เกิดใหม่ครั้งนี้ต้องมีความสุข

        " ไม่เจอกันนานเลยนะคะ พี่ฟางเซียน "หลี่เล่อเยียนยิ้มทักทายหญิงสาวที่มาใหม่

        "...." หรูฟางเซียนยืนอึ้งพูดอะไรไม่ออกเรื่องครั้งก่อนเธอตีโพยตีพายราวจะขาดใจต่อมาเจอหยางหมิงหงายไต๋เธอแทบจะหงายหลังมาวันนี้เธอไม่มีหน้าไปสู้อะไรหลี่เล่อเยียนได้อีกแล้ว

        " มานั่งสิ ทุกคนกำลังจะกินข้าวกันน่ะ"พ่อหลี่เป็นคนเรียกลูกเลี้ยงเข้าร่วมโต๊ะอาหาร

        " หนูทานมาแล้วล่ะค่ะ ขอตัวนะคะ" เธอไม่มีวันร่วมโต๊ะกับสองคนนั้นแน่มีความสุขกันซะเหลือกันน

        " เสียมารยาทลูกคนนี้นิ่ น้องเยี่ยนเพิ่งจะมาถึงมาคุยกับน้องก่อนเถอะ"แม่เลี้ยงหรูอยากจะตีลูกสาวคนนี้ให้ตายซะจริงไม่รู้จักข่มอารมณ์บ้างหรือไงกัน

" สวัสดีค่ะพี่หยางหมิง "หรูฟางเซียนเอ่ยทักทายชายที่เธอไม่เคยลืมถึงแม้เขาจะทำน้ายจิตใจเธอก็ตาม

        " อืม" หยางหมิงพยักหน้ารับเพียงเท่านั้น

        " ทานข้าวเถอะ" พ่อหลี่ลงมือตักก่อนคนแรก คนในบ้านจึงเร่มลงมือทานข้าว

        หลี่เล่อเยียนไม่ค่อยอยากอาหารสักเท่าไหร่เธออยากจะพักผ่อนมากกว่าเขี่ยข้าวในถ้วยไปมาก็มีอาหารมาวางบนถ้วยข้าวของตัวเองหันไปมองก็พบว่าเป็นพ่อของเธอที่ตักหมูสามชั้นของโปรดเธอให้

        " ขอบคุณค่ะพ่อ หนูไม่ค่อยหิวนะคะ " เล่อเยียนขอบคุณคนเป็นพ่อเธอกับหยางหมิงตกลงกันเรื่องท้องแล้วว่าจะยังไม่บอกใครเพราะถ้าหากยังไม่แต่งงานการท้องคงไม่ใช่เรื่องน่ายินดีสักเท่าไหร่

        " ลูกเดินทางมาไกลต้องกินเยอะๆ จะได้มีแรง" พ่อหลี่กล่าวยิ้มๆเขากินข้าวไปด้วยยิ้มไปด้วยราวกับโลกนี้ช่างสดใสซะจริงเชียว

        " กินอีกหน่อยเถอะครับ " หยางหมิงมองด้วยความเห็นใจและสงสารแต่เธอต้องอดทนเพื่อลูก

        " จริงสิ่ พรุ่งนี้ให้หยางหมิงมารับไปดูสถานที่จัดงานนะ จริงๆพ่อไปดูความเรียบร้อยแล้วแต่อยากให้ลูกลองเช็กดูอีกที"พ่อหลี่จัดการงานแทนว่าที่ลูกเขยได้เป็นอย่างดี

        ถึงแม้ว่าเล่อเยียนจะอายุยังน้อยแต่สำหรับผู้หญิงบางคนที่ไม่ได้เรียนหนังสือจะแต่งงานตั้งแต่อายุ15 สำหรับเธอที่อายุ 17 ย่าง 18ปีจึงถือว่าไม่เร็วเกินไปสำหรับการแต่งงาน

        เล่อเยียนมีเพื่อน้อยเพราะเป็นคนเก็บตัวแต่สำหรับหยางหมิงนั้นไม่ใช่เลยเขาเป็นคนดังในรุ่นรวมไปถึงเพื่อนสมัยมัธยมต้นและปลายอีกทั้งหน้าที่การงานตำแหน่งที่สูงขึ้นของเขาจึงจำเป็นจะต้องมีสถานที่จัดงานไว้รองรับแขกผู้ใหญ่ด้วย

        เขาทาบทามผู้บังคับบัญชาเป็นประธานสำหรับงานแต่งในครั้งนี้ถือว่าเป็นเกียรติสูงสุดแก่วงศ์ตระกูลที่มีนายทหารยศนายพลให้เกียรติเป็นเถ้าแก่ใหญ่ในครั้งนี้แม้เขาจะเสียดายหมายตาไว้เป็นลูกเขยแต่เรื่องความรักมันคงห้ามกันไม่ได้อีกอย่างจะให้ลูกสาวเขาใช่ว่าจะขี้ริ้วขี้เหร่หาให้ดีกว่าหยางหมิงยังได้ทหารน้ำดีอย่างเขาใครได้แต่งงานถือว่าหญิงคนนั้นโชคหล่นทับแล้วล่ะ

        " พรุ่งนี้ผมจะมารับแต่เช้าครับ " หยางหมิงรับปากทันที

        " ไม่ต้องมาเช้ามากนะคะ ช่วงสายๆ ก็ได้ค่ะ" เช้าของเขาคงจะก่อนหกโมงเช้าแน่ๆไม่เอาด้วยหรอกเธออยากจะนอนตื่นสายสักวันไม่ต้องรีบตาเหลือกตื่นไปให้ทันเที่ยวรถไฟขบวนแรกเหมือนช่วง3-4 วันที่ผ่านมา

        " ดูมีความสุขกันจังเลยนะคะเป็นไงบ้างล่ะไปค่ายชนบทก็ดูมีความสุขดีนี่"ฟางเซียนอดไม่ได้ที่จะพูดแทรกขึ้น เธอนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้แต่กลับพูดเรื่องงานแต่งกันหน้าตาชื่นมื่นมันจะมากเกินไปแล้

        " ฉันก็ไม่ได้พูดนี่คะว่าลำบากพี่ไปเอามาจากไหนกันอยู่ที่นู่นฉันน่ะสบายดีมากเลยค่ะ ต้องตั้งตื่นเช้า 06.30น.ต้องลงแปลงนาทำงานตากแดดตากฝนไม่ทำงานก็ไม่มีข้าวให้กินสบายมากเลยล่ะค่ะ"

        ไม่เหมือนพี่นะคะอยู่ที่บ้านของฉันมีข้าวให้กินมีเงินให้ใช้มีหน้าที่เรียนอย่างเดียวพี่คงลำบากมากถึงขั้นล้มป่วยได้ยินข่าวว่าช่วงนี้พี่เป็นลมบ่อยๆจริงซิคะรอบเดือนพี่มาปกติรึเปล่าคะ

        ทำไมมองหน้าฉันแบบนั้นละคะที่ฉันถามเนี่ยเพราะกลัวพี่จะเรียนหนักจนเครียดอาจทำให้รอบเดือนพี่มาช้านะคะเลยส่งผลให้พี่ป่วยได้ง่าย" หลี่เล่อเยียนร่ายยาวทำเอาสองแม่ลูกอ้าปากพะงาบๆ เถียงไม่ทันเธอหล่อนไปเอาสกิลปากไวนี้มาจากไหนกันนะ

        " อุ๊บ " หลี่หานน้องเล็กสุดกลั้นขำจนหน้าแดงพี่สาวเขาเวอร์ชั่นนี้สุดยอดไปเลย

        " อะ เอ่อ ก็น่าจะเป็นเหมือนที่ลูกเยียนพูดนั่นแหละค่ะช่วงนี้เซียนเอ๋อร์เรียนหนักเลยอาจทำให้เธอเครียด"แม่เลี้ยงหรูไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีทำไมเธอถึงไม่คิดถึงเรื่องนี้นะเธอไม่แน่ใจว่าสรุปคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวเธอบ้างทำไมถึงมีสภาพไม่ต่างจากเล่อเยียนตอนที่วิ่งเข้ามาในห้องก่อนรุ่งสางวันนั้น

        " ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นหรอกค่ะพี่ เพราะผู้หญิงเราควรจะหาสามีดีๆสักคนหนึ่งไว้ดูแลนะคะ แต่ระวังนะคะเพราะคนดีๆ ส่วนใหญ่ชอบมีเจ้าของแล้ว "หลี่เล่อเยียนทำหน้าใสซื่อแสดงความเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง

        " หลี่เล่อเยียน มันจะมากไปแล้วนะ " หรูฟางเซียนโมโหมากไม่ใช่หล่อนหรอกหรือที่ยุ่งกับคนมีเจ้าของแย่งแฟนของพี่สาวยังมาลอยหน้าลอยตาอยู่ได้อีกเธอที่คิดตามว่าประจำเดือนเธอขาดช่วงจริงๆ เกือบจะสองเดือนแล้วที่มันยังไม่มา

        " ฉันก็แค่หวังดีแล้วก็เอาคำสั่งสอนของคุณแม่ที่เคยพูดไว้มาพูดนะคะเมื่อก่อนคุณแม่ชอบสอนกับฉันแบบนี้เป็นประจำเลย จริงมั้ยคะคุณแม่ "เล่อเยียนทิ้งระเบิดกลางวงอาหารมื้อค่ำค่ะ ตุ้ม .....รู้สึกว่าจะไม่มีใครทานอาหารลงอีกต่อไป

        "แหม...ลูกเยี่ยนแม่ก็พูดเล่นกับลูกเท่านั้นล่ะจ้ะไม่คิดว่าลูกจำเก็บเอามาคิด ฮาๆ ทานข้าวกันเถอะค่ะอาหารเย็นหมดแล้ว "แม่เลี้ยงหรูหน้าซีดเพราะตอนนี้สายตาสามีที่มองมานั้นช่างเย็นชาซะเหลือเกินจึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

        " นั่นสิครับรีบกินกันเถอะ" หลี่หานช่วยกู้บรรยายกาศที่กดดันนี้

        " หนูขอตัวนะคะ"หรูฟานเซียนทนนั่งต่อไปไม่ได้ขืนอยู่เธอได้ก่อสงครามประสาทกับเล่อเยียนจนทุกคนทานข้าวไม่อร่อยแน่ๆ

        " ฟาง.."

        "กินข้าว " ไม่ทันที่แม่เลี้ยงหรูจะพูดจบหลี่ฉันพูดขึ้นเสียงดังนี่เขาเลี้ยงตัวอะไรไว้ในบ้านทำไมหล่อนถึงสอนลูกสาวเขาแบบนั้นเขาที่เป็นทั้งพ่อและแม่ให้กับลูกๆ แต่ต้องทำงานจนไม่มีเวลาดูแลลูกๆของเขาจึงหาภรรยาใหม่มาช่วยดูแลหวังว่าจะทดแทนความอบอุ่นของแม่เด็กๆที่หล่อนจากไปก่อนวัยอันควร สวรรค์ นี่เขาตาบอดถึงเพียงนี้เชียวหรือ

        ทุกคนต่างนั่งตัวแข็งหลังตรงตักอาหารของตัวเองเพราะนานๆ ทีเขาจะเห็นท่าทีตึงเครียดของคนเป็นพ่อและสามีสักครั้งเขาเป็นคนเงียบขรึมจริงแต่ไม่ได้มีมวลบรรยากาศกดดันขนาดนี้มาก่อน

        หลังจากทานแม้ค่ะเสร็จหยางหมิงก็ขอตัวกลับเพราะใกล้จะถึงเวลาที่ทางการกำหนดห้ามออกนอกเคหสถานแล้วส่วนเล่อเยียนที่เดินออกมาส่งหยางหมิงที่หน้าบ้านพอเขาไปแล้วพ่อเธอก็เดินออกมาพอดี

        " นั่งก่อนสิพ่อมีเรื่องจะคุยด้วย"เดิมทีเขาตั้งใจคุยในห้องแต่ภรรยาเขาหล่อนเข้าไปในห้องนอนเรียบร้อยแล้วจึงออกมาหาลูกสาวที่หน้าบ้านแทน

        " ลูกคงรู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว แต่พ่อก็ยังอยากจะขอโทษลูกอยู่พ่อขอโทษและเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นพ่ออยากให้ลูกรู้ไว้ว่าพ่อไม่เคยเห็นคนอื่นดีกว่าลูกของตัวเอง"

        "พ่ออาจจะเป็นพ่อที่แย่ที่ไม่สามารถปกป้องลูกได้แต่ตอนนั้นพ่อคิดดีแล้วเพื่อชื่อเสียงของลูกสองแม่ลูกนั่นรับปากว่าจะไม่พูดหรือทำอะไรให้ลูกเสียชื่อเสียง"ไม่ใช่ว่าเขาโง่ที่ยังเลี้ยงงูเห่าไว้ใกล้ตัวแต่ถ้าหากเขาปล่อยพวกหล่อนไปเขาจะแน่ใจได้อย่างไรว่าทั้งสองคนจะไม่แว้งกัดด้วยตำแหน่งหน้าที่การงานของเขาและหยางหมิงจะปล่อยให้มีเรื่องอื้อฉาวแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาดถึงแม้ว่าเรื่องจะไม่ใช่พวกเขาเป็นต้นตอของสาเหตุทั้งหมดก็ตาม

        " หนูไม่โกรธพ่อหรอกค่ะพ่ออย่างคิดมากเลยพี่ใหญ่กับหยางหมิงบอกหนูทุกอย่างแล้ว ที่หนูพูดว่าอยู่ที่ค่ายชนบทไม่ลำบากจริงๆแล้วหนูโกหกค่ะมันลำบากก็จริงแต่ก็สอนอะไรหลายๆ อย่างให้กับหนูที่นู่นหนูมีเพื่อนด้วยนะคะ " แล้วสองพ่อลูกก็ปรับความเข้าใจกันเธอเล่าเรื่องที่อยู่ในค่ายให้พ่อฟังหลี่ฉินรู้สึกว่ามันคุ้มค่ามากกับช่วงเวลาเกือบสองเดือนที่เธอจากไปเพราะเธอแกร่งขึ้นมากราวกับเป็นคนละคนจากเมื่อก่อนนี่คงเป็นเรื่องดีเรื่องเดียวที่มาชดเชยเหตุการณ์นั้น

        หลี่เล่อเยียนเพิ่งจะรู้ว่าการมีครอบครัวมันรู้สึกอบอุ่นมากมายเพียงไหนได้เห็นสายตาอบอุ่นห่วยใยที่พ่อส่งมาให้เธอรับรู้มันได้มันคือสายใยของสายเลือดจนเธอคิดว่าตัวเองเป็นลูกของเขาจริงๆเธอฟ้องเขาเรื่องต่างๆ มากมายโดยเฉพาะฟ่านเหมยเหมย พ่อของเธอตบเข่าฉาดใหญ่เมื่อเล่าเรื่องของหล่อนดูไปดูมาเธอเหมือนเด็กขี้ฟ้องยังไงยังงั้นเลยแฮะ

        ช่วงสายของวันหยางหมิงมารับหลี่เล่อเยียนไปดูชุดแต่งงานพร้อมกับแวะไปยังสถานที่จัดงานด้วยเธอรู้สึกพอใจกับชุดแต่งงานนี้มากเนื้อผ้าหรูหราเป็นงานปักดิ้นหลากหลายสีลายนกยูงและดอกเหมยทั้งชุดทั้งด้านหน้าและด้านหลังตามแบบโบราณลุกนั่งสบายตอนนี้ท้องของเธอยังเรียบแบนอยู่จึงไม่มีปัญหาในการสวมใส่

        เมื่อมาถึงยังสถานที่จัดการเธอไม่ต้องเปลี่ยนอะไรเลยเพราะไม่อยากสิ้นเปลืองอีกสองวันครอบครัวของเขาที่อยู่อีกมณฑลน่าจะมาถึงแล้วเธอค่อยไปรู้จักกับพ่อแม่สามีแล้วกันขอเวลาเธอเตรียมใจหน่อยแล้วกันก่อนกลับเขาแวะพาเธอไปทานข้าวป่านนี้ลูกเขาคงหิวแย่แล้ว

        " เราจะไปฝากครรภ์กันวันไหนดีครับ "เมื่อถึงโต๊ะหยางหมิงถามถึงเรื่องฝากครรภ์ทันที

        " คุณจะพูดเรื่องนี้ในร้านอาหารที่คนเยอะๆ เนี่ยหรือคะ"เธอไม่เข้าใจเขาเลยจริงๆ มีเวลาตั้งเยอะทำไมถึงเลือกพูดเรื่องนี้ที่นี่กันนะ

        " ผมขอโทษครับ ผมแค่อยากแน่ใจว่าคุณไม่ลืม"เขาว่าจะถามเธอตั้งแต่ที่มาถึงบ้านแต่ไม่มีโอกาสเพราะเจ้าหล่อนเล่นเปิดสงครามประสาทตั้งแต่ก้าวขาเข้าบ้าน

        " ฉันจะลืมได้ไงคะเขาอยู่ในท้องของฉันนะสั่งอาหารเถอะค่ะ"วันนี้เธอเดินไปไหนมาไหนทั้งวันรู้สึกเมื่อยขาแถมยังมีคนหาว่ากลัวเธอจะลืมลูกอีกเลยรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยลูกทั้งคนฝังในมดลูกของเธอจะลืมได้ไงแถมเช้าๆก็แผลงฤทธิ์แต่เช้าอาเจียนจนแสบคอดีที่พ่อและน้องชายของเธอไปข้างนอกแล้วส่วนสองแม่ลูกนั้นก็เงียบหายไปเหมือนกัน