วันแรกของการเริ่มงานรินรดาได้เข้ามารายงานตัวกับหน่วยสืบสวนเป็วันแรกด้วยความตื่นเต้นเป็อาชีพที่เธอใฝ่ฝันเป็อย่างมากเพราะอาชีพนี้เคยเป็อาชีพที่แม่ของเธอรักและภูมิใจเธอจึงอยากจะสานต่อความฝันให้กับแม่ ถึงแม้แม่ของเธอจะจากไป 15 ปีแล้วก็ตาม
เมื่อเข้ามาถึงหน่วยทุกคนต่างให้ความสนใจรินรดาเป็อย่างมากด้วยบุคลิกที่สูงโปร่ง หน้าตาซะสวยชวนมองมาพร้อมรอยยิ้มอันสดใสและที่สำคัญเธอมีความคล้ายคลึงกับแม่ของเธอมากทำให้หลายคนที่เคยร่วมงานกับแม่ของเธอต่างก็ใในการมาของเธอ
"มาแล้วรึ"รินรดายกมือทำความเคารพผู้บังคับบัญชาที่อยู่ตรงหน้าด้วยความเคารพ
"สวัสดีค่ะคุณลุง" ผบก. นภดลผู้บังคับการหน่วยสืบสวนกลางและเคยเป็เพื่อนร่วมทีมกับแม่ของเธอสมัยที่เคยทำงานอยู่ในหน่วยนี้ได้พยักหน้ารับหญิงสาวทันทีหลังจากที่รินรดาทำความเคารพก่อนที่จะผายมือเป็การเชิญเธอเดินไปข้างหน้า เพื่อนำไปแนะนำตัวเธอกับเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆได้รู้จักกัน
"ทุกคน ผมมีน้องใหม่มาแนะนำ"นภดลเรียกทุกคนที่กำลังยุ่งวุ่นวายกันอยู่หยุดกิจกรรมต่างๆแล้วหันมามองผู้มาใหม่ด้วยความสนใจก่อนที่รินรดาจะแนะนำตัวกับทุกคนด้วยความเป็มิตร
“สวัสดีค่ะ รินรดา พีชญเดชา หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ริน ก็ได้ค่ะ”หลังจากที่รินรดาแนะนำตัวเสร็จได้ทำความเคารพรุ่นพี่ทุกคนที่อยู่ในหน่วยงานอีกครั้งด้วยความอ่อนน้อมทุกคนต่างให้ความต้อนรับเป็อย่างดี
“เดี๋ยวลุงจะให้รินอยู่ทีมสืบ 2 นะ”
“รับทราบค่ะ”หญิงสาวตอบรับอย่างขะมักเขม้นก่อนที่นภดลจะเรียก กิตติภพ หัวหน้าทีมอาชญากรรมทีมสืบ2 เข้ามาพบและได้แนะนำให้หญิงสาวได้รู้จัก
“ริน นี่ผู้กองกิตติภพ หัวหน้าทีมสืบอาชญากรรม 2ที่รินจะต้องเข้าไปช่วยงาน” นภดลแนะนำผู้มาใหม่ให้หญิงสาวได้รู้จักรินรดายกมือเพื่อทำความเคารพ
“ไม่ต้องมีพิธีอะไรมากหลอก เราคนกันเองทั้งนั้น”กิตติภพบอกรุ่นน้องด้วยความเอ็นดู
“กิต ผมฝากรินด้วยแล้วกันนะ หากมีอะไรจะแนะนำก็แนะนำได้เต็มที่ไม่ต้องเกรงใจ”
“รับทราบครับ”กิตติภพรับคำผู้บังคับบัญชาก่อนที่จะพารินรดาไปยังหน่วยงานของทีม 2 เมื่อมาถึงหญิงสาวก็ได้พบกับเพื่อนร่วมทีมของเธออีกสองคนที่นั่งทำงานอยู่ในห้องรินรดายิ้มให้ทั้งสองคนด้วยความอ่อนน้อม ก่อนที่กิตติภพจะแนะนำทั้งสองคนให้รู้จัก
“ผมจะแนะนำเพื่อนร่วมทีมของเราให้รู้จักก่อนที่จะเริ่มทำงานกันนะครับ”รินรดายิ้มรับก่อนที่กิตติภพจะเริ่มแนะนำเพื่อนร่วมทีมให้เธอได้รู้จัก
“สำหรับทีมสืบ 2 ของเราจะมีเพื่อนร่วมทีมทั้งหมดสามคนรวมผมด้วยและอีก 2 คน คือหมวด กรณ์และหมวดมานพ” หลังจากที่กิตติภพได้ทำการแนะนำทั้งสองคนให้รู้จักทั้งสองได้โบกมือทักทายหญิงสาวด้วยความยินดี
“พวกเราน่าจะรุ่นเดียวกันนะ”ณลงกรณ์ได้ถามรินรดาเพื่อเทียบเรียงอายุ ชายหนุ่มหน้าตี๋ อารมณ์ดีจ้องมองหญิงสาวด้วยความใคร่รู้ก่อนที่รินรดาจะทำการแนะนำตัวให้ทุกคนในทีมรู้จักอีกครั้ง
“สวัสดีค่ะ ร้อยตำรวจตรีหญิงรินรดา พีชญเดชาหรือจะเรียกว่ารินก็ได้คะ ส่วนอายุ 29 ปีบริบูรณ์ค่ะ”หญิงสาวแนะนำตัวให้ทุกคนได้รู้จักอย่างเป็กันเอง
“29 ปีแล้วแต่หน้ายังเด็กอยู่เลยสนใจกินเด็กแบบผมไหมครับ” มานพเอ่ยแซวหญิงสาวทันทีหลังจากแนะนำตัวเสร็จ
“ส่วนผมผู้หมวดมานพ สุขธิสัน อายุ 27 ปี จะเรียกผมว่านพ หรือมานพ เต็มยศก็ได้ ไม่ติดครับ ส่วนพี่หน้าตี๋ชื่อกรณ์ ผู้หมวดณรงกรณ์ กิจติทรัพย์ อายุ 30 ปี และลุงขี้บ่นที่ยืนบ่นอยู่นั้นชื่อคุณลุง กิตติภพ แสงดี อายุ 49ปี ซึ่งแก่ที่สุดในทีมของเรายศก็ไม่ต้องผู้ถึงต้องระดับผู้กองเท่านั้น”มานพแนะนำทุกคนให้หญิงสาวได้รู้จักอย่างเป็ทางการเช่นเดียวกัน
“การทำงานของเรา ไม่จำเป็ต้องแทนตัวเองตามยศหลอกนะแค่เรียกพี่หรือแค่เรียกชื่อก็พอ จะได้ทำงานกันได้สะดวกขึ้นจะมาเรียงลำดับตามยศมันวุ่นวาย เข้าใจตรงกันนะ"กิตติภพอธิบายให้กับผู้มาใหม่ได้ทำความเข้าใจและเห็นพ้องไปในทางเดียวกันก่อนที่จะบอกให้ทุกคนทำงานกันต่อ"ทำงานทำการกันได้แล้ว ทำความรู้จักกันมาพอสมควรแล้ว”กิตติภพบ่นลูกน้องที่กำลังจ้องจะแซวหญิงสาวเพราะในทีมมีเธอเป็ผู้หญิงเพียงคนเดียว ทำให้ในทีมเริ่มมีสีสันเพิ่มมากยิ่งขึ้น
เมื่อทำการแนะนำตัวและรู้จักกันพอสมควรแล้วรินรดาก็ได้เข้าประจำโต๊ะทำงานซึ่งทางทีมได้จัดเตรียมไว้ให้ก่อนที่เธอจะมาเป็ที่เรียบร้อยแล้ว หลังจากที่นั่งได้ซักพักกิตติภพได้นำแฟ้มคดีมาให้หญิงสาวได้ดูซึ่งเป็คดีแรกที่เธอจะได้ทำในวันแรกที่เริ่มทำงาน
“คุณริน นี่เป็แฟ้มคดีที่เราพึ่งได้มาเมื่อวานเป็คดีฆ่าตัวตาย แต่ก่อนที่จะทำการสรุปสำนวนคุณจะลงพื้นที่ก่อนก็ได้นะเดี๋ยวผมให้กรณ์ไปกับคุณด้วย” รินรดารับแฟ้มคดีจากหัวหน้าทีมมาทันทีด้วยความตื่นเต้นแต่เมื่อเธอเปิดแฟ้มเข้าไปอ่านสำนวนในแฟ้ม อยู่ดีๆเธอก็เริ่มปวดตาทั้งสองข้างขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวสะบัดหัวเบาๆ พร้อมกับหลับตาใช้มือทั้งสองข้างปิดตาเอาไว้ราวกับว่าลูกตาของเธอจะหลุดออกมาให้ได้และเมื่อความเ็ปเริ่มทุเลาลง อยู่ดีๆ ก็มีภาพสะท้อนจากที่ไหนซักที่เข้ามาในหัวของเธอเสมือนการฉายภาพฉากจากละครโดยในเื่ราวนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งถูกชายฉกรรจ์สองคนกำลังรุมทำร้ายซึ่งหญิงสาวในภาพร้องขอชีวิตด้วยความเ็ปทรมาน
“ริน ริน!” ณรงกรณ์เขย่าตัวรินรดาเพราะเห็นว่าเธอนั่งปิดตาทั้งสองข้าง ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัวเมื่อได้ยินเสียงเรียกรินรดาสะดุ้งสุดตัวด้วยความใหลุดจากภวังค์ในทันที
“ขอโทษค่ะ”
“จะขอโทษทำไม ครั้งแรกที่เห็นรูปคนตายก็อย่างนี้แหละไอ้นพมันมาใหม่ๆ นะแค่เห็นศพมันก็ยังอ้วกจนหมดไส้หมดพุงเลยก็ว่าได้ทุกวันนี้มันไปที่เกิดเหตุทีไรก็ยังคลื่นไส้คล้ายจะอ้วกทุกที”ณรงกรณ์ปลอบใจหญิงสาว เพราะเห็นว่าเธอนั่งหน้าซีดมองแฟ้มคดีที่อยู่ตรงหน้าหญิงสาวได้แต่ยิ้มกลบเกลื่อนแต่กับคนที่ถูกกล่าวถึงกับนั่งแยกเขี้ยวอยู่โต๊ะตรงข้ามด้วยความหมั่นไส้
“จะพูดถึงกันก็พูดในทางดีๆหน่อยเผื่อผมจะต้องทำคะแนนกับพี่เขา” มานพบ่นอุบอิบ ก่อนที่จะก้มหน้าทำงานต่อ
รินรดานั่นทบทวนอีกครั้งหลังจากเปิดอ่านแฟ้มคดีที่เธอได้รับซึ่งภาพที่เธอเห็นนั้นคืออะไร ทำไมมันคล้ายกับเหตุการณ์ที่เธอกำลังอ่านอยู่ตรงหน้าแต่ต่างกันตรงที่คดีนี้เป็คดีฆ่าตัวตายหรือว่าคดีที่เธอเห็นจะไม่ใช่แค่คดีฆ่าตัวตายธรรมดากันแน่
6K
