การค้าขายของร้านอันฝูผ่านไปได้อย่างดี ตอนนี้ทางร้านงานยุ่งมากขึ้น เนื่องจากใกล้เข้าฤดูหนาวผู้คนเริ่มเดินทางมาพักผ่อนบ้างแต่เป้าหมายหลักเพื่อเสาะแสวงหาสมุนไพรปราณของเมืองกวนหลิน มาเที่ยวชมบรรยากาศเมืองกวนหลิน แวะพักผ่อนระหว่างทางเพื่อเข้าเมืองหลวง ป้าเฉินต้องหยุดขายปลาในเมืองแล้วยกหน้าที่ให้ลูกสาวและลูกเขยดูแลแทนซึ่งท่านแม่ก็ให้โอกาส ใกล้ปีใหม่แล้วอากาศเริ่มเย็นลง ฤดูหนาวที่นี่มีหิมะด้วยข้าเคยอยู่เมืองร้อนแบบนี้ข้าจะแข็งตายหรือไม่
"หลินเอ๋อร์เราต้องให้ป้าเฉินมาช่วยแม่ดูแลร้านส่วนก่อนนะลูก ตอนนี้ร้านอันฝูยุ่งยิ่งนักไม่มีคนคอยดูแลให้คำแนะนำลูกค้า การย่างปลาไม่ทันขาย แม่้าคนดูแลร้านผู้คนเดินทางแวะพักมากินอาหารที่ร้านของเรามากมาย"จ้าวซื่อดูแลเื่เงินในร้านให้ลูกชายตอนนี้นับเงินแทบไม่ทัน
"ไม่เป็ไรเ้าคะ...ข้ายกเื่นี้ให้ท่านแม่จัดการเ้าคะ"ข้าเชื่อว่าท่านแม่จัดการได้
"พ้นปีใหม่นี้เดือนหนึ่งน้องสาวเ้าจะเข้าเรียนแล้ว เ้าไม่อยากเรียนบ้างหรือลูก"จ้าวอันถามลูกสาวกลัวลูกสาวน้อยใจที่ไม่ได้เรียน
"ไม่เ้าคะท่านพ่อ ท่านเห็นข้าโง่หรือเ้าคะ"หลินทำหน้าหมาหงอยใส่ท่านพ่อ ข้าไม่อยากเรียนจริงๆข้าอยากหาเงิน
"พ่อไม่ได้คิดเช่นนั้น...ไม่เรียนก็ไม่เรียนเ้ามีปัญญาดีงั้นช่วยกันหาเงินดีกว่า"
"ผักของเราจะทนหนาวได้นานแค่ไหนเ้าคะท่านพ่อ"หลินไม่ได้ห่วงอะไรมาเื่ผักสดของที่บ้านเพราะมีแหวนมิติ แต่อยากทำให้สามารถปลูกผักได้จริงทุกคนสามารถทำได้ ผู้คนจะได้ไม่อดอยาก
"น่าจะสักเดือนสิบเดือนสิบเอ็ดต้องเก็บแล้ว"
"งั้นข้าต้องหยุดนำผักสดในมิติออกมาขาย แต่ข้าอยากทำโรงปลูกผักสำหรับหน้าหนาวเอาแค่วางขายที่ร้านของเราที่ท่าเรือดีหรือหาร้านในเมืองมั้ยเ้าคะท่านพ่อ"จะได้มีผักกินยามเข้าหนาวไป
"แบบไหนหรือลูก"จ้าวอัน จ้าวซื่อพูดพร้อมกัน
"สร้างโรงเรือนสำหรับปลูกผักสามารถเปิดปิดหลังคาได้ และมีเตาไฟด้านในให้ความอบอุ่นตลอดเวลาเ้าคะ"หลินอธิบายอย่างละเอียดถึงการปลูกผัก ไม่เคยทำจริงหรอกแต่เธอมีแหวนน้อยคอยช่วยผักจะทนหนาวไปอีกสองถึงสามเดือนหากทำโรงเรือนปลูกผักเพิ่ม
"อืม...พ่อจะลองปรึกษาเพื่อนของพ่อดู รวมทั้งเื่สร้างบ้านบนเนินเขาที่เ้าอยากได้"
"จริงหรือเ้าคะ"หลินตื่นเต้นเป็อย่างมาก บ้านใหม่ โรงปลูกผัก
"ข้าจะหาร้านในเมืองไว้ สร้างโรงปลูกผักเสร็จ ลงผักปลูกเอาตามนี้"หลินพูดกับตัวเอง
"ท่านพ่อ้าเงินเท่าไหร่เ้าคะ"หลินยังไม่ได้ให้เงินท่านพ่อทั้งหมด เยอะเกินไปอันตรายทั้งครอบครัวเอาเงินไปลงทุนที่นา ร้านค้าบ้างเงินจะได้งอกเงย
"ให้พ่อจ่ายบ้างเถอะลูก เงินพ่อขายผักได้มากอยู่"จ้าวอันกลัวว่าลูกจะคิดว่าพ่อไม่เอาไหนพึ่งแต่ลูกสาว
"ข้าจะออกในส่วนของห้องข้า ข้าอยากได้ห้องน้ำส่วนตัว แบบห้องน้ำเดี๋ยวข้าวาดให้เ้าคะ"
"ได้ๆตามใจเ้า"ห้องน้ำของข้า...ข้าลืมได้ไงมัวแต่นั่งปิดจมูกอยู่ได้...เฮ้อหลินน้อหลิน
แสงอาทิตย์ยามเย็นบ้านหลังเล็กแต่อบอุ่นนี้ มีผักปลูกมากมาย ข้าต้องเริ่มทำการถนอมอาหารเื่พวกนี้ ข้าไม่ถนัด มีแต่ในนิยายซินะที่เกิดใหม่ เก่งไปทุกเื่ คิดแล้วกลุ้มใจมีความคิดมากมายแต่ทำไม่เป็ ต้องปรึกษาท่านแม่คนสวย
"ท่านแม่เ้าขาาาาา...ท่านแม่เริ่มถนอมอาหารเก็บไว้หน้าหนาวบ้างหรือยังเ้าคะ"หลินน้อยทำเสียงอ้อนมารดา
"แม่เริ่มทำบางส่วนสำหรับบ้านเราไว้บ้างแล้ว ทำไมหรือลูก อยากกินเหรอ"
"ท่านแม่สอนข้าบ้างได้หรือไม่ เ้าคะข้าทำไม่เป็"
"ได้สิ ลูกสาวของแม่อยากทำอะไรก่อนละ"นั่นแหละที่ข้าไม่รู้ว่าอยากทำอะไรก่อน
"ท่านแม่ข้าอยากกินเสี่ยวเหม่ยอบแห้ง ผลไม้ทุกอย่างที่ข้ามีทำให้ข้ากินได้หรือไม่เ้าคะ"
"ได้ซิลูกแต่เราต้องไปซื้อเครื่องปรุงในเมืองก่อนนะจ๊ะ"ท่านแม่ให้คนงานไปซื้อของทันที
การใช้เวลากับครอบครัวในการทำผลไม้อบแห้งสูตรของท่านแม่อร่อยจริงๆขนาดยังไม่เสร็จดี ข้าก็แอบกินไปเยอะนั่งกินไปอ่านหนังสือไป ข้าจะทำไว้มากๆแล้วเก็บเข้ามิติ สุดท้ายสามแม่ลูกวางแผนทำผลไม้อบแห้งไว้เพิ่มอีกหลายอย่าง จนหลินพอใจสำหรับฤดูหนาวที่จะมาถึง มีของว่างยามนั่งอ่านหนังสือ
"พ่อไปติดต่อซื้อที่ดินด้านหลังบ้านป่าท้อของเราเ้าจนถึงเนินเขา เงินเรามีไม่พอเราต้องจ่ายสองแสนตำลึงทองสำหรับที่นาหนึ่งร้อยห้าสิบหมู่ ส่วนที่ดินบนเนินเขาจนถึงที่จะสร้างบ้านอีกห้าสิบหมู่ส่วนนั้นห้าหมื่นตำลึงทองรวมแล้วพ่อต้องจ่ายสองแสนห้าหมื่นตำลึงทอง"
"ท่านพี่เอาเงินที่ร้านของลูกใหญ่ไปก่อนก็ได้นะเ้าคะ เราขาดอีกมากมั้ย"
"หยุดทั้งสองคนเลยเ้าคะ ที่ผืนนี้ข้าจะซื้อเองส่วนนี้เงินสองแสนตำลึงห้าหมื่นตำลึงเ้าคะ"หลินหยิบตั๋วเงินออกมาอย่างปวดใจเงินข้ามันมาง่ายไปง่ายจริงๆ
"ได้อย่างไรลูก"จ้าวอันพูดอย่างเกรงใจแต่เขาไม่มีเงินมาพอต้องพึ่งลูกสาวคนนี้อีกแล้ว
"ไม่ต้องคิดมากหรอกท่านพ่อยังไงที่ดินพวกนี้ก็เป็ของครอบครัวเราท่านยกมาให้เป็ชื่อของข้าก็พอ ข้าจะปลูกผูเถาสววรรค์50หมู่ ใบชา50หมู่ ข้าว50หมู่ ต้นท้อ,บ๊วย,ซากุระของข้าอีก50หมู่เ้าคะ ส่วนที่เก่าของเรา50หมู่ก็ปลูกเหมือนเดิม"เื่น้ำที่ใช้ในการปลูกจะขอแหวนน้อย
"ข้าเป็พ่อที่แย่หรือไม่"จ้าวอันพูดกับจ้าวซื่อ สุดท้ายก็เป็ลูกสาวของเขาเองอีกครั้งที่ยื่นเงินมา
"ท่านเป็พ่อที่ดีแต่ลูกของเราเก่งเกินไปเท่านั้น"จ้าวซื่อบอกจ้าวอันสามีผู้น่าสงสาร ยิ้มให้กับความน่ารักของสามีตัวเอง
"ส่วนค่าสร้างบ้านข้าต้องจ่ายได้แน่นอน"
"อย่าลืมห้องน้ำของลูกนะเ้าคะ ต้องได้ตามแบบที่ลูกวาด"สุขาจ๋าาาา...
"แน่นอนพ่อรับรอง"จ้าวอันรับปากลูกสาวด้วยแบบห้องน้ำที่แปลกตาทำให้เพื่อนของเขารับปากทันทีที่เห็นภาพวาดของลูกสาวก็รับปากทันที
"คงต้องใช้เวลาหน่อยนะลูก หลังจากบ้านใหม่ของเราเสร็จ เราจะปรับปรุงบ้านเก่าหลังนี้ด้วยเหมือนกัน"เงินข้าปลิวหายไปอีกแล้ว
ข้าว่าถึงเวลาที่ข้าต้องไปหาเถ้าแก่จางถามเื่ร้านค้าของข้าสักที ที่เหลืองานออกหน้าติดต่อการค้าให้ท่านพ่อจัดการ ท่านแม่รอรับเงินคอยดูแลการเงินและจัดสรรคนงาน ข้าแค่คอยดูอยู่เื้ัดีกว่า...เป็เด็กก็อยู่ส่วนเด็ก(ที่ผ่านมาข้าทำยังงั้นหรือเปล่า)
"ยามเช้าอากาศดี ลมพัดเย็นสบาย ข้าชอบกลิ่นดินโดนฝนมันชื่นใจ รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที"ตื่นเต้นจะได้นั่งเรือในยุคนี้
หลินรอนั่งรอเรือไปยังท่าเรือที่เปิดร้านอันฝู นี่เป็การขึ้นเรือครั้งแรกของหลินรู้สึกอย่างไรนะเหรอ โยกเยกเอยไหลออกมาเกือบหมด เมาเรือเ้าคะ เรือเป็เรือพายเล็กลำเล็ก ทำให้เจอคลื่นเบาก็โคลง คลื่นใหญ่ก็โคลง
"ข้าจะถึงโดยสวัสดิภาพหรือไม่"แล้วข้าก็ให้อาหารปลาอีก....อ้วกเ้าคะ
"ถึงแล้วแม่หนู เป็เช่นไรบ้าง"ผู้เฒ่าที่นั่งมาด้วยถามอาการจ้าวหลิน
"ไม่เป็ไรมากเ้าคะ"หลินเดินขึ้นท่าเรืออย่างหมดสภาพ
"ไส้ข้าไม่เหลืออะไรแล้ว" ข้าต้องหาที่นั่งพักสักครู่หลินเดินไปที่ร้านน้ำชาที่เดิม บรรยากาศดีเหมือนเดิมแต่ตอนนี้กินขนมก็ไม่ได้ สั่งได้แต่น้ำชามาดื่มล้างปาก
"พี่ชายขอชาหนึ่งกาเ้าคะ"วันนี้ต้องทำชาน้ำผึ้งมะนาวดื่มอุ่นๆเปรี้ยวๆช่วยทำให้สดชื่นขึ้นมาหน่อย หลินเดินไปนั่งทีโต๊ะริมน้ำทันที นั่งสักพักก็คิดว่าเดินไม่ไหวแน่หารถม้านั่งไปร้านขายยาดีกว่า
"สายแล้วเถ้าแก่จาง จะอยู่หรือเหล่าก็ไม่รู้ข้าก็ไม่ได้แจ้งล่วงหน้า"
หลินเดินไปชมการค้าที่น่าสนใจของคนยุคนี้ ไม่ต้องกลัวประวัติศาสตร์เปลี่ยนแปลงเพราะไม่มีอะไรที่เหมือนกัน ชื่อเมืองการมีอยู่ของผู้ปกครองบ้านเมือง ไม่เคยได้ยินมาก่อนอ่านหนังสือก็ไม่มีที่รู้จักสักชื่อ ที่นี่คงต้องมีเื่แปลกๆมากมายที่คิดไม่ถึงแน่นอน
"เดี๋ยวค่อยแวะไปหาพี่ใหญ่"เอาน้ำผูเถาไปฝากจะได้ฉลาดเกินคนอื่นๆไปเลย จนถึงร้านขายยาของเถ้าแก่จาง
"ถึงร้านขายยาแล้ว สวัสดีพี่ชายเถ้าแก่จางอยู่หรือไม่เ้าคะ"หลินทักทายคนของร้านยาอย่างสนิทสนม
"อยู่ขอรับคุณหนู เชิญด้านในขอรับ"
"เถ้าแก่ขอบคุณสำหรับของขวัญที่ส่งไปให้นะเ้าคะ"
"ของขวัญ???อะไร"ข้าส่งไปตอนไหนไม่เห็นจำได้
"ทำไมจำไม่ได้ของขวัญที่ส่งให้วันเปิดร้านเ้าคะ...ท่านต้องกินปลาบ้างนะเ้าคะความจำจะได้ดี"
"เออ...ไม่เป็ไร"ข้าส่งไปเมื่อไหร่ ในเมื่อเพิ่งกลับมาได้สองวันยังไม่รู้จะส่งอะไรให้...ใครส่งหรือว่า...นายน้อย
"ข้ามาถามเื่ร้านค้าเ้าคะ พอมีที่ให้ข้าบ้างหรือไม่"
"เื่ร้านนะเหรอมีสิเ้าจะไปดูร้านเลยไหมข้าจะให้คนพาไป"
"ไปซิเ้าคะ...ข้าอยากเห็นเต็มแก่แล้ว"หลินอยากมีร้านในเมืองมันจะทำเงินได้มากแน่นอนเพราะคนในเมืองช่างมีเงินมากมายให้หลินได้หาเข้ากระเป๋า
รีดเ้าคะ....ไรด์อยากตั้งชื่อบ้านป่าท้อใหม่ แต่นึกชื่อดีๆไม่ออกจริงๆช่วยตั้งชื่อให้หน่อยนะเ้าคะ....หลินหนีหายเข้ามิติอีกแล้ว....ฮือฮือ....ไรด์แต่งสดทุกตอนไม่มีเก็บสต็อกทวนรอบเดียวลงเว็บเลย..พยายามจะลงทุกวัน...ถ้าวันไหนไรด์หายไปแสดงว่าปั่นงานอยู่เ้าคะ...ขอบคุณรีดที่น่ารักทุกท่าน
1K
