระสอบธัญพืชหยาบเข้ามา
“วันนี้กองผลิตแจกธัญพืช ป้าเอามาให้ แต่ป้าได้ยินมาว่า แจกแค่พอถึงฤดูหนาวนี้เธอต้องวางแผนไว้แต่เนิ่นๆ นะ!
แล้วก็ข้าวโพดพวกนี้ เป็ของจากไร่บ้านเรา ป้าเก็บแบ่งให้ด้วย อ้อ! แล้วก็มะเขือเทศสองลูก มะเขือยาวสองลูก แล้วก็แตงกวา”
แม่ของกู้เหลียนกระตือรือร้นมาก จนเสิ่นตัวอวี๋ทำตัวไม่ถูก
นี่เป็ครั้งแรกที่เสิ่นตัวอวี๋รู้สึกถึงความอบอุ่นจากคนอื่น เธอพยายามกลั้นน้ำตาไว้ ถ้าเป็แม่ของเธอจริงๆ ก็คงจะดี
เสิ่นตัวอวี๋พูดพร้อมรอยยิ้ม “ป้ากู้คะ คืนนี้ฉันจะทำปลา เดี๋ยวจะเอาไปให้ป้าชิมนะคะ”
แม่ของกู้เหลียนรีบพูด “ปลาไม่ต้องหรอก บ้านเราไม่มีใครชอบกินปลา มันคาว พวกนี้เป็ของจากที่ดินส่วนตัว อย่าคิดมากเลย”
เสิ่นตัวอวี๋หยิบเห็ดและผักป่าให้ แม่ของกู้เหลียนรับไปอย่างยิ้มแย้ม
ยิ่งมองเด็กคนนี้ก็ยิ่งชอบ ใครว่าเด็กที่มาจากในเมืองจะเอาแต่ใจกัน?
เสิ่นตัวอวี๋อยากทำปลาต้มผักกาดดอง แต่กลับไม่มีผักกาดดอง ทำอะไรไม่ได้ เธอมองปลาตะเพียน แล้วก็คิดว่าจะทำน้ำแกงปลาตะเพียน
ปลาตะเพียนที่จับได้วันนี้ตัวค่อนข้างใหญ่ เธอเลือกปลาตัวใหญ่สามตัว แล้วก็เริ่มทำความสะอาด
น้ำแกงปลาตะเพียนนั้นง่ายมากสำหรับเธอ ต้องใส่พริกไทยและขิง ใส่เห็ดลงไปด้วย ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เธอก็โรยต้นหอม น้ำแกงปลาหอมน่ากินมาก
เสิ่นตัวอวี๋เอาปลาตะเพียนสองตัวไปให้แม่ของกู้เหลียน แม่ของกู้เหลียนดุเบาๆ “เธอจับปลามาก็ลำบาก อย่าเอาของมาให้บ้านป้าบ่อยๆ เลย”
“ป้าลองชิมดูก่อนนะคะ ไม่รู้ว่าจะอร่อยหรือเปล่า”
ซีเสี่ยวเฟิ่งมองเธอแล้วพูดว่า “ของไม่อร่อยก็ยังจะเอามาให้บ้านเราอีก คิดว่าบ้านเราเป็อะไร?”
แม่ของกู้เหลียนมองซีเสี่ยวเฟิ่งด้วยสายตาเ็า “ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องกิน”
แล้วหันไปพูดกับเสิ่นตัวอวี๋ “กินข้าวเย็นที่บ้านป้านะ?”
“ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันทำกับข้าวเสร็จแล้ว ฉันกลับก่อนนะคะ” พูดจบก็โบกมือลา
“ตุ๊บ”
หญิงสาวชนเข้ากับร่างของใครบางคน พอหันกลับไปมองก็เห็นว่ากู้เหลียนทำหน้าบึ้ง ก้มหน้ามองเธอ ทำให้เธอใวิ่งหนีไปทันที
กู้เหลียนมองตามร่างที่วิ่งหนีไปอย่างตื่นตระหนก รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก เขาทำอะไรให้เธอไม่พอใจกันแน่?
ไม่กี่วันที่ผ่านมาเธอยังซบหน้าร้องไห้ในอ้อมกอดเขาอยู่เลย! พอคิดถึงตรงนี้หน้าเขาก็แดงขึ้นมา รีบถอดเสื้อผ้าแล้วไปอาบน้ำเย็นทันที
ตอนเย็นขณะกินน้ำแกงปลา แม่ของกู้เหลียนพูดว่า “น้ำแกงปลานี่ตัวอวี๋เป็คนทำนะ”
ซีเสี่ยวเฟิ่งแค่นเสียง “ของที่เธอทำกินได้หรือเปล่า? เอาปลามาหลอกเรา ตอนทำหมูพะโล้ทำไมไม่แบ่งมาให้เราบ้าง?”
กู้เหลียนเห็นว่าซีเสี่ยวเฟิ่งกำลังจะคีบปลากิน ก็ยกชามไป “พี่สะใภ้คงไม่ชอบน้ำแกงปลามั้งครับ”
พูดจบก็แบ่งปลาให้พ่อแม่ น้องสาวสองคน และหลานชายสามคน
จากนั้นก็ค่อยๆ ซดน้ำแกงปลา น้ำแกงปลาไม่มีกลิ่นคาวเลย แถมปลายังสดมาก แม้แต่ตัวเขาที่ปกติไม่กินปลาก็ยังรู้สึกว่าอร่อย
ระหว่างทางกลับบ้าน เสิ่นตัวอวี๋เห็นเซี่ยเยว่เหมยยืนรอเธออยู่
“ตัวอวี๋ เธอ...เธออย่าโกรธฉันนะ พวกเขาบอกว่า ถ้าฉันคบกับเธอ พวกเขาจะไม่ให้คะแนนงานฉัน...”
เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า “เซี่ยเยว่เหมย ฉันรู้ ไม่เป็ไร”
เซี่ยเยว่เหมยพูดว่า “ตัวอวี๋ ลูกสาวคนเล็กของหัวหน้าหมู่บ้าน เฉาซู่เฟินบอกว่า ถ้าเธอยอมรับผิด แล้วคุกเข่า แล้วโขกหัวคำนับ ให้เธอสามครั้ง เธอก็จะยอมให้เธอกลับไป”
เสิ่นตัวอวี๋หลุดขำออกมา “ไปบอกเธอสิคำนับสามครั้งน่ะ ไว้ทำตอนไหว้หลุมศพ รอเธอตายเมื่อไหร่ ฉันจะก้มหัวคำนับให้หลายๆ ครั้งเลย”
เฉาซู่เฟินคนนั้นทั้งอ้วนทั้งดำ ขี้เหร่ แถมยังชอบสร้างเื่
เซี่ยเยว่เหมยถอนหายใจ “ตอนนี้เราอยู่ใต้อาณัติของคนอื่นนะ ตัวอวี๋ ยอมๆ เธอไปเถอะ ถ้าไม่มีอะไรกินจริงๆ จะพูดอะไรก็สายเกินไป ไปขอร้องเธอเถอะ...”
เสิ่นตัวอวี๋มองเซี่ยเยว่เหมยอย่างใจเย็น “ฉันไม่ชอบก้มหัวให้ใคร เอาล่ะ เธอไปได้แล้ว ต่อไปนี้เราไม่ต้องรู้จักกันก็ได้”
พูดจบก็ไม่สนใจเธออีก เื่อะไรจะให้เธอไปขอร้องยัยหมูอ้วนตัวนั้น ฝันไปเถอะ!
“เธอคิดว่าตัวเองสูงส่งนักหรือไง? ลู่จวินคบกับเฉาซู่เฟินแล้วนะ เธอคิดว่าจะสู้พวกเขาได้เหรอ?” เซี่ยเยว่เหมยพูดลับหลัง
หัวหน้าหมู่บ้านกองผลิตแล้วไง? เธอไม่จำเป็ต้องไปง้อพวกเขา จะทำอะไรเธอได้?
เสิ่นตัวอวี๋นั่งในสวนกินน้ำแกงปลากับข้าวโพด ชีวิตแบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย ปลาในแม่น้ำเป็ปลาธรรมชาติ ไม่มีมลพิษ ยังมีกุ้งก้ามกรามอีกชาม เสียดายที่ไม่มีผงพะโล้ ไม่อย่างนั้นถ้าได้ทำกุ้งก้ามกรามผัดพะโล้จะอร่อยกว่านี้
ชีวิตกำลังดี ประตูก็เปิดออก เสิ่นตัวอวี๋กำลังกินกุ้งก้ามกราม ก็เห็นกู้เหลียนยืนอยู่หน้าประตู “นายมาทำไม?”
กู้เหลียนมองกุ้งก้ามกรามในมือเธอ “นี่กินไม่ได้ มีพิษ...”
อะไรของนาย? กุ้งก้ามกรามน้ำจืดจะมีพิษได้ยังไง? ของดีขนาดนี้ต่อให้มีเงินก็ซื้อไม่ได้นะ!
ต้องให้เขาพิสูจน์ด้วยตัวเอง เสิ่นตัวอวี๋มองกู้เหลียน “นายมานี่...”
กู้เหลียนไม่ขยับ เสิ่นตัวอวี๋พูด “คิดว่าฉันจะกินนายหรือไง? มานี่ นี่ กินสิ นี่! อ้าปากสิ!”
กู้เหลียนมองเสิ่นตัวอวี๋ อ้าปากโดยไม่รู้ตัว เคี้ยวไปสองสามครั้ง เนื้อกุ้งอร่อยจริงๆ มีรสเผ็ดนิดหน่อย
เสิ่นตัวอวี๋พูดอย่างภาคภูมิใจ “เป็ไง? อร่อยไหม? ฮึฮึ! เนื้อกุ้งก้ามกรามนี่อร่อยที่สุด ฉันชอบมาก”
เธอแกะกุ้งอย่างคล่องแคล่ว แล้วยัดใส่ปากกู้เหลียน “อร่อยไหม?”
ใครจะกล้าบอกว่ากุ้งก้ามกรามไม่อร่อย เธอก็จะเอาเื่ให้ถึงที่สุด
กู้เหลียนกินไปสิบกว่าตัว เสิ่นตัวอวี๋ก็หยุด มองกุ้งก้ามกราม “ใกล้หมดแล้ว นี่! เ้าท่อนไม้ ถามว่าอร่อยไหม?”
“อร่อย...” กู้เหลียนหน้าแดง แต่หน้าเขาออกจะดำอยู่แล้ว ก็เลยมองไม่ค่อยออก
เสิ่นตัวอวี๋รู้สึกว่าบรรยากาศแปลกๆ จึงก้มหน้ากินกุ้งพลางบ่นพึมพำในใจ ไม่พอกิน พรุ่งนี้จะไปหามาอีกชามใหญ่
กู้เหลียนกระแอม “ฉันทำโต๊ะกับเก้าอี้มาสองตัว...”
เขาพูดจบก็ไปยกเข้ามา เสิ่นตัวอวี๋ไม่คิดว่าคนๆ นี้จะมือดีขนาดนี้ ทำโต๊ะเก้าอี้ได้ด้วยเธอรีบพูด “ขอบคุณนะ! งั้นนายทำตู้ให้ฉันด้วยได้ไหม?”
บ้าจริง ปากนี่...พูดออกไปได้ยังไง?
เสิ่นตัวอวี๋รีบพูด “ฉันล้อเล่น ล้อเล่น”
“อยากได้แบบไหน?”
“แบบมีช่องๆ เอาไว้ใส่เสื้อผ้าน่ะ” เสิ่นตัวอวี๋พูดเบาๆ
กู้เหลียนตอบรับ “อืม” แล้วก็หันหลังเดินจากไป เสิ่นตัวอวี๋ถอนหายใจ
“ปากนี่จริงๆ เลย แย่แล้ว! เขาคงโกรธแล้วแน่ๆ ช่างเถอะ อย่างมากก็เลี้ยงกุ้งก้ามกรามเขาสักหน่อย”
ชาติที่แล้วตอนเป็ิญญา เธอเห็นของพวกนี้แล้วน้ำลายไหล เป็ิญญาที่ไม่ได้กินข้าวมากว่าสิบปี มันทรมานมาก ดังนั้นตอนนี้เลยมีปัญหา เห็นของกินอะไรอร่อยๆ ก็อดใจไม่ไหว
กินกุ้งเสร็จ เธอก็เริ่มจัดการกับสมุนไพร จนถึงเที่ยงคืนก็ค่อยๆ เผลอหลับไป โชคดีที่ตอนนี้เป็ฤดูใบไม้ร่วง รมควันด้วยหญ้าขม ก็เลยไม่มียุง ทำให้หลับยาวจนถึงเช้า
66
![Neurotic Game [ ONLINE ] 1 - นิวโรติกเกมส์ออนไลน์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1597413172_11645058.webp)
