ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “องค์หญิงหมิงเยว่เปรียบเสมือนแขกแน่นอนว่าข้าต้องทำการต้อนรับอย่างดี ท่านอ๋องพวกเราไปถวายคำนับหมู่เฟยกันก่อนเถิดเพคะ”

        หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะดึงแขนออกจากมือเจียงหรูฉิน

        ตั้งแต่ต้นจนจบ สายตาของหลงเทียนอวี้มิเคยตกลงบนร่างของเจียงหรูฉิน

        เขาเพิกเฉยกับการมีตัวตนของนางดังนั้นเปลวไฟจึงลุกโชนขึ้นในหัวใจของเจียงหรูฉิน

        รอดูก่อนเถิด ต่อจากนี้ไป จวนอวี้จะไม่มีวันสงบสุขอีก!

        แต่ละคนกลับไปยังตำหนักของตนเองเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

        จิ่นเยว่รีบกลับไปยังตำหนักหยาเสวียนเพื่อทูลพระสนมเต๋อเฟยหลินเมิ้งหยาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วจึงพาสาวใช้ทั้งสี่ไปยังตำหนักหยาเสวียน

        ทันทีที่ก้าวเข้ามาเสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาวพลันดังเข้ามากระทบหู

        เลิกคิ้วขึ้นสูงดูเหมือนองค์หญิงหมิงเยว่จะเป็นคนมือไวใจเร็วเสียเหลือเกิน

        “พระชายาเสด็จ...”

        สายตาของคนที่อยู่ภายในหันมามองพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

        ถวายคำนับพระสนมเต๋อเฟย ส่งยิ้มอ่อนโยน ราวกับมิใช่คนเดียวกันกับหญิงสาวที่วิ่งทำแผลให้ทหารในสิงกง

        “เมื่อครู่หม่อมฉันยังพูดอยู่เลยว่าพระชายาอวี้เป็นคนที่พบเจอได้ยากยิ่งเพียงสบตากันครั้งเดียว หม่อมฉันยังรู้สึกได้เลยว่าพวกเรามีชะตาต่อกัน”

        หมิงเยว่นั่งอยู่ด้านล่างที่ประทับของพระสนมเต๋อเฟยซึ่งเป็นตำแหน่งที่นั่งของหลินเมิ้งหยา

        “ใช่แล้วเพคะ พี่สะใภ้ของข้ามิใช่คนธรรมดา การที่พี่ชายได้นางมาเป็นภรรยาอาจเป็นเพราะผลบุญที่ทำมาจากชาติปางก่อน”

        เจียงหรูฉินปรับเปลี่ยนทัศนคติและคำพูดจานางเอ่ยชมหลินเมิ้งหยาไม่ขาดปาก

        “ชมเกินไปแล้ว ข้าเป็นเพียงคนที่คอยช่วยเหลือท่านอ๋องเท่านั้นแต่เพราะท่านอ๋องไม่ชอบออกปาก ดังนั้นข้าจึงต้องออกหน้าแทน”

        หลินเมิ้งหยาแสดงท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตนทำให้ทั้งสองรู้สึกเหมือนกำลังตีสำลีนุ่มๆ

        พระสนมเต๋อเฟยชำเลืองมองทางเด็กสาวทั้งสองอย่างไม่เข้าใจนัยน์ตาเปล่งประกาย

        “เอาล่ะ เจ้าอย่ายืนอยู่ตรงนั้นเลย มานั่งเถิด”

        เมื่อเทียบกับเจียงหรูฉินที่เป็นหลานสาวแล้วพระสนมเต๋อเฟยไม่เคยใช้คำพูดสนิทสนมเช่นนี้กับใครมาก่อน

        แต่กับหลินเมิ้งหยาพระสนมเต๋อเฟยรู้สึกราวกับว่านางเป็นลูกสาวคนหนึ่งของตนเอง

        หลงเทียนอวี้ส่งคนมาส่งข่าวให้พระสนมเต๋อเฟยได้รับรู้เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนเขาหลิงจูหมดแล้ว

        เมิ้งหยาเป็นคนฉลาด นางจัดการทุกอย่างได้อย่างดีเยี่ยมนางรู้สึกพึงพอใจในตัวลูกสะใภ้คนนี้ยิ่งนัก

        “ท่านอ๋องเสด็จ...”

        หลินเมิ้งหยาเพิ่งจะนั่งลง ร่างของหลงเทียนอวี้พลันปรากฏขึ้นที่หน้าประตูตำหนักหยาเสวียน

        ถอดชุดเปรอะเปื้อนของตนเอง อาบน้ำชำระร่างกายจนสะอาดความหล่อเหลาสง่างามจึงปรากฏขึ้นอีกครั้ง

        “ลูกขอถวายคำนับหมู่เฟย หลายวันมานี้ทำให้หมู่เฟยต้องเป็นห่วงลูกอกตัญญูยิ่งนัก”

        เมื่ออยู่ต่อหน้าพระพักตร์พระสนมเต๋อเฟย ใบหน้าเย็นชาของหลงเทียนอวี้พลันหายไป

        เขามิเหมือนชายหล่อเหลาผู้แสนเย็นชาอีกต่อไปแต่กลับเป็นชายที่มีชีวิตจิตใจคนหนึ่ง

        แม้พระสนมเต๋อเฟยจะเอ็นดูเขามากแต่เพราะตอนนี้มีคนนอกอยู่อย่างมากมาย ดังนั้นจึงมิอาจพูดสิ่งใดออกมา

        ทว่าสีหน้าเป็นกังวลยังคงเผยให้เห็น

        “หลินขุยเล่าเรื่องของเจ้าหมดแล้ว ได้รับบาดเจ็บหรือไม่? ต้องรีบรักษาหรือไม่?”

        หลงเทียนอวี้ส่ายหน้า

        “เอ๋อร์จื่อมิเป็นไรพ่ะย่ะค่ะ พระชายาดูแลลูกเป็นอย่างดี”

        หมิงเยว่ชำเลืองมองทางหลงเทียนอวี้หากเอ่ยว่าก่อนหน้านั้นนางเพียงแต่เป็นหญิงสาวที่รู้สึกเคารพนับถือหลงเทียนอวี้เท่านั้น

        เช่นนั้นหลังจากผ่านเรื่องราวบนเขาหลิงจูมาแล้วความเคารพที่เคยมีกลับแปรเปลี่ยนเป็นหลงใหล

        ผู้ชายกล้าหาญเสมือนวีรบุรุษผู้นี้เหมาะที่จะเป็นคู่ชีวิตของนาง

        แม้แต่ไท่จื่อแห่งต้าจิ้นยังเป็นพวกรักตัวกลัวตาย เขาเทียบหลงเทียนอวี้ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

        “ที่หม่อมฉันมาในวันนี้ก็เพราะได้รับการไหว้วานจากเสด็จพ่อท่านอ๋องอวี้กล้าหาญชาญชัยในสนามรบ อาสาออกรบเพื่อปกป้องดูแลพวกเรา ของขวัญเล็กๆนี้เปรียบเสมือนสัญลักษณ์แสดงความเคารพนับถือ หวังว่าท่านอ๋องจะรับไว้”

        ขณะที่พูดองค์หญิงหมิงเยว่สั่งให้คนของตนเองนำของที่ฮ่องเต้หมิงต้องการมอบให้ออกมา

        โสมพันปี เห็ดหลินจือพันปี สมุนไพรต่างๆ มากมายถูกกักเก็บอยู่ภายในกล่องไม้กลิ่นหอมอ่อนๆ ฟุ้งกระจายออกมา

        แม้แต่เจียงหรูฉินยังแอบอิจฉาคงมีเพียงฮ่องเต้หมิงผู้ร่ำรวยเท่านั้นจึงจะสามารถนำของล้ำค่าเช่นนี้มามอบให้ผู้อื่น

        ทว่า สีหน้าของหลงเทียนอวี้ยังคงเหมือนเดิม

        ยาสมุนไพรในจวนของเขามีมากมาย

        แม้จะไม่เคยเอ่ยถามแต่หลินเมิ้งหยาที่ดูแลคลังเล็กของจวนรู้ดีว่าจวนของตนเองร่ำรวยมากขนาดไหน

        ดังนั้น เขาจึงไม่แม้แต่จะแลมองของพวกนี้

        สายตาตกลงบนใบหน้านวลของหลินเมิ้งหยา

        แต่ดวงตาของนางกลับเผยให้เห็นร่องรอยของความดีใจทันทีที่เห็นของในกล่องไม้

        คำพูดปฏิเสธจึงถูกกลืนลงท้อง

        “การช่วยคนเป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้วแต่เมื่อฮ่องเต้หมิงต้องการแสดงน้ำใจ เช่นนั้นข้าจะรับไว้ เข้ามาเก็บของให้เรียบร้อย”

        รอยยิ้มขององค์หญิงหมิงเยว่ฉีกกว้างเสมือนดอกไม้บาน

        นางเคยได้ยินมาว่าหลงเทียนอวี้ไม่เคยรับของจากผู้ใด

        แต่วันนี้เขากลับรับของของตนเองไป เช่นนั้นแสดงว่าเขา...

        ดูเหมือนความสัมพันธ์ระหว่างท่านอ๋องและพระชายาก็มิได้มั่นคงดั่งที่ใครร่ำลือ

        “เช่นนั้นหม่อมฉันจะกลับไปทูลเสด็จพ่อก่อนนะเพคะ พระสนมเต๋อเฟยหมิงเยว่ทูลลา”

        หมิงเยว่หมุนตัวกลับมาถวายคำนับ

        พระสนมเต๋อเฟยพยักหน้าลงจิ่นเยว่นำทางหมิงเยว่ไปยังประตูทางออกตำหนักหยาเสวียน

        “องค์หญิงหมิงเยว่อ่อนโยน ชาญฉลาด ชาติตระกูลสูงสง่า เมิ้งหยาเจ้าคิดเห็นเช่นไร?”

        พระสนมเต๋อเฟยเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าดวงตากลับมีแสงเปล่งประกาย

        ตอนนี้ไท่จื่อทำตัวไม่เหมาะสมกับตำแหน่ง

        คาดว่าหลังจากกลับเข้าวังในครั้งนี้จะต้องถูกฮองเฮาตำหนิติติงอย่างแน่นอน

        แต่ลูกชายของตนเองมีความโดดเด่น กล้าหาญสมชายชาตรีดังนั้นนางจึงเตรียมการบางอย่างเอาไว้

        “องค์หญิงโดดเด่นมากเพคะ แต่น่าเสียดายที่เป็นคนของซีฟาน”

        เหตุใดหลินเมิ้งหยาจะไม่เข้าใจว่าพระสนมเต๋อเฟยกำลังคิดอะไร อยู่ๆความไม่สบายใจพลันก่อตัวขึ้น

        แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพระสนมเต๋อเฟย นางไม่อาจเผยสิ่งใดออกมาได้

        “อืม เป็นจริงอย่างที่เจ้าว่า ฉินเอ๋อร์เจ้าลองไปดูหน่อยว่าอาหารกลางวันเตรียมเรียบร้อยแล้วหรือยังพี่ชายและพี่สะใภ้ของเจ้าเหนื่อยมาทั้งวัน จะต้องหิวมากอย่างแน่นอน”

        พระสนมเต๋อเฟยไม่เอ่ยสิ่งใดอีก แต่กลับสั่งให้เจียงหนู๋ฉินออกไป

        ภายในตำหนักจึงเหลือเพียงพวกเขาสามคน

        “ครั้งนี้พวกเจ้าทำได้ดีมาก แต่ยิ่งออกหน้า ก็จะยิ่งโดนอิจฉา”

        คำพูดของพระสนมเต๋อเฟยแสดงให้เห็นความกังวลของผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อน

        นางอยู่ในพระราชวังมานานหลายสิบปีดังนั้นจึงรู้จักอุปนิสัยใจคอของฮองเฮาดีที่สุด

        “เอ๋อร์จื่อรู้พ่ะย่ะค่ะแต่หากไม่ออกหน้าแก้ไขสถานการณ์คับขันในเวลานั้น เกรงว่าทุกคนคงตกอยู่ในอันตราย”

        หลังจากถูกอบรมสั่งสอนมายี่สิบกว่าปี หลงเทียนอวี้รู้ดีว่าหากมิใช่เวลาคับขันเขาไม่ควรเข้าไปยุ่งกับไท่จื่อ

        แต่เพราะคราวนี้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบีบบังคับให้เขาต้องทำเช่นนั้น

        “หมู่เฟยได้โปรดวางพระทัย ตอนนี้ไท่จื่อคงมิมีกะจิตกะใจมาหาเรื่องพวกเราอย่างแน่นอนเขาจะต้องคิดหาวิธีรั้งตำแหน่งของตนเองอย่างแน่นอนเพคะ”

        หลินเมิ้งหยาคำนวณเรื่องนี้เอาไว้แล้ว หลังจากกลับมาจากเขาหลิงจู“วีรกรรมอันยิ่งใหญ่เกรียงไกร” ของไท่จื่อจะต้องถูกกล่าวขานไปทั่วทั้งเมืองหลวง

        เสียงซุบซิบนินทามักทรงพลังเสมอ

        “ไท่จื่อเป็นถึงองค์ชายรัชทายาทเขาคงไม่มีวันยอมปล่อยให้ผู้อื่นดูแคลนง่ายๆ”

        คิ้วของพระสนมเต๋อเฟยขมวดแน่น ความกังวลยังคงเกาะกุมหัวใจ นางมิได้อยู่ในวังหลวงดังนั้นจึงมิได้รับรู้ข่าวคราวของฮ่องเต้เลย

        “หากเสด็จพ่อยังแข็งแรงดังเดิมพวกเราสองแม่ลูกคงไม่ตกที่นั่งลำบากเช่นนี้”

        เงียบกริบ สีหน้าของหลงเทียนอวี้เผยให้เห็นความกังวลเมื่อเอ่ยถึงฮ่องเต้

        หลินเมิ้งหยามองดูสีหน้าของสองแม่ลูกสมองพลันประมวลผลเฟ้นหาข้อมูลเกี่ยวกับฮ่องเต้

        ดูเหมือนฮ่องเต้จะเจ็บป่วยตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน

        ตอนแรกพระองค์เพียงแค่จับไข้หนาวสั่น แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงกลายเป็นผู้ป่วยติดเตียง

        แม้นางจะแต่งงานเข้าจวนอวี้มานานกว่าครึ่งปีแล้วแต่ฮ่องเต้ยังคงไม่ฟื้น

        พระองค์ทรงรักษาตัวอยู่ในตำหนักทุกวัน

        ส่ายหน้า ดูเหมือนเรื่องในราชวงศ์จะลึกซึ้งเกินกว่าที่นางจะคาดเดา

        “หมู่เฟยพูดในสิ่งที่ไม่สมควรพูดเข้าแล้ว เข้ามาจงนำอาหารเข้ามาที่นี่ พวกเจ้าทั้งสองคงยังมิได้กินอิ่มนอนอุ่น”

        เก็บความเสียใจ พระสนมเต๋อเฟยหยุดพูดเรื่องนี้

        น่าเสียดาย หลินเมิ้งหยายังอยากได้ยินเรื่องเกี่ยวกับฮ่องเต้ให้มากขึ้น

        แม้อาหารกลางวันจะธรรมดา แต่กลับอุดมสมบูรณ์

        ทว่าทั้งสามมีเรื่องหนักหน่วงในใจ ดังนั้นจึงกินเข้าไปไม่มากนัก

        หลังจากกินอาหารกลางวันแล้ว หลงเทียนอวี้กลับไปยังห้องอ่านหนังสือของตนเองเพื่อจัดการงานหลินเมิ้งหยากลับถูกพระสนมเต๋อเฟยรั้งตัวเอาไว้

        ภายในห้อง กลิ่นกำยานอ่อนๆ ลอยละล่อง

        แม่สามีและลูกสะใภ้พูดคุยกันเรื่องทั่วไป

        “ข้าได้ยินเรื่องของคุณหนูสกุลเยว่แล้ว แม้จะถูกนินทาว่าร้ายแต่การจะพาพวกนางกลับไปยังบ้านของตนเองก็มิใช่วิธีการแก้ปัญหาที่ดี”

        หัวใจสั่นไหว หลินเมิ้งหยาไม่เข้าใจตอนแรกคิดว่าพระสนมเต๋อเฟยจะสั่งห้าม แต่จากคำพูดของนาง ดูเหมือนนางจะอนุญาตให้พี่เยว่ถิงอยู่ที่นี่?

        “เจ้าสั่งให้คนเตรียมเรือนที่สงบเงียบให้คุณหนูสกุลเยว่เข้าไปอยู่เถิดเฮ้อ คิดไม่ถึงเลยว่าเด็กสาวคนหนึ่งจะต้องเจอเรื่องเลวร้ายถึงเพียงนี้”

        ถอนหายใจอย่างเสียดาย พระสนมเต๋อเฟยเคยเจอเยว่ถิง

        แม้จะมิได้งดงามโดดเด่นเท่าไรนัก แต่นางมีอุปนิสัยอ่อนโยนอีกทั้งยังกิริยาวาจางดงาม

        แต่วันนี้ชื่อเสียงกลับถูกทำลายจนป่นปี้

        “ขอบพระทัยหมู่เฟยเพคะ พี่เยว่ถิงเป็นคนอ่อนโยนและจิตใจโอบอ้อมอารีนางจะต้องซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณอย่างแน่นอน”

        หลินเมิ้งหยาส่งเสียงอ่อนหวานทว่าความรู้สึกไม่สบายใจยิ่งก่อตัวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

        “จริงสิ เจ้ารู้จักองค์หญิงหมิงเยว่ก่อนหน้านั้นแล้วใช่หรือไม่เจ้าคิดว่านางเป็นคนอย่างไร?”

        ในที่สุดก็เข้าประเด็นหลัก ดูท่าเรื่องนี้ต่างหากที่สำคัญที่สุด

        “องค์หญิงหมิงเยว่งดงามสูงสง่า แม้จะเป็นองค์หญิงแห่งซีฟานแต่ก็เป็นสตรีที่พบเจอได้ยากยิ่ง”

        หลินเมิ้งหยาส่งเสียงชื่นชมแต่พระสนมเต๋อเฟยไม่รู้เลยว่านางกำลังเอ่ยตามมารยาทแต่เพียงเท่านั้น

        “ข้าคิดว่าเด็กคนนี้ไม่เลวเจ้าคิดว่าตนเองสามารถสร้างความสัมพันธ์อันดีกับนางได้หรือไม่?”