"หลายร้อยตำนานถูกร้อยเรียงด้วยถ้อยคำจากรุ่นสู่รุ่น จนเป็เื่ราวที่เล่าขานสืบต่อกันมา
หลายพันปีก่อนเทพธิดาเซเรเทียเป็เทพผู้สร้างโลกนี้และสร้างมนุษย์ ได้ให้กำเนิดลูกชาย2คน ไฮดีนเป็พี่ชายกับโฮออสผู้เป็น้อง เมื่อครั้นยังเด็กก็ต่างเล่นกัน โดยทั้ง2ไม่รู้จักอำนาจหรือพลัง เมื่อเติบใหญ่ ย่างเข้าสู่หนุ่ม ไฮดีนผู้เป็พี่มีนิสัยชอบเสียสละ ไม่ว่าสิ่งใด ถ้าน้องขอพี่ก็จะหาให้เสมอ ผิดกับผู้น้องไม่ว่า้าสิ่งใด เขาไม่เคยรั้งรอ เร่งที่จะขอพี่ชายแทบทันที แล้วสิ่งที่ไม่ควรจะเกิดก็เกิดขึ้น วันหนึ่งผู้เป็น้องชาย้าพลังอำนาจของแม่ตัวเอง ร้องขอพี่ชายให้หามาให้ พี่ชายปฏิเสธและได้ดุด่าว่ากล่าวน้องตัวเอง และนั้นเป็การขัดใจผู้เป็น้องครั้งแรก ทั้ง2สู้กันด้วยพลังอำนาจมหาศาล ตลอดเวลานับร้อยปี พวกเขาสู้กันไม่ได้หยุดพัก แต่แล้วผู้เป็น้องชาย พลาดท่าโดนผู้เป็พี่ชายสังหาร นอนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้า ผู้เป็พี่เมื่อเห็นน้องชายสิ้นชีวิตตัวนํ้ามือตัวเอง ได้แค่มองดูร่างไร้วิญญาญของน้องชาย และรํ่าไห้วันแล้ววันเล่าจนนํ้าตาเป็สายเื เพียงไม่กี่วันหลังจากนั้นเขาก็ลงมือปลิดชีพตัวเองตายตาม แล้วเมื่อผู้เป็แม่มาพบลูกชายทั้ง2นอนสิ้นลม ก็รํ่าไห้เสียใจที่มาห้ามไม่ได้ ผู้เป็แม่ใช้พลังทำให้ไฮดีนเป็ท้องฟ้า และให้โฮออสเป็แผ่นดิน และใช้พลังที่ทำให้ลูกชายทั้งสองต้องต่อสู้กัน แบ่ง อำนาจและพลังที่มีออกเป็เพลิงทั้ง4แบบ เพลิงนิล เพลิงสีเื เพลิงสีเงิน เพลิงมายา และทำให้ตัวเองหลับใหลกลายเป็ดวงอาทิตย์ รอวันที่ลูกชายทั้ง2ตื่นมาปลุกเธออีกครั้ง"
หญิงสาวผมยาว ปลิวพลิ้วไสวท่ามกลางสายลมที่พัดผ่าน เธอนั่งอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่บังแดดอย่างร่มรื่น เธอพลิกหนังสือหน้าสุดท้ายลง ท่ามกลางสายตาของเด็กๆ มีนั่งมองเธออย่างไม่กะพริบตา
"พี่สาวครับ ทำไมต้องต่อสู้กันด้วยครับ"เด็กชายตัวน้อยถามหญิงสาว
"นั้นนะสิ พี่ก็อยากรู้จ๊ะ กลับกันได้แล้วละจ๊ะ วันนี้พี่มีธุระนะพรุ่งนี้พี่จะเล่าให้ฟังใหม่นะ"จบคำพูดของหญิงสาว
"นับั้แ่ตอนนั้นเธอยังไม่กลับเลย..."หญิงสาวพูดกลางสายลมที่พัดอย่างแ่เบา
"พี่เบลพวกเรากลับก่อนนะครับ"เด็กบอกลาก่อนหันหลังวิ่งออกไป
เบลมองท้องฟ้าที่ไร้เมฆ
"เมื่อไรเธอจะกลับมา"
ณ หอคอยไฮท์ครีด
ห้องสีขาวขนาดใหญ่
"ไง เนลเ้าพอจะฝึกต่ออีกไหม?" อามูในชุดสีเงิน ยืนถือหนังสือเล่มใหญ่ เหมือนกำลังอ่านอะไรบางอย่าง
ชายหนุ่มนั่งอยู่ มีเหงื่อท่วมชุดสีดำ ราวเดินตากฝน หายใจเหนือหอบราวกับคนกำลังจะหมดแรง ใช้มือขวาที่เป็เปลวเพลิงสีฟ้าใสราวกับนํ้าทะเล ยันพื้นเพื่อยืนขึ้น
"ข้ายังไหว ข้าอยากใช้มันให้ดีกว่านี้"เนล
"อืม...ก็ดี" อามู พูดโดยไม่มองจดจ้องแต่กับการอ่านหนังสือ เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เงาสีดำทั้ง3ทอดตัวยาวออกมา แล้วมันค่อยๆลุกขึ้นราวกับมันมีชีวิตเหมือนมนุษย์ ทันทีที่มันลุกขึ้น มันก็พุ่งเข้าใส่เนลทันที อาวุธที่ทั้ง3ถือต่างกันไป มีทั้งหอก ดาบอันใหญ่ และธนู ทั้งสามต่างๆ สลับการโจมตีอย่างรวดเร็ว แต่เนลก็รวดเร็วกว่าสามารถหลบได้ทุกครั้งแม้การโจมตีจะเร็วแค่ไหนก็ไม่อาจจะโดนเขาได้เลย การต่อสู้เป็ไปอย่างต่อเนื่อง อามูวางหนังสือลงและมองดูเนลต่อสู้อย่างใจเย็น
"เ้าช้าไปนะ ฝึกมา3ปียังไม่ต่างอะไรกับเต่าเลย เร็วกว่านี้อีก"อามูดีดนิ้วอีกครั้ง คราวนี้ สายฟ้าสีขาว ทอดตัวยาว ฝ่าลงใส่ใกล้เนล หลายครั้ง เขาก็สามารถหลบมันได้ แต่ทันใดนั้นเขาลื่นล้มเพราะเหงื่อที่หยดลงกับพื้น เขาล้มลง เงาทั้งสามโจมตีเนลพร้อมกัน วินาทีเพียงแค่เสี้ยววินาทีแสงสีฟ้าสว่างขึ้น เงาทั้ง3หายไปในพริบตา
"หึ...พอใช้ได้ "อามูพูดและเดินหันหลังออกไป
เนลล้มลงกับพื้นนอนหงายอย่างหมดแรง
"เราอยู่นี้มานานแค่ไหนแล้วนะ ที่วาดิชจะเป็ยังไงบ้างนะ"เนลพูดพลางยกมือขวาเปลวเพลิงสีฟ้ามองขึ้นมามองดู
"บูลนายอยู่ไหน?ั้แ่ตอนนั้นฉันไม่ได้ยินเสียงนายเลย"เนล
"เนล นายจะนอนตรงนั้นอีกนานไหม?"อามูะโออกมาจากประตูสีขาว เมื่อเนลได้ยินก็ลุกเดินออกมา
"นายไปทำธุระให้ชั้นได้ไหม"อามูถามเนลและเดินคุยกันออกมาจากห้องนั่น
"ครับ แต่จะให้ข้าไปที่ไหน?"เนล
"ไป เมืองเฮเทีย ที่นั่นมีของบางอยู่ที่ข้าสั่งไว้ไปเอามาให้หน่อย ที่ร้านขายลูกแก้วประจุเวทย์ที่นั่นมีแค่ร้านเดียว บอกคนขายว่าอามูให้มาเอานะ"อามูพูด
ทั้ง2เดินมาหยุดต้องระเบียงของหอคอย
"แล้วข้าจะไปยังไง?"ทันทีที่เนลพูดจบ นกอินทรีขนาดั์ใหญ่ บินลงมา
"จริงๆ ข้าอยากเปิดประตูเวทย์นะ แต่เ้าควรเห็นโลกภายนอกว่ามีอะไรเปลี่ยนไปบาง....ลืมเลย เอาถุงมือนี้ไปด้วย ใส่ซะ จะได้ไม่เป็จุดสนใจ และห้ามทำอะไรที่เสี่ยงละ โลกภายนอกรับไม่ได้หรอกนะ ถ้ามีราชันย์เพิ่มมาอีกคน" อามูพูดกำชับเนล
"แล้ว.."เนลยังไม่ทันจะหมดคำถามอามูก็พูดเหมือนรู้ทัน
"ถ้าจะไปวาดิช คงไม่ได้เพราะมันยังไม่ถึงเวลา"
เนลส่ายหน้าแล้วถอนใจอยู่เฮือกใหญ่ ก็ะโขึ้นนกอินทรีั์ มันกางปีกอันกว้างออกมันค่อยๆ กระพือปีก แล้วบินขึ้น นกนั่นพาเนลบินฝ่าหมอกสีขาวที่อยู่รอบๆหอคอย บินอยู่พักใหญ่ก็ทะลุหมอกออกมา พระอาทิตย์ยามเช้า สาดแสงสีทองสะท้อนกับพื้นนํ้า ดูสวยงาม ภาพนี้นานมาแล้วที่เนลแทบไม่เคยเห็นตลอดเวลา3ปีที่เขาอยู่ในหอคอยเขาไม่เคยออกไปไหนเลย
มันพาเขามาเมืองแห่งหนึ่งที่นั่นเป็เมืองที่มีนํ้าล้อมรอบมีปราสาทสีขาวตั้งตระง่าน อยู่ใจกลางเมือง มันพาเขาลงนอกกำแพงเมือง
"รออยู่แถวนี้ก่อนนะ"เนลพูดกับนกตัวนั่นมันก็บินออกมาทันที
เนลเดินออกมาจากป่าข้างทางเพื่อเข้าประตูเมือง ทหารนับสิบยืนเรียงรายอยู่หน้าประตู
"เฮ้ย!!!เ้าหนุ่มนั้นนะ นายนั้นละ มาทำอะไรที่นี้"ทหารยามคนหนึ่งชี้นิ้วถามเนลก่อนเดินมาใกล้
"ข้ามาทำธุระ"เนล
"ไหนดูสิ มีอะไรผิดปกติไหม?"ทหารยามพูดเสร็จ ก็ค้นตัวเนล จากทหาร1คน เพิ่มเป็2คน จาก2คนเป็3คน ทหารยามยืนดูเนล
"เ้าจะมาทำอะไร?"ทหารยาม
"เออ...คือ..ข้ามาเอาลูกแก้ว..."เนลยังไม่ทันจะพูดจบ
"ทหารจับมันไว้ เ้านี่น่าสงสัย เอาตัวมันไปขังก่อนเดี๋ยวชั้นจะตามไป" ทหารยามพูดเสียงดัง
ทหารยาม2คน รีบเข้าจับตัวเนล เนลจะขัดขืนแต่ก็คิดถึงที่อามูบอกได้เลยยอมแต่โดยดี
ทหารยามทั้ง2 พาเนลเข้าประตูหน้าเมือง เมื่อเข้ามาภายในเมือง บ้านแต่ละหลังมีขนาดใหญ่มากเมื่อเทียบกับวาดิช ทางเดินมากมาย รถม้าวิ่งขวักไขว่ เสียงมากมายจากผู้คนที่สัญจร ไม่ว่าจะเดินไปไหน ก็มีแต่ร้านเกี่ยวกับเวทมนตร์ และทหารที่พากันเดินมากมาย สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องมาที่เนล เพราะโดนทหารจับอยู่ 2.ทหารยามพาเนลมีบ้านแห่งหนึ่งคล้ายสำนักงานของทหาร แล้วก็จับเนลใส่ห้องขัง
"ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย .....แบบนี้โดนลงโทษอีกแน่ๆ"เนลบ่นพึมพำ 2ทหารยามกลับทำเป็ไม่ได้ยินแล้วเดินออกไป
"เขาจับท่านมารึ ไปทำอะไรมาละ"เด็กน้อยซึ่งอยู่ห้องตรงกันข้าม เขาใส่ชุดสีนํ้าตาลดูสกปรกถามเนล
"อืม ข้ายังไม่รู้เลยข้าทำอะไรผิด"เนล
"มันไม่แปลกหรอกท่าน ที่นี้มีคนหายเกือบทุกวัน พวกทหารก็ต้องเคร่งครัดเป็ธรรมดาละนะ"เขาตอบ
เนลกวาดสายตาไปรอบๆ ก็พบห้องขังหลายห้องมีคนถูกขังอยู่หลายคนเหมือนกัน
"เฮ้.....ท่านทหาร ข้าขอร้องละปล่อยข้าไปเถอะ เฮ้!!!!"เนละโออกนอกห้องขังแต่ก็ไร้เงาของทหาร
"น่ารำคาญ"ชายแก่หนวดเครารุงรัง ห้องขังข้างเนล ตัวใหญ่นั่งพิงกำแพงและมองมาที่เนล
"พวกเราก็ติดอยู่ที่นี้นานแล้วแต่ก็ยังออกไปไม่ได้เลย"ชายอีกคนพูดอย่างสิ้นหวัง
เนลได้แต่นั่งคิดหาทางออกแล้วก็หลับไป
"เนล"เสียงคุ้นหูกระซิบเรียกเนล
"ใคร"เนลถามพลางขยี้ตาเพราะถูกปลุกจากการนอนและเมื่อเนลลองมองดูชัดๆ กลับพอว่าคนที่มาเรียกนั้นคือ ทารัน
"ทารัน"เนลพูดนํ้าเสียงดีใจจนลืมตัว เสียงของเนลทำให้ทุกคนตื่น
"ไปกันเถอะ รีบออกมา"ทารันเปิดประตูกรงออก
"ชั้นไปด้วย"เด็กน้อยที่อยู่ห้องตรงข้ามขอร้อง
"ชั้นด้วย"ชายอีก2คน ขอความช่วยเหลือ
ทารันเมื่อเห็นดังนั้น ก็พยายามเปิดประตูจนช่วยทุกคน
"ตามข้ามา"ทารันพาทุกคนหนีออกมาทั้งหมดอย่างง่ายดาย
ชาย2คน เมื่อออกมาได้ก็ขอแยกตัวออกมาจากทารันและเนล
"แล้วเ้าละเ้าหนู" ทารันถาม
"ข้า.....กลับบ้านไม่ได้.."เด็กพูดและก้มหน้า
"ผู้ต้องหาหลบหนี"ทหารยามนับสิบต่างะโออกมาจากกลางถนนที่มีคนพลุกพล่าน
"ตู้ม!!!"เสียงะเิดังขึ้น ผู้คนแตกตื่นเพราะความใ ต่างวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต
ผมอัพช้าครับ ถ้าใจร้อน้าอ่านต่อก็ที่นี้เลยครับ https://www.readawrite.com/a/055fb09919c5f93cabbc9f499f90b1b5
15K
