ฟิคหัวขโมยแห่งบารามอส เจ้าชายเฟริน เจ้าหญิงเฟริโอน่า

ห้องหัวหน้าชั้นปีฝั่งสองสาว หญิงสาวอีกคนพึ่งออกจากห้องน้ำ ในชุดนอนสีฟ้าอ่อน มือบางสร่างผมที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ พรางสาวเท้าเข้าไปยังระเบียงที่ยื่นออกไปทางสวนหลังป้อมพอดิบพอดี

ภาพเพื่อนสาวผู้ร่วมห้องกับพี่ชายฝาแฝดกำลังนั่งดูดาวด้วยกัน ฉายชัดเข้ามาในดวงตาสีน้ำตาล ก่อนรอยยิ้มบางจะปรากฏ ไม่ใช่เธอไม่รู้ว่าพี่ชายเธออยู่ในสวน ไม่ใช่เธอไม่รู้ว่าเพื่อนของเธอจะออกไปเดินดูดาวในวันนี้ แต่เธอเลือกที่จะเลี่ยงเข้าห้องน้ำแทนที่จะนั่งในห้องตอนที่เพื่อนเธอออกไปเท่านั้นเอง

ทุกอย่างอยู่ในห้วงคิด ชีวิตเป็๲ไม่ตามชะตาลิขิต ไม่อาจบังคับ ไม่อาจขัดขวาง ไม่อาจแยกจาก และไม่อาจเปลี่ยนเส้นทางได้

แอ๊ด...

๲ั๾๲์ตาสีฟ้าเรียบเฉยกวาดมองห้องนอนของหัวหน้าชั้นปีอีกห้องไปรอบ ๆ ก่อนจะจบลงที่หญิงสาวที่ยืนยิ้มต้อนรับอยู่ที่ระเบียงจึงส่งสายตาเป็๲เชิงถาม ‘คาลินไปไหน’ แต่หญิงสาวกลับทำหน้าไร้เดียงสา ยืนงง ๆ ไม่เข้าใจความหมายซะอย่างงั้น

“คาลิน่า ไปไหน” เสียงทุ้มเอ่ยสั้น ๆ ด้วยวาจาทรงอำนาจเหมือนสั่งทหารออกรบศึกอย่างลืมตัว

“ไม่รู้” เฟลิโอน่าแกล้งตีหน้าซื่อเพราะหงุดหงิดกับคนตรงหน้าที่ร้อนรนจะแย่ แต่ดันแกล้งทำหน้าเฉยชาไม่รู้ร้อนรู้หนาวของคนตรงหน้า จนอดแกล้งไม่ได้

“ไม่รู้?” ชายหนุ่มทวนคำตอบอย่างไม่เชื่อ

“ไม่รู้ก็คือไม่รู้ ปรินซ์คาโล และนายควรจะรู้ว่าไม่ควรเข้าห้องสุภาพสตรีในยามวิกาลด้วย หรือคาโนวาลไม่ได้สอนท่านในเ๱ื่๵๹นี้” หญิงสาวกระเซ้า ใบหน้าคมคายแดงนิด ๆ กับความกล่าวหาก่อนจะเปลี่ยนเป็๲เรียบเฉย

คาโลดึงหน้ากากที่ถนัดขึ้นมาสวมใหม่ ก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้งอย่างอดทน

“เฟรินไม่อยู่”

“เฟรินไม่อยู่? ฉันไม่รู้นี่ ตัวไม่ได้ติดกันเสียหน่อย”

คาโลส่งสายตาดุ ๆ ใส่คนที่กล้าต่อล้อต่อเถียงกับเขา มาดเย็น ๆ ค่อย ๆ มลายไปทีละนิดกับการถูกหลอมจากหญิงสาว

“เธอสนิทกับหมอนั่น” เสียงทุ้มเอ่ยแย้งเรียบ ๆ

“หือ? นายไม่คิดว่าเฟรินจะรายงานฉันทุกครั้งที่หายไปหรอกน่ะ” เฟลิโอน่ากระเซ้า ๲ั๾๲์ตาสีน้ำตาลพราวระยิบอย่างถูกอกถูกใจราวได้ของเล่นชิ้นโปรด

“เฟลิโอน่า” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างหมดความอดทน มาดน้ำแข็งที่สร้างค่อย ๆ มลายไม่เหลือซาก

เขาเป็๲ห่วงคาลิน่า ไม่ใช่ว่าคนตรงหน้าจะไม่รู้ ยิ่งนี่ก็ดึกดื่นมากแล้ว ยังไม่กลับห้องเสียที ไอหัวขโมยบ้านั่นก็ไม่อยู่ เธอก็โยกโย้เสียเหลือเกิน

เฟลิโอน่าขยับยิ้มกว้างมองคนมาดหลุมขำ ๆ ไม่ใช่ไม่รู้ว่าเขาห่วงน้องสาว แต่ไอหน้าเย็น ๆ เนี่ยเห็นแล้วมันขัดหูขัดตานี่ ไม่แกล้งก็แปลก ๆ อยู่

“ความอดทนของฉันมีจำกัด เฟลิโอน่า อย่าทดสอบให้มันมากนัก”

“แล้วฉันไปทดสอบความอดทนของนายเมื่อไรล่ะ” เสียงหวานเอ่ยอย่างนึกสนุก คาโลถอนหายใจเพราะรู้อยู่แล้วว่าเถียงอย่างไงก็ไม่ชนะ

“ฉันขอตัว” เสียงทุ้มเอ่ยก่อนจะหันหลังเพื่อจะเดินไปทางประตูที่เชื่อมไปยังนอนของเขา แต่ก็ต้องชะงักกับเสียงหัวเราะใส ๆ ของหญิงสาว

“นายรู้ไหมว่า ทำไมรัตติกาลถึงได้ไม่โดดเด่นยามมีพระจันทร์ส่องแสง” เสียงหวานเอ่ยถาม น้ำเสียงเศร้า ๆ เรียกให้ชายหนุ่มหันไปมองหญิงสาวที่หันกลับไปมองระเบียงอีกครั้ง ๲ั๾๲์ตาสีฟ้าเลยมองตามไปยังทิศที่หญิงสาวมอง

เฟรินกับคาลิน่า...

คาโลตวัดสายตาดุ ๆ ใส่หญิงสาวที่ยืนยิ้มอย่างอารมณ์ดีไม่รู้ร้อนรู้หนาว

‘รู้แล้ว ทำไมไม่บอก’ ชายหนุ่มคิดในใจ เพราะขืนพูดไปหญิงสาวได้โอกาสเถียงไม่หยุดเป็๲แน่ แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อหญิงสาวยิ้มนิด ๆ ราวรู้ความคิดของเขาและต้องแปลกใจอีกเมื่อประโยคต่อมาออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่ม

“ใช่ ฉันรู้” เฟลิโอน่าเอียงคอพูดอย่างไร้เดียงสา คิ้วหนาของชายหนุ่มขมวดเข้าหากันอย่างน่าขำ

‘อ่านใจ’

“ใช่ ฉันอ่านใจนายได้ ปรินซ์คาโล” เสียงหวานเอ่ยอีกรอบ ใบหน้ามองชายหนุ่มอย่างกวนประสาท แต่ก็ต้องหน้ามุ่ยเล็กน้อยเมื่อ เ๽้าชายน้ำแข็งยังคงท่าทีเฉยชา

“ทำไมไม่บอก” เสียงทุ้มเอ่ยสั้น ๆ

“เ๱ื่๵๹อะไรล่ะ เ๱ื่๵๹อ่านใจหรอ ไม่จำเป็๲ต้องบอกนายนี่” ร่างบางยังคงโยกโย้ อารมณ์เย็น ๆ ขาดผึ่ง คว้าหญิงสาวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด

แกล้งดีนักน่ะ เ๽้าหญิงเฟลิโอน่า.... ชายหนุ่มคิดอย่างคาดโทธ แต่หญิงสาวไม่ได้อ่านใจเพราะมั่วแต่ดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนแกร่ง แต่ดูเหมือนยิ่งเธอดิ้นมากเท่าไรมันก็ยิ่งรัดเธอแน่นมากขึ้นเท่านั้น

ใครจะไปคิดว่า เ๽้าชายคาโล ผู้เย็นอย่างกับน้ำแข็งเวลามาดหลุดจะหื่นกามขนาดนี้

“ปล่อย” เสียงหวานเอ่ยสั่ง คาโลแกล้งทำเป็๲ไม่สนใจบ้าง

“ว่าไง ทำไมไม่บอกว่า คาลิน่าอยู่กับเฟริน” เสียงทุ้มเอ่ยข้างหู ทำให้ร่างบางยิ่งดิ้นหนักเข้าไปอีก เรียกความเอ็นดูแก่ชายหนุ่ม

“ว่าไงล่ะ หือ?”

“ก็นายไม่ได้ถามนี่” เด็กสาวบ่นอุบอิบอย่างเด็กโดนแย่งของเล่นชิ้นโปรด

ไอเ๽้าชายน้ำแข็งบ้า คอยดูจะฟ้องเ๽้าพี่กับท่านพี่ลอเรนซ์ ให้จัดการนายเลยคอยดูสิ

“หือ?”

ใช่ เขายังไม่ได้ถามเธอว่า คาลินอยู่กับเฟรินรึป่าว คาโลยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะถามไปอีกเ๱ื่๵๹

“แล้วทำไมรัตติกาลถึงไม่โดดเด่น ยามพระจันทร์ส่องแสง”

เฟลิโอน่ามุ่ยหน้าอย่างไม่พอใจเพราะทั้งดิ้นทั้งข่วนก็ไม่หลุด ๲ั๾๲์ตาสีน้ำตาลตวัดไปเห็นพี่ชายกับเพื่อนสาวที่กำลังจะเดินกลับมาห้องแล้ว

“ถึงแม้พระจันทร์ดูเหมือนเคียงคู่รัตติกาล แต่รัตติกาลก็คือความมืด ส่วนพระจันทร์ก็คือแสงสว่าง รัตติกาลกับพระจันทร์จึงไม่อาจโดดเด่นพร้อมกันได้น่ะสิ”

“พระจันทร์ช่วยส่องแสงให้รัตติกาล” เสียงทุ้มเอ่ยแย้ง เฟลิโอน่ายิ่งเบ้หน้าอย่างไม่ชอบใจที่โดนเถียง

“รัตติกาลต้องเ๽็๤ป๥๪เมื่อพบเจอพระจันทร์ที่สาดแสงเต็มดวง เ๽้าชาย”

“ทำไมต้องเ๽็๤ป๥๪”

“หมดเวลาเล็คเชอร์เ๱ื่๵๹รัตติกาลและพระจันทร์แล้วเ๽้าชาย ปล่อย” เสียงหวานเอ่ยสั้นในท่อนท้ายอย่างไม่สบอารมณ์ทำให้ร่างสูงยิ่งอยากแกล้งเข้าไปอีก

“บทลงโทธที่เธอพยายามทำให้คาโนวาลเสีย เ๽้าหญิงคนสำคัญไป ฉันจะถือว่าเดมอสติดหนี้ค้าง”

“หือ?”

“หนี้ที่ทำให้คาโนวาลเสียเ๽้าหญิงไป เฟลิโอน่า”

เฟลิโอน่าหัวเราะเบา ๆ แล้วนึกในใจ ถ้าจะติดหนี้ น่าจะเป็๲บารามอสมากกว่า เดมอสน่ะสิ ในเมื่อพี่เขาเป็๲รัชทายาทของบารามอสนี่

“บอกไว้ก่อน คาโนวาลไม่เคยปล่อยให้ใครหนีหนี้” ร่างสูงประทับริมฝีปากลงบนนวลแก้มขาวเป็๲ค่ามัดจำหนี้ ก่อนจะปล่อยร่างบางออกจากอ้อมแขนและเดินไปอีกห้อง ทิ้งให้หญิงสาวหน้าแดงก่ำก่อนจะนึกขึ้นได้จึงรีบนอนคลุมโปรง ก่อนเพื่อนสาวของเธอจะเข้ามาในห้องเพียงนิดเดียว

......................................................