“เหตุใดท่านจึงใจร้ายกับข้านักอายุของมนุษย์ธรรมดาจะยืนยาวได้อย่างไรกัน ข้ามีใจให้ท่านเหตุใดท่านไม่ไยดี”หยางเฟยเซียกล่าวตัดพ้อด้วยน้ำตาคลอเบ้าหากไม่ใช่เพราะนางมนุษย์ธรรมดานี่นางจะต้องโดนบุรุษในดวงใจพูดจาโหดร้ายใส่ได้อย่างไร
“มนุษย์ธรรมดาอายุสั้นแล้วอย่างไรดีกว่าคนที่บำเพ็ญเพียรที่เที่ยววิ่งขอความรักจากผู้ที่เขาไม่ได้อยากให้ก็แล้วกัน”เหรินลู่หลินกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์นางเด็กคนนี้นี่อย่างไรกันตาไม่ดีมองนางเป็มนุษย์ธรรมดาก็แล้วไปเถอะยังมาแช่งให้นางอายุสั้นอีก
หยางเฟยเซียนได้ยินที่หญิงสาวตรงหน้ากล่าวอย่างเหยียดหยามนางหรือจะทนได้อย่างไรนางก็เป็ถึงลูกสาวผู้าุโคุมกฎของสำนัก มีหน้ามีตาเป็อย่างยิ่ง“กล้าดูถูกข้า” นางประกาศก้าวก่อนที่จะฟาดกระบี่ใส่หญิงสาวอย่างโกรธเกรี้ยวแต่กลับโดนชายหนุ่มที่นางรักปักใจซัดฝ่ามือใส่แทนอีกทั้งครั้งนี้เขาไม่ยั้งมือไว้ไมตรีแรงซัดนั้นพัดเอานางกระเด็นออกไปนอกร้านกระอักเืหมดสติเดือดร้อนให้ศิษย์น้องต้องหอบหิ้วนางจากไปอย่างเร่งรีบ
เถ้าแก่ร้านเพียงเหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจดียิ่งมีคนจัดการแทนเขาก็ไม่ต้องเสียเวลาออกไปจัดการ
“ใครให้เ้าใช้กำลังภายใน”หญิงสาวกว่าอย่างร้อนรนก่อนจะคว้าแขนของเขามาตรวจชีพจร “โชคดีนักที่ไม่เป็ไรคนหนุ่มสาวสมัยนี้มันอย่างไรกันเืร้อนกันเกินไปแล้ว” นางบ่นอุบเล่นเอาคนที่อยู่ในร้านหลุดขำออกมาไม่ได้จนมีคนพูดออกมา“โถ่แม่นางเ้าเองก็อายุยังไม่เยอะพูดเป็คนแก่ไปได้”
“ข้าไม่เป็อะไร”เขากล่าวพลางจับมือของนางไม่ปล่อยจนนางเริ่มมองซ้ายขวาอย่างทำอะไรไม่ถูกเขาถึงยอมปล่อยมือนาง บ้าจริงหญ้าอ่อนต้นนี้นี่มันยังจะมายิ้มอะไรอีกแย่แน่ถ้าข้าตบะแตกฉุดเ้าหญ้าต้นนี้ให้ต้องเป็ขี้ปากชาวบ้านไปอีกหมื่นปีเป็แน่ หญิงสาวกล่าวในใจอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะเปลี่ยนเื่คุยแทน “ตกลงเ้ากับแม่นางน้อยนั่นมันอย่างไรกันแน่”เพียงเอ่ยปากถามก็ทำเอาลูกค้าที่ตั้งใจจะออกจากร้านและเถ้าแก่ร้านนั่งลงไปที่เดิมทันทีจากที่คิดจะลุกออกไปยังที่อื่นเพื่อไม่ให้เป็พิรุธลูกค้าก็สั่งอาหารเพิ่ม เถ้าแก่ก็เอาลูกคิดออกมาใหม่ไม่ใช่ชายหนุ่มไม่รู้แต่เขาไม่สนใจเื่นี้พูดไปกระทบกับชื่อเสียงของแม่นางหยางเฟยเซียนแต่แล้วอย่างไรนางกล้าล่วงเกินสตรีในดวงใจของเขา หากไม่ใช่เพราะพิษที่ทำให้เขาใช่พลังภายในได้เพียงหนึ่งส่วนนางคงโดนฝ่ามือเมื่อกี้ของเขาสังหารไปแล้ว
“ข้าไม่คุ้นเคยกลับนางเคยเจอหน้ากันเพียงสองคราในการประลองของสี่สำนักใหญ่ข้าเองก็ไม่เข้าใจว่าเจอกันแค่สองครานางจะมาชอบข้าได้อย่างไรเพราะทั้งสองคราข้ายังไม่เคยได้สนทนาอะไรกับนางเลย เพียงมองผ่านๆเท่านั้นกลับมีข่าวลือว่าข้ามีใจให้นางถึงขึ้นจะสู่ขอนางพอข้าออกมาปฏิเสธท่านพ่อของนางที่เป็ถึงผู้าุโคุมกฎก็ไม่พอใจตำหนิข้ายกใหญ่หาว่าข้าหลอกลวงลูกสาวเขาทำให้ท่านเ้าสำนักต้องออกหน้าพาผู้าุโใหญ่ไปทวงถามความเป็ธรรมให้กับข้า” ชายหนุ่มกล่าวเสียงสลดตาละห้อยเรียกคะแนนสงสารจากหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าได้อย่างท่วมท้นส่วนผู้ที่นั่งฟังที่เหลือต่างพากันถอนใจ นี่แหละหนาความงามเป็เหตุแม่นางน้อยหลงรักอาจารย์อาเล็กของสำนักอื่นหมายมั่นปั้นมือจะให้ข่าวลือมัดมือชกที่ไหนได้ตัวเอกกลับต้องหน้าแตกหมอไม่รับรักษาเมื่อร้อยปีก่อนไม่เท่าไหร่แต่ออกมาจากการกักตัวก็ดันมาหาเื่คนเขาอีกรอบ
ว่าแต่ข่าวลือที่ว่าอาจารย์อาเล็กชอบพอหญิงมนุษย์ท่าจะเป็จริงเสียแล้ว
“แต่ว่ามันเป็อย่างที่แม่นางน้อยผู้นั้นกล่าวนะท่าน”ลูกค้าคนหนึ่งในร้านกล่าวออกมาทำลายความเงียบ “ขอโทษนะแม่นางเ้าเป็เพียงมนุษย์ธรรมดาอายุมากที่สุดเพียงหนึ่งร้อยปีแต่คุณชายท่านนี้มีอายุที่ยืนยาวพวกเ้าทางเดินข้างหน้าคงลำบากเป็แน่แท้”
เถ้าแก่ร้านพลันหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่“เหรินลู่หลินท่านไม่แก้ข่าวเื่หลี่ตงหยางตามจีบท่านก็ช่างเถอะ แต่แม้แต่เื่ที่กล่าวหาว่าท่านเป็มนุษย์ธรรมดาท่านก็ไม่ปฏิเสธนี่มันออกจะเกินไปหน่อย”ทั้งร้านหันไปมองหน้าเถ้าแก่ตาข้างก่อนที่จะมองหญิงสาวอย่างสงสัย
“ข้าเป็มนุษย์หรือผู้ฝึกตนแล้วอย่างไรแม้แต่คนที่บรรลุเทพเซียนจากแดนมนุษย์ครั้งหนึ่งก็เคยเป็มนุษย์ธรรมดามาก่อนแล้วทำไมต้องรังเกียจกันปานนั้น” หญิงสาวกล่าวอย่างไม่สนนางไม่สนใจว่าใครจะมองนางอย่างไรมันหมด่ที่จะต้องคอยสนใจสายจากผู้ใดแล้วเอาไว้ให้แม่นางน้อยอายุไม่กี่ร้อยปีพวกนั้นรู้สึกกันไปเถอะ
“ต่อให้นางจะเป็เพียงมนุษย์ธรรมดาข้าก็รักนาง”ชายหนุ่มกล่าวเสียงนุ่มขัดการโต้เถียงทำเอาหญิงสาวหน้าแดงเรียกเสียงผิวปากแซวจากลูกค้าภายในร้าน
บ้าเอ๊ยเขินไปหมดแล้วอยู่ๆก็พูดออกมา ไอ้เด็กบ้า
สำนักไถเฟิง
“เ้าหลี่ตงหยางมันกล้าดียังไง”หยางตงพ่อของหยางเฟยเซียนกล่าวอย่างเกรี้ยวกราดเขาไปขอความเป็ธรรมให้ลูกสาวกับเ้าสำนักมาเมื่อกี้ กับโดนเ้าสำนักไล่ออกมาจากห้องพอขอคำอธิบายจากสำนักลู่หยุนร์ก็กลับโดนด่าว่าไม่รู้จักสั่งสอนลูกนี่มันบ้าอะไรกันหยางเฟยเซียนเป็แก้วตาดวงใจของเขาด่าว่าสักครั้งยังไม่เคยแต่เ้าหลี่ตงหยางกลับทำร้ายความรู้สึกลูกของเขาถึงสองครั้งแล้วตอนนี้กว่าลูกของเขาจะกล้าออกจากสำนักก็ไม่ใช่เื่ง่ายกลับโดนมันทำร้ายจนอาการสาหัส
“ในเมื่อเ้ากล้าทำร้ายลูกข้าก็อย่าหาว่าข้าไม่ปรานีรักนางมนุษย์นั่นมากก็ดีข้าจะให้เ้ามองมันตายหยกเม็ดงามอย่างลูกข้าเ้าไม่้ากลับอยากคว้าก้อนกรวดมาแทนถ้าอย่างนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่ไว้ไมตรีนับพันปีเลย”หยางตงกล่าวอย่างอาฆาตก่อนที่จะส่งนกพิราบสื่อสารออกไปเขายอมให้รางวัลเป็ของรักของหวงของเขาเพียงสังหารนางมนุษย์นั่นต่อหน้าหลี่ตงหยางได้อะไรก็คุ้มเห็นว่าตอนนี้มันสุขภาพไม่ดี ดียิ่งให้มันคลั่งธาตุไฟเข้าแทรกกลายเป็มารได้ยิ่งดีแค่นี้ก็หาความชอบธรรมฆ่ามันได้แล้ว
ซูวี่อ้ายเยว่มองดูนกพิราบสื่อสารที่บินออกไปอย่างเ็าเื่ครั้งนี้หยางตงถือว่าดวงซวยแล้วเื่ที่หยางเฟยเซียนโดนอาจารย์อาเล็กจากสำนักลู่หยุนร์ทำร้ายจนสาหัสเพราะดูถูกมนุษย์นางหนึ่งเป็ที่ร่ำลือกันในสำนักอย่างหนาหูเดิมนางก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากนักแต่ตอนนี้นางรู้สึกดียิ่ง เจิงเวิหคนเจินหางเล็กๆของวิหคยางเฟยเซียนเองก็โดนทำร้ายมาเหมือนกัน ทำให้หูของนางสะอาดไปได้อีกพักใหญ่แค่เพราะเจิงเจินเจินชอบศิษย์พี่ใหญ่อู๋เสวี่ยไป๋แต่ศิษย์พี่ไม่ชอบนางกลับ
เดิมทีก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรแค่เพราะนางสนิทกับศิษย์พี่ใหญ่เจิงเจินเจินก็หาเื่นางตลอดอีกทั้งหยางเฟยเซียนเองก็บ้าจี้หาเื่นางตามไปด้วยทำให้เวลานางเจอทั้งสองคนอดที่จะปวดหัวไม่ได้แต่ตอนนี้นางมีเื่ให้ต้องสนใจมากกว่านางพึงระลึกชาติได้ว่าชาติก่อนนั้นนางเป็ปีศาจเผ่าวิหคที่คอยปกป้องเขาของท่านเทพวิหคในาครั้งสุดท้ายนั้นนางโดนมารดำสังหารแต่เพราะเผ่าวิหคเป็เผ่าที่จะกลับชาติมาเกิดเป็ประจำไม่ว่าจะเป็เผ่าพันธุ์อะไรเมื่อจำอดีตชาติได้ก็จะต้องฝึกวิชาเพื่อให้ได้ร่างวิหคของตัวเองกลับมา
ข่าวที่ว่าหญิงสาวมนุษย์ที่ชื่อว่าเหรินลู่หลินนั่นเป็คนรักของหลี่ตงหยางฟังอย่างไรก็ไม่สมจริงหากเป็เหรินลู่หลินคนเดียวกันกับที่นางเคยพบละก็สตรีนางนั้นไม่มีทางเสียเปรียบผู้ใดเป็แน่ขนาดหญิงคนรักของท่านประมุขเทพาคิดเคยอยากได้พัดวิเศษของนางถึงขั้นที่ประมุขเทพาเอาของวิเศษของตนไปแลกกับนางนางยังไม่ให้อีกทั้งยังต่อว่า ว่าประมุขเทพาหลงสตรีจนไม่ลืมหูลืมตาจนได้ตีกันไปยกหนึ่งประมุขเทพายังสังหารนางไม่ได้ทำได้เพียงตัดชายกระโปรงของนางขาดไปหนึ่งนิ้วเท่านั้นทำให้ประมุขเทพบรรพการในตอนนั้นเสียหน้าและหญิงคนรักนางนั้นก็โดนนางตบหน้าสะเกือบตก์หากไม่ใช่สหายของนางมาห้ามทันเสียก่อนั้แ่นั้นมาเมื่อนางมางานเลี้ยงประมุขเทพกับหญิงคนรักต่างพากันหลบไปไกลขนาดประมุขมาราที่ว่าแน่ยังต้องหาคนไปยุ่งกับเผ่าของนางเพื่อไม่ให้นางมีเวลาไปเป็กำลังเสริมให้กับทัพ์เห็นว่านางเคยถีบประมุขมาราตกบัลลังก์มาแล้วเมื่อตอนไปงานเลี้ยงที่วังมาร
อันที่จริงเหตุที่นางเซียนโดนตบเพราะมาว่าว่าพัดของนางไร้รสนิยมด้วยการระบายขอบสีทองสำหรับคนที่ตั้งใจสร้างย่อมเป็การหักหน้าแค่โดนตบจึงถือว่าไว้หน้ามากแล้วส่วนประมุขเทพาที่้ากู้หน้าให้คนรักและอยากทำให้ทั้งคู่คืนดีกันก็ดันปากไม่ดีไปดูถูกว่านางอายุเยอะแล้วกลับไม่มีสามีอาจต้องอยู่ผู้เดียวไม่มีคนแลก็เลยพลอยโดนไปด้วยอีกคนที่จริงในตอนนั้นคนในแดนเทพคิดว่าการกระทำของประมุขเทพาไม่ถูกแต่ไม่มีใครกล้าพูดในตอนที่เกิดเหตุต่อยตีกันนั้นเทพเซียนหลายคนก็อยู่ด้วยจากที่จะคืนดีกันเลยกลายเป็เกลียดขี้หน้ากันแทนส่วนประมุขมารนั้นเขาอยากได้หลานของนางไปแต่งเป็อนุก็เลยโดนลูกถีบของนางเข้าไป
เื่ทั้งหมดนี้ทั้งสี่แดนต่างรับรู้กันดีแต่ไม่มีใครกล้าพูดมันออกมาก็เท่านั้น
เหรินลู่หลินที่นางรู้จักนั้นไม่ใช่คนที่จะยอมเสียเปรียบผู้ใดเพราะก่อนที่นางจะทำตัวสงบให้ใครต่อใครนินทาได้นั้น นางตบตีมาครบแล้วทั้งสี่แดน
จนมีคำพูดที่ว่า ผิดใจกับคนนับหมื่นไม่ขอผิดใจกับนางเซียนเหรินลู่หลินเพียงคนเดียว เพราะเ้าจะตายอย่างไรก็สุดที่ฟ้าดินจะรู้ได้อย่างไรเล่า
1K
![I will go to Another World [ผมจะไปต่างโลก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1582468496_8938249.webp)
