" ผู้สังหารั? นี่มันอะไรกัน? "
หวังต้าฉุย พูดด้วยใบหน้าจริงจัง จ้องไปที่แผ่นทองคำในมือของหลงหยาง คำสามคำ 'ผู้สังหารั' ยังสะดุดตาอยู่ คราวนี้เป็อย่างที่หลงหยางพูดจริงๆ สิ่งนี้หลอกตา นี่มันคือสมบัติอะไรกันแน่?
" หรือว่านี่จะเป็ของเทพหอก? "
ดวงตาของหลงหยางเต็มไปด้วยความตกตะลึงและประหลาดใจ หากสิ่งนี้เป็ของเทพหอกจริงๆ โชคของเขาจะดีเกินไปหรือเปล่า?
" เ้าลองดูใกล้ๆสิ "
หวังต้าฉุยก็แปลกใจมากเช่นกัน ในเวลานี้ นางไม่สนใจเื่เดิมพันของพวกเขาสองคน หลงหยางสุดยอดขนาดนั้นจริงๆหรือ? มองหาสมบัติก็เจอสมบัติ? นี่มันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว และคนที่น่าสลดใจมากที่สุดนั่นคือ ซุนไห่หยาง ไม่ต้องสงสัยเลย
หลงหยางพยักหน้า ดวงตาเขาฉายแววกังวลมากเช่นกัน
" ชิงฉยงคือรากฐานแห่งข้า ไถนาอยู่ที่เป่ยหยาง โก่วฉวนใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก เขาฝึกฝนหอกใน่เยาว์วัย ล่าสังหารหงส์ั ทะยานสู่์เก้าฟ้า ท้ายที่สุดก้าวขึ้นสู่จักรพรรดิ กลายเป็เทพหอกและถูกยกย่องให้เป็ผู้สังหารั "
" หนึ่งทำลายฟ้า สองทำลายหลงฉวนหยิน สามทำลายอุกกาบาต สี่ทำลายเมฆควัน ห้าแบ่งแยก์ หกแยกหยินหยาง เจ็ดแบ่งโลกที่ลอยอยู่! เป็ที่เรียกกันว่า:สังหารัและเจ็ดทำลาย! "
" แสงอันเย็นะเืมาถึงก่อน จากนั้นหอกพุ่งทะยานดุจั แสงเย็นะเืสลาย ท้องฟ้าดูโกลาหลและจักรวาลปั่นป่วน....... "
หลงหยางตกตะลึงมากขึ้นเรื่อยๆ ผู้สังหารัเจ็ดทำลายนี้ สมกับเป็เทพแห่งหอกอย่างแท้จริงและนี่มันเป็ของที่ตกทอดจากจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่งั้นหรือ?
ความตื่นเต้นในใจหลงหยางเหนือคำบรรยาย เขาไม่คาดคิดเลยว่าเหล็กดำชิ้นเล็กๆจะเป็สุดยอดสมบัติที่น่าสะพรึงถึงขนาดนี้ สมบัติเช่นนี้มันไม่อาจประเมินคุณค่าได้
" ชิงฉยง....กลายเป็ว่านี่เป็สมบัติของจักรพรรดิชงฉยง? "
หวังต้าฉุยสูดลมหายใจ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเข้มงวด
" ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินคนพูดมาว่า จักรพรรดิเซียนชิงฉยงได้ตกลงสู่ทะเลไร้ขอบเขต แผ่นทองคำนี้เป็สมบัติของจักรพรรดิเซียนชิงฉยง? นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว จักรพรรดิเซียนชิงฉยง พระเ้าช่วย.... นี่กลายเป็ของจักรพรรดิเซียนชิงฉยง "
หวังต้าฉุย เอ่ยพึมพำ เพราะนางไม่กล้าคิดฝัน จักรพรรดิเซียน ตัวตนที่มีแต่ในตำนานเท่านั้น ไม่เคยมีการพบเห็นมาก่อน แม้เ้าจะเคยพบเห็น มันก็แค่คำพูดลอยๆออกจากปากคน เื่ของยุคสมัย ใครจะรู้ว่ามันจริงหรือไม่?
แต่สิ่งใดของจักรพรรดิไม่ใช่สมบัติะเืฟ้าดินบ้าง? ไม่จำเป็ต้องพูดอะไร ในเมื่อนี่เป็ของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ มันจะต้องเป็สุดยอดสมบัติแน่นอน
หวังต้าฉุยอิจฉาในใจ ทำไมหลงหยางถึงพบเจอแต่สมบัติลึกลับตลอด
" จักรพรรดิเซียนชิงฉยง? "
หลงหยางมองหวังต้าฉุยด้วยความประหลาดใจ
นามนี้ฟังดูยิ่งใหญ่ แต่เขาไม่เคยได้ยินมัน
" จักรพรรดิชิงฉยง เป็จักรพรรดิเซียนแห่งยุคโบราณ การดำรงอยู่ของเขาเป็ที่เคารพนับถือของผู้คนนับไม่ถ้วน เป็ตัวตนที่กว้างขวางในทะเลไร้ขอบเขต แน่นอน ถ้าเ้าไม่รู้ ก็ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไร มีหลายคนที่ไม่รู้จักจักรพรรดิเซียนชิงฉยง "
หวังต้าฉุย กล่าว
" แล้วจักรพรรดิชิงฉยงนั้นแข็งแกร่งขนาดไหนล่ะ? "
หลงหยาง ถามต่อ
" ในโลกเปรียบดั่งพระเ้ามีอำนาจเบ็ดเสร็จ และในเก้าแดนเซียนนั้นไร้ที่เปรียบ ในยุคสมัยนั้น เขาเป็ผู้ดำรงอยู่เพียงหนึ่งเดียว มหาอำนาจในขอบเขตจักรพรรดิแต่ละคนนั้นเป็ตัวแทนของยุคสมัย ในยุคเดียวไม่มีมหาอำนาจจักรพรรดิได้ถึงสอง นี่เป็ตำนานั้แ่ยุคโบราณจนถึงปัจจุบัน หากมีาาย่อมไม่เห็นาา ไม่มีทางที่จะมีผู้ทรงอำนาจในขอบเขตจักรพรรดิสองคนในยุคสมัยเดียว มันจะถูก์ประณาม มีผู้เป็จักรพรรดิเพียงหนึ่งที่สามารถเป็ผู้นำบุกเบิกแห่งกาลเวลาได้ "
หวังต้าฉุย เต็มไปด้วยความอิจฉา แต่ขุมพลังระดับจักรพรรดิ ไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนจะเทียบได้ นั่นเป็บุตรแห่ง์ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด ถือกำเนิดมาได้ถูกกำหนดให้ยืนบนจุดสูงสุด กลายเป็ตัวตนที่ดึงดูดความสนใจของทุกคน
" ปรมาจารย์ขอบเขตจักรพรรดินั้นน่าสะพรึงกลัวมาก ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินพวกเขาต่ำไปหน่อย "
หลงหยาง ยิ้มแย้ม
" อย่างเ้าน่ะหรือ? เ้าดูถูกดูแคลนผู้ทรงอำนาจขอบเขตจักรพรรดิงั้นหรือ? เ้าช่วยหยุดล้อเล่นหน่อยได้ไหม เ้าโง่ พลังของจักรพรรดินั้นอยู่ในขั้นไหน เ้าอย่าได้คิดฝันเลย ในชีวิตนี้ก็เป็ไปไม่ได้ ชาติหน้าค่อยพูดถึงมัน ไม่สิ ชาติหน้าก็คงไม่มีหวัง เ้ามันไร้สาระเกินไปแล้ว มีดีก็แค่โชคเท่านั้นแหละ ฮึ ฮึ! "
หวังต้าฉุยกลอกตาขาวใส่หลงหยางและพูดพลางบุ้ยปาก
" ข้าแค่ล้อเล่นน่ะ ข้ารู้แหละว่าขอบเขตจักรพรรดินั้นแข็งแกร่งขนาดไหน ฮ่าฮ๋าฮ่าๆ เทียบกับพวกเขาแล้ว ข้ายังห่างไกลมากนัก แต่ผู้คนย่อมมีความฝัน จริงไหมล่ะ? ไม่อย่างนั้น มันต่างอะไรจากปลาเค็มกัน? "
คำพูดของหลงหยางทำให้หวังต้าฉุยมองเขาด้วยความชื่นชม เ้ายังรู้ดีนี่ว่าตัวเ้าเป็เช่นไร ข้าคิดว่าเ้าตัวลอยไปแล้วเสียอีก
แต่มันก็เป็จริง คนเราควรมีความฝัน หากไม่มีฝัน ระหว่างเขากับปลาเค็ม มันจะแตกต่างกันอย่างไร?
สายตาของหลงหยางจับจ้องที่แผ่นทองในมือของตนตลอดเวลา เมื่อเขาอ่านคำเ่าั้เสร็จและประทับมันลงสู่ใจเขา แผ่นทองในมือก็หายไปในพริบตาและหายไปจากโลกนี้
" นี่มัน.... "
หวังต้าฉุยผงะถอยหลังไปชั่วครู และหลงหยางเองก็ประหลาดใจ แต่ในศีรษะของเขาได้จดจำทุกท่วงท่าวิชาเคล็ดสังหารัไว้ในใจของเขา
" นี่น่าจะเป็ยอดวิชาที่ไม่มีใครเทียบได้ในใต้หล้า ข้าต้องบอกเลยว่าเ้าโชคดีมาก ข้าเชื่อเช่นนั้น "
หวังต้าฉุย กล่าวอย่างไม่เต็มใจนัก
" เยี่ยม ข้าจะฝึกฝนมันอย่างหนัก เคล็ดสังหารักับหอกผานหลงจี๋ของข้า มันเหมือนเสือติดปีก เสริมซึ่งกันและกัน "
หลงหยาง กล่าวด้วยความตื่นเต้นอย่างมาก ตอนนี้ เขาอยู่ในขอบเขตเซียนมนุษย์ปลาย แต่ครึ่งก้าวเซียนปฐีทั่วไปนั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาอย่างแน่นอน
" อืม วิชาที่ดี ไม่เลว ไม่เลว "
หวังต้าฉุยตบบ่าหลงหยางและกล่าว
" นี่เ้าไม่ได้ลืมอะไรหรอกใช่ไหม? พี่สาวต้าฉุย "
หลงหยาง กล่าวด้วยรอยยิ้ม
" เื่อะไรเหรอ? ทำไมข้าถึงจำอะไรไม่ได้เลย "
หวังต้าฉุย ทำท่าทางตกตะลึง
" นี่เ้ายังมียางอายอยู่ไหมเนี่ย? "
หลงหยาง ขมวดคิ้ว
" หากเ้ามีหลักฐานก็พูดมาสิ ไหนล่ะหลักฐาน? พูดมาเถอะ ไม่เช่นนั้นเ้าก็เป็คนใส่ร้ายข้าแล้ว "
หวังต้าฉุย กล่าวอย่างมั่นใจ
" โอเค ถือว่าเ้าร้ายกาจ "
หลงหยางไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี คำพูดของผู้หญิงคนนี้เชื่อถืออะไรไม่ได้ แผ่นทองของเขาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยและตอนนี้นางยังมาโกงเขาอีก
" พี่สาวจะไม่บอกเ้าหรอก ข้าคงต้องไปก่อน เ้าสามารถพักผ่อนได้ อีกสองวัน จะมีงานประมูลประจำเดือนของโรงประมูลป๋อหยวน เวลานั้นมีสมบัติมากมาย ข้าจะพาเ้าดูของดีๆเอง ไปล่ะ "
หวังต้าฉุยอำลากับหลงหยางและออกไปจากห้องของเขา
แต่ในเวลานี้ หวังต้าฉุยมองไปรอบๆด้วยท่าทางลึกลับ หันหลังและออกจากโรงเตี๊ยมไป
หลงหยางไม่ได้สนใจอะไรนางนัก หลังจากหวังต้าฉุยไปแล้ว เขาก็นำเข็มทิศกระดองเต่าออกมาไว้ในมือ แม้ว่าเขาจะเห็นความพิเศษของเข็มทิศกระดองเต่าั้แ่แรก แต่เขาไม่อาจไข่ความลับที่แท้จริงของเข็มทิศกระดองเต่านี้ได้
ตอนนี้เขาสงบใจลง ในที่สุดก็เริ่มทำการศึกษาเข็มทิศกระดองเต่า เพื่อเสาะหาความลับที่แท้จริง
" ดูเหมือนว่าจะมีข่ายอาคมสองชั้น "
หลงหยาง ขมวดคิ้ว แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ลังเลที่จะทำลายข่ายอาคม เข็มทิศกระดองเต่าถูกลงข่ายอาคมต้องห้ามเอาไว้ โชคดีที่ความรู้เื่อาคมของหลงหยางแข็งแกร่งมาก ไม่อย่างนั้น ปรมาจารย์ด้านค่ายกลทั่วไปไม่มีทางทำลายมันได้และเข็มทิศกระดองเต่านี้ก็เป็สมบัติที่เขาควรได้รับ
เวลาผ่านไปและในที่สุดหลงหยางก็ไขข่ายอาคมต้องห้ามบนเข็มทิศกระดองเต่าได้
ข่ายอาคมต้องห้ามสองชั้นซ้อนทับในทิศทางเดียวกัน หลังจากถอดเปลือกนอกมันออก ในที่สุดใบหน้าที่แท้จริงของสมบัตินี้ก็เผยให้หลงหยางได้เห็น
บนเข็มทิศกระดองเต่า แกะสลักด้วยลำต้นของฟ้าและกิ่งของผืนดิน ธาตุทั้งห้าและทิศทั้งแปด มันเป็ของดั้งเดิม แต่เมื่อหลงหยางพลิกเข็มทิศกระดองเต่า เขาก็ประหลาดใจมาก เพราะทางด้านเหนือของเข็มทิศกระดองเต่า มีภาพหนึ่งทำให้เขางุนงง
ถูกต้องแล้ว!
แค่ภาพหนึ่ง!
ภาพนี้เต็มไปด้วยูเาธารา ต้นไม้โบราณ แม่น้ำ ทะเลสาบและท้องทะเล ซึ่งดูลึกลับและอันตรายมาก แต่ที่นี่ มันไม่ใช่ทะเลไร้ขอบเขต ราวกับเป็สถานที่ซึ่งไม่มีใครลงหลักปักฐาน
" นี่มันอะไรกันเนี่ย? "
หลงหยางงงงวย เขาไม่รู้ว่าเข็มทิศกระดองเต่านี้ทำอะไรได้ หรือเป็อาวุธวิเศษชนิดใดหรืออาวุธแบบไหน?
ไม่ อย่างน้อยเขาก็ไม่เข้าใจมัน
หลงหยางมองมันอยู่นานและชั้นของธาตุทั้งห้าและทิศทั้งแปดนั้นดูเหมือนข่ายอาคม
หลงหยางศึกษาเป็เวลานาน แต่เขาก็ไม่อาจแก้ข่ายอาคมนี้ได้ แต่ทันใดนั้น เขาก็ตระหนักได้ว่าข่ายอาคมนี้ควรรวมเข้ากับเข็มทิศกระดองเต่าด้วย
" นี่มันกระดองเต่าคุ้มภัย! "
หัวใจหลงหยางสั่นไหวและหยดเืตัวเองลงบนเข็มทิศกระดองเต่า ท่ามกลางเข็มทิศกระดองเต่า แสงสีดำเอ่อล้นออกมา ทำให้หลงหยางประหลาดใจมาก เข็มทิศกระดองเต่านี้ได้ยอมรับเขาเป็นายของมันในทันที
หลงหยางสั่นสะท้านในใจ กระดองเต่าจากเข็มทิศนี้เป็กระดองเต่าของเต่าัโบราณ แม้จะไม่ได้แข็งแกร่งในระดับจักรพรรดิ แต่ก็ใกล้เคียง มันเป็บรรพบุรุษของเต่าัอย่างแน่นอน
" ัออกมาจากแม่น้ำลั่วสุ่ย ถือครองแผนที่แม่น้ำ ว่ากันว่าแผนที่แม่น้ำลั่วสุ่ยนี้เป็แผนที่หลังั! "
หลงหยางประหลาดใจ ูเาธารานั้นควรเป็หลังั แต่บทบาทของหลังัคืออะไร หลงหยางไม่อาจรู้ได้
ตัดสินคร่าวๆ สิ่งนี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่หลงหยางมีความสุขมากที่สุดก็คือความสามารถในการป้องกันของกระดองเต่า มันมีข่ายอาคมติดอยู่ที่กระดองเต่าโดยเนื้อแท้ ข่ายอาคมนี้ไม่อาจทำลายมันได้ ไม่อย่างนั้นเมื่อข่ายอาคมถูกทำลาย กระดองเต่าก็จะแตกเป็เสี่ยงๆพร้อมกัน
" ข้าอยากรู้เหมือนกันว่ากระดองเต่านี่แข็งขนาดไหน "
หลงหยางภาคภูมิใจในหัวของเขาที่แข็งอย่างมาก แต่ในเวลานี้ เมื่อเขาถือเข็มทิศกระดองเต๋าและเอาหัวโขกเข้าใส่ หลงหยางก็ส่งเสียงร้องออกมา ใบหน้าของเขาซีดเผือด
พระเ้า แข็งยิ่งนัก ทำให้บิดาผู้นี้เจ็บแทบตาย
หลงหยางสั่นสะท้าน กระดองเต่านี่แข็งไปรึเปล่า?
" น่ากลัวจริงๆ มันยากที่จะจินตนาการได้ว่ากระดองเต่านี้แข็งแกร่งแค่ไหน "
หลงหยางคิดในใจเล็กน้อย แต่ดูเหมือนว่าหัวของเขาจะไม่แข็งพออยู่แล้ว
" เดี๋ยวนะ! "
" หากหลอมรวมกระดองเต่านี่เข้ากับกะโหลกของข้า ข้าไม่รู้ว่ามันจะเป็ยังไงกัน? "
หลงหยางรู้สึกตื่นเต้นมาก และทันใดนั้นเขาก็คิดได้ว่ากระดองเต่านี่เป็ของเขาและหลอมรวมมันเข้ากับตัวเขา ผสานเข้ากับหัวของเขา มันจะทำให้หัวของเขาแข็งและคงกระพันในโลกนี้ได้
" ลงมือเลยดีกว่า อย่าได้รอช้า "
หลงหยางเล่นกับเข็มทิศกระดองเต่าในมือ แต่เขารู้ว่ามันไม่ง่ายนักที่จะหลอมรวมเข็มทิศกระดองเต่านี้เข้ากับหัวของเขาเอง
สิ่งที่อยู่ในแผ่นหลังัที่ไม่ชัดเจน หลงหยางคร้านจะทำมันต่อแล้ว ดังนั้น เขาจึงหลอมรวมเข็มทิศกระดองเต่ากับตัวเขาอย่างง่ายๆ ดูสิว่ามันจะสามารถสำเร็จหรือไม่
" มารวมกับข้า— "
หลงหยางนั่งขัดสมาธิ ไม่มีสิ่งใดรบกวนและเริ่มทำการหลอมรวมเข้ากับเข็มทิศกระดองเต่าในเวลานี้ ข่ายอาคมในเข็มทิศกระดองเต่านั้นน่ากลัวมาก ในเมื่อข่ายอาคมนี้ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ เช่นนั้นก็หลอมรวมข่ายอาคมนี้เข้าไปด้วยก็แล้วกัน
หลงหยางวางข่ายอาคมอย่างเงียบๆ ระดมความคิด ผสานข่ายอาคมและหลอมรวมกับเข็มทิศกระดองเต่า ทันใดนั้น หลงหยางก็รู้สึกเหมือนหัวกำลังจะะเิ ซึ่งเ็ปอย่างสาหัส แต่ในเมื่อเขาลงมือทำแล้ว เขาไม่เคยถอย และเขาก็ไม่มีทางเลือก
มีเพียงทางนี้ที่ทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นและหัวของเขาก็จะแข็งขึ้นอีกด้วย
แต่กระบวนการระหว่างนี้มันเ็ปอย่างยิ่ง ไม่มีใครรู้ว่ามันจะต้องใช้ความอุตสาหะมากเพียงใดในการผสานรวมเข็มทิศเปลือกหอยเข้ากับร่างกาย ความเ็ปมันแทบขาดใจ
อย่างไรก็ตาม หลงหยางรู้ว่าเขาต้องทำสิ่งนี้ เขาจะเป็ปรมาจารย์ก็ต้องอดทนต่อความยากลำบาก หากเขาไม่สามารถอดทนต่อความยากลำบากเพียงเล็กน้อยนี้แล้วเขาจะพูดถึงความสำเร็จได้อย่างไร?
และเขายังแบกรับความอัปยศไม่รู้จบ เขายังจำความอัปยศของการหลบหนีบนเกาะเซียนอสูรได้ เขายังคงจำได้ชัดเจนมากและเขาไม่อาจล้มลงเช่นนี้ เขา้ากลายเป็ใหญ่ ้าให้ทุกคนบนเกาะเซียนอสูรสยบแทบเท้าของเขา
ผู้คนต้องมีความพากเพียรที่จะซื่อตรงและกล้าหาญ หลงหยางไม่มีใครเห็นค่าเขามาั้แ่แรก ซึ่งทำให้เขาพยายามมาจนถึงตอนนี้ ผู้ที่อ่อนแอถูกเยาะเย้ยถากถางเท่านั้น ไม่มีใครรู้ว่าเขามาที่นี่ได้อย่างไรใน่หลายปีที่ผ่านมา แม้ว่าในฐานะชาวเกาะ เขาก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
หากเ้า้าสวมมงกุฎ เ้าจะต้องแบกรับน้ำหนักของมัน ในทางกลับกัน หากเป็ภาระ ก็จะทำให้ผู้คนเยาะเย้ยมากยิ่งขึ้นไปอีก เขาจะต้องบดขยี้คนที่เขาเกลียดชังด้วยตัวเอง
ความเ็ปไม่มีสิ้นสุดแทรกซึมเข้ามาในใจของหลงหยาง ใบหน้าของเขาสภาพดูน่าเกลียดมาก แต่เข็มทิศกระดองเต่านี้เข้ากับหัวของเขาได้พอดี หยดน้ำตาที่กลั่นออกมาจากเืเนื้อ ซึ่งสามารถมองเห็นได้จากความเ็ป
หลงหยางเหงื่อออกท่วมร่าง มีเส้นสีดำปูดโปนขึ้นบนใบหน้า แต่เขาไม่พูดอะไรสักคำ หลอมรวมกับเข็มทิศกระดองเต่า ให้มันกลายเป็ส่วนหนึ่งของร่างกายเขา เข้ากับรูปแบบเดิมได้อย่างพอดิบพอดีและไปถึงขั้นสมบูรณ์แบบ
ผ่านไปครึ่งวัน หลงหยางกลิ้งไปมาด้วยความเ็ปรุนแรงนี้ เขาเรียกได้ว่าเข้าสู่ขอบเหวแห่งการพังทลายครั้งแล้วครั้งเล่าและตื่นขึ้นมาเงียบๆจากอาการวิกฤตครั้งแล้วครั้งเล่า ด้วยเจตจำนงที่ไม่มีวันตาย
ท้ายที่สุด หลงหยางก็แทบจะทนไม่ไหวอีกต่อไป ความเ็ปในร่างกายเขาแผ่ซ่านไปทั่ว ก้าวสู่เขตแดนชีวิตและความตายครั้งแล้วครั้งเล่า ดูเหมือนเทพแห่งความตายจะวนเวียนอยู่ข้างเขาตลอดเวลา
หลงหยางแผดเสียงคำรามลั่น ข่ายอาคมเข้าเป็แนวเดียวกัน เข็มทิศกระดองเต่าและกะโหลกของเขาก็หลอมรวมเสร็จสิ้น ในที่สุดก็ถึงจุดหลอมรวม
หลงหยางสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ร่างกายเขาเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาผิดหวัง หลังจากเผชิญกับความสิ้นหวังไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ในที่สุดความหวังก็ได้เข้ามา
" สำเร็จแล้ว.... "
หลงหยาง กล่าวอย่างแ่เบา ใบหน้าของเขาซีด แต่ก็ยังมีแสงที่ลบไม่ออกจากดวงตาเขา กำลังทอประกายในระหว่างนี้่
หลงหยางเต็มไปด้วยความมั่นใจ ปากเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ตอนนี้เขารู้สึกได้ว่าร่างกายเขามีพลังมหาศาล โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เข็มทิศกระดองเต่าหลอมรวมกับเขาอย่างสมบูรณ์ นั่นเป็สิ่งที่น่ากลัวที่สุด หลงหยางยังมีความปรารถนาที่จะลองมันกับเหล่าเทพเ้า ดูสิว่าใครหัวแข็งกว่า
" ดูเหมือนคงอีกไม่นานข้าก็จะทะลวงเข้าสู่ขั้นครึ่งก้าวได้ "
หัวใจของหลงหยางเต็มไปด้วยภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาสามารถก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็ว จนมีความแข็งแกร่งเช่นนี้ได้ นี่เป็สิ่งที่น่ายินดีที่สุด บางทีการที่เขาออกจากเกาะเซียนอสูร อาจเป็การตัดสินใจที่ถูกต้องแล้วก็ได้
แต่ตอนนี้เขา้าที่จะแข็งแกร่งขึ้น มันยังมีหนทางอีกยาวไกล
หลังจากหลงหยางฟื้นตัว เขาก็พร้อมที่จะฝึกเคล็ดสังหารัเจ็ดทำลาย ที่ถูกทิ้งไว้โดยจักรพรรดิเซียนชิงฉยง หากเขาสามารถฝึกมันควบคู่ไปพร้อมกับหอกผานหลงจี๋ของเขา มันจะทำให้ความแข็งแกร่งของหลงหยางก้าวหน้าต่อไปได้แน่ เป็การพัฒนาเชิงคุณภาพ
ณ เมืองป๋อหยาง, บ้านตระกูลซุนทางทิศตะวันออก
ซุนไห่หยางตื่นเต้นมาก เขาถือหอกไว้ในมือ ไม่ต้องพูดถึงว่าเขามีความสุขแค่ไหน เวลานี้ เขา้ามอบอาวุธวิเศษนี้ให้แก่พ่อเขา ให้พ่อเขาตรวจสอบดูอย่างถี่ถ้วนว่าอาวุธวิเศษที่เขาได้มานั้นมีความพิเศษขนาดไหน
" นายน้อยกลับมาแล้วเหรอขอรับ "
เมื่อทหารยามเห็นซุนไห่หยางกลับมา เขาก็รีบตรงเข้าไปทักทาย
" พ่อของข้าตอนนี้อยู่บ้านรึเปล่า? "
ซุนไห่หยาง ถาม
" นายท่านออกไปตอนเที่ยงยังไม่กลับมา แต่น่าจะมาถึงเร็วๆนี้ขอรับ "
ทหารยาม พยักหน้า กล่าวพลางโค้งคำนับ
" ได้ ข้าจะรอเขาที่ตำหนักเหยียนหลี่ เมื่อท่านพ่อกลับมา ฝากเ้าบอกเขาด้วย "
ซุนไห่หยางยังคงไม่เงยหน้าขึ้น เล่นกับหอกในมือ ไม่ต้องพูดถึงว่าเขามีความสุขแค่ไหน
อย่างไรก็ตาม ซุนไห่หยางไม่พบความลึกลับบนหอกนี้เลย ชายคนนั้นเห็นอะไรจากมัน?
แม้ว่าซุนไห่หยางจะมองมันไม่ออก แต่หลงหยางมีสายตาที่เฉียบแหลมและเขาก็ฉลาดมาก ครั้งนี้จะต้องไม่ผิดพลาดแน่นอน หากมองไม่ออก ซุนไห่หยางก็คิดว่าคงเป็เพราะตัวเขาและที่เขาไม่เห็นมัน เป็เพราะเขาขาดความสามารถ เมื่อพ่อเขากลับมาก็คงรู้ได้ในพริบตา
หากพ่อข้ารู้ว่าข้าจ่ายเพียงหนึ่งแสนห้าหมื่นหินิญญาเพื่อซื้อสมบัติที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้มา เขาไม่รู้จะชื่นชมเขาอย่างไร ซุนไห่หยางรู้สึกมีความสุขมาก
ไม่นานหลังจากนั้น ในที่สุดซุนไห่หยางก็ได้ยินฝีเท้าจากนอกประตู คิ้วของเขาก็เผยถึงความสุข ดูเหมือนว่าพ่อของเขาจะกลับมาแล้ว
" ท่านพ่อ ท่านกลับมาแล้ว? "
ซุนไห่หยาง กล่าวด้วยความตื่นเต้น
" นี่เ้าตัวจริงหรือเปล่าเนี่ย? ในวันปกติเ้าไม่้าให้ข้าช่วยฝึกฝนและหลบเลี่ยงข้ามาโดยตลอด ทำไมถึงได้มาที่ตำหนักเหยียนหลี่เพื่อรอข้าวันนี้? "
ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วและปรากฏที่ประตูในชั่วพริบตา เขาเป็คนเข้มงวด คิ้วที่ดูเ็าและครอบงำมาก
เขาก็คือพ่อของซุนไห่หยาง. ซุนหลิวหวัง!
เป็ผู้เชี่ยวชาญในขอบเขตเซียนปฐีขั้นกลาง ในเมืองบาดาลป๋อหยาง ตราบที่เข้าสู่ขอบเขตเซียนปฐีได้ ความแข็งแกร่งก็นับว่าสูงมากแล้วและในโลกนี้ก็มีปรมาจารย์เซียน์อยู่ไม่มากนัก
ผู้คนส่วนใหญ่ไม่ได้อยู่ในขอบเขตเซียนมนุษย์ หรือไม่ก็ติดอยู่ในขอบเขตเซียนมนุษย์นับร้อยนับพันปี การจะเป็ปรมาจารย์เซียนปฐีนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาสามารถทำได้
" ท่านพ่อ ท่านพูดเื่อะไรน่ะ ไม่ใช่ปกติแล้วข้าพยายามอย่างหนักหรอกหรือ? ฮี่ฮี่ฮี่ "
ซุนไห่หยาง เกาหัวของเขาและกล่าว
" หากเ้ามีอะไรก็รีบพูดมา หากเ้าจะผายลมก็ไปซะ ข้าไม่รู้หรือว่าเ้าเป็คนยังไง? ข้ายังมีงานต้องสะสาง "
ซุนหลิวหวัง กล่าวอย่างเคร่งขรึม เพ่งสายตาเ็ามองไปยังลูกชายที่ไม่ค่อยน่าพึงพอใจคนนี้
ซุนไห่หยางแสดงท่าทางเขินอายเล็กน้อย เพราะพ่อของเขารู้สึกว่าเขาไม่คู่ควร ดังนั้น เขาจึง้าทำอะไรให้มันคู่ควรสักครั้ง เพื่อให้พ่อเขามองเขาว่าไม่ได้เป็คนี้เี
" ท่านพ่อ ดูนี่สิ หอกในมือข้าเป็อย่างไร? นี่เป็สมบัติที่ข้าเจอ แม้จะจ่ายไปมากหน่อย แต่มันก็มีความพิเศษไม่เหมือนใคร "
ซุนไห่หยาง ส่งหอกในมือให้กับพ่อของเขา
" สมบัติ? "
ซุนหลิวหวัง ขมวดคิ้ว ถือหอกในมือ ย่นคิ้วเข้าหากัน มองไปทั้งซ้ายขวาและยืนยัน
" นี่มันแค่หอกธรรมดา ไร้ประโยชน์! "
........................................
==========================================
โปรดติดตามตอนต่อไป...
1K
