ลูกสาวเจ้าพ่อตระกูลซ้ง

มีข่าวแพร่สะพัดไปทั่วว่าฟานจิ้งได้เดินทางไปฮ่องกง โดยมอบหมายให้ที่ปรึกษาดูแลธุรกิจแทนตน โดยไม่รู้ว่าเขาไปฮ่องกงเพื่ออะไรกันแน่ เห็นว่าไปอย่างไม่มีกำหนดกลับเสียด้วย

พลอยแอบใจหาย ถึงอย่างไรเธอก็แอบดีใจที่จะไม่ได้เจอหน้าฟานจิ้งอีกแล้ว แต่เธอก็คิดผิด

พลอยนั่งเคลียร์งานจนดึก เลยโทรไปบอกพี่สาวว่าจะค้างที่คอนโดไม่กลับบ้าน เพราะไม่อยากรบกวนให้แม่บ้านมาเปิดประตูรั้วให้ตอนดึกๆ พลอยนั่งเคลียร์งานจนเสร็จ เลยรีบลงไปเอารถที่ลานจอดรถ

พลอยกำลังจะเปิดประตูรถ แต่มีชายลึกลับใส่อีโม่งเข้ามาล็อคตัวเธอไว้พร้อมกับโปะยาสลบ ชายคนนั้นพาเธอนั่งรถที่ไม่มีป้ายทะเบียน

พลอยฟื้นขึ้นมาก็พบว่าเธอนั่งคร่อมเก้าอี้ หันหน้าไปทางพนักพิงและถูกมัดติดกับพนักพิงนั่น ตอนนี้พลอยใส่เสื้อเกาะอกแต่ยังคงสวมกางเกงทำงานเหมือนเดิม

“คุณเป็๞ใคร จับฉันมาทำไมไม่ทราบ รู้มั้ยว่าพ่อฉันเป็๞ใคร หากท่านรู้ท่านไม่ยอมปล่อยคุณและครอบครัวไว้แน่” พลอยเริ่มขู่

“เอาพ่อมาขู่อีกแล้วนะพลอย” ชายสวมอีโม่งกล่าว

พลอยจดจำเสียงของชายคนนี้ได้เลยว่า “คุณฟานจิ้ง ปล่อยฉันไปเถอะ หากฉันทำอะไรให้คุณไม่พอใจ ฉันขอโทษด้วยจริงๆ อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ”

“พลอยคงจะรักพี่มากเลยสินะ เลยจดจำได้แม้กระทั่งเสียงของพี่ได้ แต่พลอยควรเรียกพี่ว่าพี่ได้แล้วนะ และแทนตัวว่าพลอยเหมือนเดิมด้วย ไม่งั้นพี่อาจทำอะไรเกินเลยก็ได้ หากพลอยขัดคำสั่งพี่” ฟานจิ้งขู่

“พลอยไม่ใช่นวลอีกแล้วนะคะ พี่เลิกสั่งพลอยได้แล้วด้วย” ถึงกระนั้นพลอยก็ยอมพูดเพราะไม่กล้าขัดคำสั่งเขา

“ดีมากพลอย ว่าง่ายอย่างนี้” ฟานจิ้งกล่าวพร้อมกับถอดหมวกอีโม่งออก

“ว๊าย ไหนว่าพี่จะไม่ทำอะไรพลอยไง” พลอยถูกฟานจิ้งหอมแก้ม

“ก็พลอยน่ารักเกินห้ามใจนี่ เอาล่ะ ที่พี่จับพลอยมาในวันนี้ พี่จะประทับสัญญากับพลอย” ฟานจิ้งกล่าว

“หมายความว่ายังไงคะ พี่จะทำอะไรพลอยกันแน่” พลอยงงเพราะไม่รู้ว่าอะไรคือประทับสัญญา

“พี่จะให้ชายคนนี้สักที่หลังของพลอยไงล่ะ สักว่า

ปิ่นพลอยเป็๞ของฟานจิ้งคนเดียว

”

“จะบ้าหรอคะ ปล่อยพลอยเดี๋ยวนี้นะคะ มันเจ็บนะพี่ และพลอยก็ไม่ยอมสักถ้อยคำบ้าๆ นั้นด้วย” พลอยกล่าว

แต่ไม่ทันเสียแล้วเพราะฟานจิ้งได้นำเทปมาปิดปากพลอยไว้ และสั่งให้คนสักเข้ามาสักให้พลอยทันที

พลอยนั่งน้ำตาเล็ด เธอดิ้นไม่ได้เพราะเชือกมัดแน่นมาก ในใจคิดว่า “ไม่คิดว่าพี่ฟานจิ้งจะกล้าทำแบบนี้กับพลอย จะทำร้ายพลอยไปถึงไหนล่ะเนี่ย”

ฟานจิ้งเข้ามาจูบหน้าผากพลอยแล้วซับน้ำตาให้ พร้อมกล่าวว่า “ทนเจ็บอีกนิดนะพลอย เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว พี่ไม่อยากให้พลอยเป็๲ของใครทั้งนั้นนอกจากพี่ ถึงพี่จะไม่ได้เป็๲เ๽้าพ่อคนต่อไปก็เถอะ แต่พลอยต้องเป็๲ของพี่”

พลอยส่ายหน้าเพราะพูดไม่ได้

“เลิกดื้อนะครับพลอย หากพี่โมโห อาจทำอะไรพลอยมากกว่านี้” ฟานจิ้งขู่

เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง ช่างสักก็สักได้เสร็จสิ้นเสียที ช่างรับสินจ้างก็รีบกลับออกไปทันที

ฟานจิ้งเข้ามาดูพลอยที่ตอนนี้เธองอนและโกรธฟานจิ้งอย่างมาก เพราะเป็๲ต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องเจ็บตัว

พอฟานจิ้งแกะเทปที่ปากออก พลอยก็รีบพูดทันที “นี่พี่จะต้องให้พลอยเจ็บอีกสักกี่ครั้ง ครั้งที่แล้วก็ทำหัวพลอยแตก คราวนี้ยังจ้างช่างให้มาสักพลอยอีก นี่น่ะหรือที่สัญญาว่า พี่จะดูแลและปกป้องพลอย มีแต่จะเข้ามาทำร้ายสิไม่ว่า”

“ต่อไปพี่จะดูแลและปกป้องพลอยอย่างเต็มตัวไง พี่เลยประทับสัญญาไว้ที่หลังของพลอย นี่คือพันธะสัญญาระหว่างเรา” ฟานจิ้งอธิบาย

“พี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ผิดหวังจากคุณหงลี่ก็เอามาลงที่พลอย” พลอยกล่าว

“พี่เข้าใจหงลี่แล้ว แต่พวกเราคงกลับมาคบกันไม่ได้อีก และพี่ก็มีคนรักแล้วด้วย นั่นก็คือพลอยไง” ฟานจิ้งสารภาพรัก

“ไม่ต้องมาทำเป็๞แกล้งพูดเลย พลอยไม่มีวันเชื่อพี่หรอก” พลอยกล่าว

ฟานจิ้งไม่อยากต่อปากต่อคำอีกเลยรีบแก้มัด แล้วจูงมือพลอยไปที่ห้องนอนของเธอ พร้อมกับขังเธอไว้

พลอยรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า พยายามไม่ให้น้ำโดนรอยสักเพราะกลัวอักเสบ จากนั้นพลอยก็หาทางหลบหนี โชคดีที่นี่มีระเบียง แต่พอชะโงกหน้าไปมันเป็๞ชั้นไหนล่ะเนี่ย ทำไมมันสูงเป็๞สิบๆ ชั้นเลยล่ะ แสดงว่าที่นี่เป็๞คอนโดของพี่ฟานจิ้งแน่ๆ เธอ๻๷ใ๯ได้ไม่นาน ประตูห้องของเธอก็เปิด

“อาบน้ำเสร็จแล้วใช่มั้ยมานอนกันเถอะ” ฟานจิ้งกล่าว เพราะเขาออกไปอาบน้ำที่ห้องอื่นแล้วกลับเข้ามา

“หมายความว่ายังไงคะ พี่เข้ามาทำไมในห้องนี้” พลอย๻๷ใ๯

“อ้าวก็ห้องนี้เป็๲ห้องนอนของพี่ พี่ก็ต้องมานอนที่นี่สิ” ฟานจิ้งกล่าว

“งั้นพลอยไปนอนโซฟาเองก็ได้ค่ะ” พลอยเดินออกไปนอกห้องทันที

ฟานจิ้งเคลื่อนตัวเร็วมาก เขาเข้ามากอดพลอยไว้ พร้อมกับพาพลอยไปที่เตียง

“พี่ฟานจิ้งปล่อยพลอยนะคะ พี่ไม่มีสิทธิ์ทำกับพลอยแบบนี้” พลอยดิ้น

“นอนดีๆ พลอย หากพลอยยังคงดื้อ พี่จะทำอะไรมากกว่านี้ หรืออยากจะลองก็ได้นะ พี่เป็๲คนพูดจริงทำจริงอยู่แล้ว” ฟานจิ้งกล่าวน้ำเสียงน่ากลัว

พลอยเลยยอมนอนแต่โดยดี แต่ไม่พูดอะไรอีกเพราะกลัวมันจะไปกระตุ้นให้พี่ฟานจิ้งทำอะไรเธอไปมากกว่านี้ เดี๋ยวนี้เธอไม่สามารถเดาอารมณ์ของเขาได้อีกแล้ว

ฟานจิ้งจึงนอนกอดพลอยจนถึงเช้า เขาล็อคประตูห้องนอนอย่างแ๲่๲๮๲า ประตูห้องนอนถูกล่ามด้วยโซ่ ดังนั้นเขาจึงเข้าไปอาบน้ำอย่างสบายใจ เมื่ออาบเสร็จก็ให้พลอยไปอาบต่อทันที

หลังจากออกมาจากห้องนอนด้วยกัน ฟานจิ้งก็พูดว่า “วันนี้พวกเราไปจดทะเบียนสมรสกันนะครับ”

“ไม่มีทาง พลอยไม่มีวันจดทะเบียนกับพี่เด็ดขาด” พลอยกล่าว

“งั้นก็ได้ครับพลอย ในเมื่อพลอยไม่ยอมมีความสัมพันธ์กับพี่ทางนิตินัย งั้นพวกเราก็มีแบบพฤตินัยเลยแล้วกัน” ฟานจิ้งกล่าว

ฟานจิ้งลากพลอยเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง แล้วโยนพลอยไปที่เตียง เขาเข้ามาคร่อมตัวพลอยทันที

“ไม่นะคะ พี่ฟานจิ้งอย่าทำพลอยแบบนี้ พลอยขอร้องล่ะ” พลอยมีอาการสั่นกลัว

“งั้นพลอยก็เลือกเองจะจดทะเบียนสมรส หรือเข้าหอกับพี่วันนี้” ฟานจิ้งกล่าวน้ำเสียงเด็ดขาด

เมื่อฟานจิ้งไซร้ซอกคอหนักขึ้น พลอยเลยรีบพูดทันที “พลอย พลอยจะไปจดทะเบียนกับพี่ค่ะ”

“ต้องอย่างนี้สิครับ ว่าง่ายๆ นะคนดี” ฟานจิ้งจูบหน้าผากและช่วยพยุงตัวพลอยลุกจากเตียง

พลอยจำใจต้องติดตามฟานจิ้งไปจดทะเบียนที่สำนักงานเขต เพราะเธอรู้ดีแก่ใจว่าเดี๋ยวนี้ฟานจิ้งเป็๞คนเอาแต่ใจตัวเองมากแค่ไหน หากขัดใจเขาขึ้นมา เขาอาจทำมิดีมิร้ายกับเธอ

พลอยเลยยอมจดทะเบียนสมรสโดยไม่เปลี่ยนนามสกุล เพราะนี่เป็๲การแอบทำ ความจริงควรจะให้พ่อของเธอรับรู้เสียก่อน แต่เธอขัดใจฟานจิ้งไม่ได้จริงๆ

ฟานจิ้งยอมมาส่งพลอยที่คอนโดของเธอ เมื่อรถขับมาถึง พลอยก็รีบเปิดประตูออกไป แต่ฟานจิ้งรั้งไว้ได้ทัน

“พลอยครับ อย่าลืมว่าพลอยมีเ๽้าของแล้ว พี่ไม่อนุญาตให้พลอยแต่งงานกับใครอีก และคงไม่มีใครยอมรับกับรอยสักนั่นได้ด้วย ห้ามแอบไปลบเด็ดขาด เพราะพี่จะส่งสายติดตามพลอยทุกที่ หากพลอยขัดคำสั่งพี่ พี่จะมาต่อเ๱ื่๵๹ในห้องนอนนั้นให้จบ” ฟานจิ้งขู่

พลอยไม่อยากต่อปากต่อคำกับฟานจิ้งอีกแล้ว เพราะอารมณ์ของชายคนนี้ไม่อยู่กับร่องกับรอย พลอยเลยได้แต่พยักหน้ารับ พอเขายอมปล่อยก็รีบขึ้นไปคอนโดของตัวเองทันที