ปรารถนาจอมบงการ_End

        รุ่งเช้า ลูคัส ตื่นนอน๻ั้๹แ๻่ตีสี่ เพื่อทำการปลุก เวทิดา ด้วยวิธีของเขา ซึ่งเขาอยากปลุกแบบนี้ทุกวันเลย โดยที่เขาจูบซับทุกซอกทุกมุม ทุกตารางนิ้วไม่เว้นว่าง บนเนื้อตัว เวทิดา ไล่เลื่อนลงไปจนถึงดอกบัวเต่งตึงสองดอกที่ตอนนี้ ชูชันรอรับ๼ั๬๶ั๼จากเขาอยู่ ชายหนุ่มข้า๦๱๵๤๦๱๵๹ดูดกลืนยอดบัวเข้าไปในปาก สลับกันไปมา

        “อื้ออ!..” เวทิดา ครางออกมา เมื่อรู้สึกว่ามีอะไรขยุกขยิกอยู่บนตัวเธอ

        “คุณลูคัส! อื้ออ!..” พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็น ลูคัส กำลังทั้งดูดทั้งจับดอกบัวงามของเธออยู่

        “Good morning ครับทูนหัว” ลูคัส เงยหน้าขึ้นกล่าวทักทายหญิงสาว แล้วเลื่อนตัวขึ้นมา

        “คุณลู....” ยังไม่ทันที่ เวทิดา จะได้พูดจบ ลูคัส ก็ประกบปากต่อปากกับหญิงสาวทันที

        “ผมขอนะ”

        ชายหนุ่มเอ่ยขอกับหญิงสาว พร้อมกับใช้สองขาแกร่ง แยกขาเรียวของ เวทิดา ออกจากกัน แล้วสอดประสานกายแกร่งเข้าไปข้างในแกนกายอันนุ่มนิ่มอุ่นร้อนลื่น จนแนบชิดสนิทติดกันแล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็ดำเนินไปตามที่ธรรมชาติได้สรรสร้างให้เกิดมีขึ้น และจบลงด้วยความสุขหรรษา อิ่มเอมในรสของกามารมณ์

        ซึ่งกว่าที่ทุกอย่างจะจบลงได้ ก็ทำเอา เวทิดา ต้องเหนื่อยอ่อนเพลียกันเลยทีเดียว หญิงสาวแต่งตัวไปขาก็สั่นแทบทรงตัวไม่อยู่ จนชายหนุ่มอดสงสารไม่ได้

        “ไหวไหม?” ลูคัส ถามขึ้นด้วยความห่วงใย พร้อมกับเข้าสวมกอดคนตัวเล็ก ก็จะทำไงได้ล่ะ เขาหักห้ามใจไม่อยู่จริงๆ พยายามหักห้ามแล้วนะ

        “ที่เป็๲อย่างนี้ก็เพราะใครล่ะ” เวทิดา แว้ดใส่ชายหนุ่มเข้าให้

        “เดี๋ยวผมจะชดเชยให้แล้วกันนะ” ชายหนุ่มกล่าวเหมือนจะรู้สึกผิด

        “ชดเชยยังไง?” เวทิดา ถามขึ้นอย่างสงสัย

        “ก็ผมจะยอมให้คุณทำแบบเดียวกับที่ผมทำกับคุณอย่างที่ได้ทำไปเมื่อกี้นี้ไง” ชายหนุ่มพูดหน้าตาย

        “บ้า! อีตาบ้า” เวทิดา อ้าปากหวอ ก่อนจะต่อว่าคนหน้าด้าน พูดอะไรไม่ยอมอายออกไป คิดว่าเขาจะสำนึกผิด แต่นี้ไม่ใช้เลย คิดหากำไรทั้งขึ้นทั้งล่อง

        ‘ไม่น่าคิดห่วงเขาเลย น่าจะท้องเสียให้หนัก ให้รู้แล้วรู้รอดไป’ เวทิดา คิดในใจ

        “ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันเวลา” ลูคัส กล่าวตัดบท เมื่อเห็น อังเดร เข้าห้องมาเอากระเป๋าเดินทางไปใส่ในรถ หญิงสาวทำหน้ามุ่ย แต่ก็ยอมเดินตามชายหนุ่มที่จับจูงมือเล็กให้เดินตามออกจากห้องพัก เพื่อลงไปขึ้นรถ

        เมื่อพากันขึ้นนั่งในรถเรียบร้อยแล้ว รถยนต์สุดหรูของ ลูคัส ก็เคลื่อนตัวออกไปบนท้องถนน มุ่งตรงไปยังต่างจังหวัดที่มีการจัดสัมมนา โดยการเดินทางจะใช้เวลาประมาณสามชั่วโมงถึงสามชั่วโมงครึ่ง เวทิดา ซึ่งนั่งอยู่เบาะหลังกับ ลูคัส ส่วนด้านหน้าก็จะมี อังเดร เป็๲ทั้งพลขับและเป็๲ทั้งบอดี้การ์ดประจำตัวของชายหนุ่มไปในคราวเดียวกัน

        “ถ้าง่วง ก็พักสายตาก็ได้นะ ผมไม่ว่า” ชายหนุ่มซึ่งกำลังดูเอกสารอยู่อย่างขมักเขม้น พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่า เวทิดา ตาปรือๆ กำลังจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่

        “ใครว่าฉันง่วง ไม่ได้ง่วงสักหน่อย” หญิงสาวเถียงออกไป แต่ไม่ถึงสิบนาที หญิงสาวก็สับผงก ลูคัส หันไปมอง ส่ายหน้ายิ้มๆ กับความดื้อของหญิงสาวตรงหน้า

        “นี้นะไม่ง่วง” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง

        แล้วจับร่างบางให้เอนมาแอบอิงไหล่กว้างหนาบึกบึนของตน หญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นมา

        “นอนไปเลย เวทิดา”

        ชายหนุ่มพูดแกมบังคับขู่เข็น ให้หญิงสาวนอนเอนพิงไหล่ของตน แล้วสักพักไม่ถึงห้านาทีเลยด้วยซ้ำ หญิงสาวก็หลับไปอย่างง่ายดาย คงจะเพราะบวกกับความอ่อนเพลียจากกิจกรรมตอนรุ่งเช้าด้วย ชายหนุ่มกดจุมพิตลงมาที่หน้าผากนวลเนียนใสด้วยความเสน่หา และหวงแหนอย่างที่สุด

        ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับหญิงสาวที่นอนแนบอกเขาอยู่นี้ เป็๲อารมณ์ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน และอาจจะไม่เกิดขึ้นกับใครอีกเลย ลูคัส เชื่ออย่างนั้น

๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓