ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ตอนที่ 86 เปลี่ยนความคิด

 *** รบกวนอ่านให้สุดทั้งหน้าเลยนะคับ @-@ พลีสสสส *****

‘ครืน ครืน...’

จู่ ๆ โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นครืด เรียกสติของเฉินอันหลานให้รับรู้ถึงริมฝีปากที่ยังคงถูกลานเซลอตใช้ฟันคมขบเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ความเจ็บปวด ที่ราวกับจะเสียดแทงหัวใจแผ่ขยายไปทั่วทั้งริมฝีปากเมื่อเขารู้สึกตัว ซึ่งนั่นก็ทำให้ เฉินอันหลานอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้

ลานเซลอตไม่ได้มีทีท่าว่าจะหยุดการกระทำของตนแต่อย่างใด มือที่จับบริเวณท้ายทอยค่อย ๆ เลื่อนลงมาจับยึดลำคอของโอเมก้าหนุ่มเอาไว้ไม่ให้ขยับหนีได้ ก่อนจะบดจูบลงไปอย่างรุนแรง ทั้งขบกัดและดูดดึงจนกระทั่งกลิ่นคาวเลือดนั้น แทรกซึมลงไปถึงลำคอของเขา ในที่สุดปลายลิ้นร้อนก็ตวัดงัดแนวฟันที่ปิดสนิทให้แยกออกจากกันได้ ก่อนที่เรียวลิ้นร้ายกาจจะกวาดไปทั่วทั้งโพรงปากอย่างรีบเร่งอย่างต้องการปลุกอารมณ์เร่าร้อนของอีกฝ่าย

เสียงสั่นของโทรศัพท์ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

เฉินอันหลานไม่รู้ว่าเขาจะต้องทำอย่างไรกับลานเซลอตดี จึงทำได้เพียงแค่เลื่อนมือที่ถูกมัดเอาไว้ด้วยแส้ล้วงเข้าไปหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงด้วยความยากลำบาก แต่ก็กลับถูกลานเซลอตแย่งไปเสียอย่างนั้น

“อื้อ อื้อ…” เฉินอันหลานถลึงตาใส่เขาอย่างต้องการประท้วงในการกระทำอันอุกอาจนั่น

ลานเซลอตบดจูบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มตรงหน้าพลางเหลือบสายตามองสายที่โทรเข้ามา ชื่อของเฉินหยิ่นหลินปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ

หากสายตาสามารถปลิดชีวิตคนคนหนึ่งได้ ป่านนี้ลานเซลอตคงได้ถูก เฉินอันหลานฆ่าตายไปนานแล้ว

“ปล่อย—— ฉึก!” ยังไม่ทันที่เฉินอันหลานจะพูดจบ ลานเซลอตก็กัดริมฝีปากของเขาอย่างรุนแรงอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่แล่นริ้วทำให้เฉินอันหลานไม่อาจพูดคำใดออกมาได้อีก ดวงตาของเขาแดงก่ำทว่าอัลฟ่าหนุ่มก็ยังคงดูดดึงริมฝีปากเขาต่ออย่างตะกละตะกลาม

ลานเซลอตผละออกมากวาดมองริมฝีปากอวบอิ่มของเฉินอันหลาน มือกด รับสายโทรศัพท์ เฉินอันหลานออกแรงดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการโดยไม่ได้สนใจความเจ็บปวดที่แผ่ขยายออกมาจากริมฝีปากของตัวเองแต่อย่างใด เขารอโอกาสที่จะเอาโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือลานเซลอตกลับมา แต่ร่างกายและมือทั้ง สองข้างนั้นกลับถูกแส้มัดเอาไว้อยู่ ไม่ว่าเฉินอันหลานจะออกแรงดิ้นอย่างไรก็ ไม่สามารถสลัดให้หลุดพ้นจากอีกฝ่ายได้

(อันหลาน นี่พี่ใหญ่เอง)

เสียงของเฉินหยิ่นหลินดังขยายออกมาจากในโทรศัพท์มือถือ

เฉินอันหลานสีหน้าครึ้มลงด้วยความโกรธ เขาออกแรงดิ้นอย่างสุดกำลัง ทั้งหมดนั้นอยู่ในสายตาของลานเซลอตโดยตลอด

ลานเซลอตยกนิ้วชี้ขึ้นจรดริมฝีปากอิ่มพร้อมกับส่งเสียง ‘ชู่’ แต่เฉินอันหลานไม่ยอมเชื่อฟัง เขายังคงดิ้นพล่านจนลานเซลอตต้องชูโทรศัพท์มือถือที่มีเสียงเรียกชื่อเฉินอันหลานของเฉินหยิ่นหลินดังออกมาไม่หยุดขึ้นสูง เพื่อขู่ให้เฉินอันหลานยอมสงบลงและเชื่อฟังเขา

สุดท้ายคนที่ต้องยอมก็คือเฉินอันหลาน เมื่อโอเมก้าหนุ่มหยุดดิ้นแล้วลานเซลอตจึงถือโทรศัพท์แนบเข้ากับใบหูเล็กให้

เฉินอันหลานถลึงตาใส่ลานเซลอตอย่างคาดโทษ ก่อนจะหันมาพูดกับปลายสายที่รออยู่

“พี่ใหญ่”

(อันหลาน ทำไมรับสายแล้วไม่ยอมพูด?)

“ผม... คือ! --”

เฉินอันหลานกำลังจะหาข้ออ้างมาบิดบัง แต่จู่ ๆ ลำคอของเขาก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่าน เมื่อก้มมองก็พบว่าเป็นฝีมือของลานเซลอต ในตอนที่เขารับโทรศัพท์อีกฝ่ายก็ตั้งใจขบกัดคอของเขาเพื่อก่อกวน

(เกิดอะไรขึ้น?)

เฉินอันหลานถลึงตาใส่ลานเซลอตแต่ไม่ได้โต้กลับ

ลานเซลอตถอนริมฝีปากออกจากลำคอของคนในพันธนาการแล้วเหลือบมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธคู่นั้น ริมฝีปากเรียวกระตุกขึ้นเล็กน้อย ก่อนคนตัวใหญ่จะก้มหน้าลงแลบลิ้นเลียบริเวณคอที่ถูกกัดของเฉินอันหลานเบา ๆ...

เฉินอันหลานจะเป็นบ้าเสียให้ได้

(อันหลาน? อันหลาน?)

“ผมไม่ได้เป็นอะไรครับ พี่ใหญ่” เฉินอันหลานกัดฟันกรอด พยายามอดทนต่อความรู้สึกชาวาบที่แผ่ขยายออกมาจากบริเวณลำคอ อีกทั้งยังพยายามยับยั้งอารมณ์ของตัวเองเพื่อจะได้คุยโทรศัพท์กับเฉินหยิ่นหลินต่อ

“พี่ใหญ่ มี... มีเรื่องอะไรกับผมรึเปล่าครับ?”

(เสียงนายดูไม่ค่อยดีเลย ไม่สบายรึเปล่า?)

เฉินอันหลานถลึงตาใส่คนที่กำลังแลบเลียลำคอของเขาแต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบสนองแต่อย่างใด คนหน้าไม่อายยังคงขบกัดดูดดึงบริเวณลำคอของเขาต่อ สัมผัสที่เปียกชื้นทำให้โอเมก้าหนุ่มร้อนวูบ แรงกระตุ้นจากการถูกกัดเป็นอะไรที่ทรมานสำหรับเฉินอันหลานเอามาก ๆ

“อะ… อาจจะเป็นหวัดนิดหน่อยครับ” การโกหกผู้เป็นพี่ชายทำให้เฉินอันหลานรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย

(ร้ายแรงไหม ให้ฉันไปดูสักหน่อยดีไหม?)

เมื่อได้ยินว่าเฉินหยิ่นหลินเอ่ยปากขอดูอาการของน้องชายดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ ลานเซลอตก็ผละออกจากลำคอที่ถูกดูดดึงจนผิวบริเวณนั้นขึ้นสีแดงช้ำ แล้วเปลี่ยนมาหยอกเย้ากับลูกกระเดือกของเฉินอันหลานแทน การกระตุ้นอย่างฉับพลันทำให้หัวใจของเฉินอันหลานเต้นผิดจังหวะในทันที มันทำให้เขาเผลอส่งเสียงครางอย่างเสียวซ่านออกมาอย่างไม่รู้ตัว

(อันหลาน?)

เฉินอันหลานเกลียดลานเซลอตเข้าเส้นทีเดียว!

ลานเซลอตยึดจับคอของเฉินอันหลานเบา ๆ จากนั้นก็ค่อย ๆ แทรกตัวเข้ามากระซิบข้างหูของเฉินอันหลานด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“อย่าให้เขามา”

“ลานเซ--” เสียงนั้นทำให้เฉินอันหลานตกใจจนเกือบโพล่งชื่อลานเซลอต ออกมา แต่เมื่อคิดได้ว่าเฉินหยิ่นหลินยังรออยู่ในสาย เฉินอันหลานจึงเม้มปากแน่นไม่ให้เผลอเปล่งเสียงออกมาอีก

(ลานเซอะไร? อันหลานนายกำลังจะพูดอะไร?)

“ไล่เขาไป” ลานเซลอตกระซิบข้างหูของเฉินอันหลานอีกครั้ง

เฉินอันหลานกัดฟันกรอดพลางถลึงตาใส่คนออกคำสั่ง เขาพยายามสงบสติอารมณ์และกดข่มความโกรธเอาไว้ในใจก่อนจะตอบกลับเฉินหยิ่นหลิน

“ไม่มีอะไรครับ เมื่อกี้ผมต้มอาหาร ไม่ทันระวังเลยลวกมือเข้าน่ะครับ”

(ทำไมไม่ระวังแบบนี้เนี่ย?)

ลานเซลอตไม่เพียงแต่กดจูบลงบนลำคอของเขาเท่านั้น แต่ริมฝีปากร้อนยังไล่พรมจูบไปทั่วจนถึงใบหน้าของเขา

เฉินอันหลานเกือบจะระงับความโกรธเอาไว้ไม่อยู่ ทำได้เพียงแค่ถามจุดประสงค์ที่เฉินหยิ่นหลินโทรมาในครั้งนี้

“ว่าแต่พี่ใหญ่ โทรมาดึกขนาดนี้มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ?”

(ไม่มีอะไร แค่จะโทรมาบอกให้นายกลับมาทานข้าวที่บ้าน อีกสองวันพ่อกับแม่ ก็จะกลับมาแล้ว)

“พี่รองได้...” ยังไม่ทันที่เฉินอันหลานจะพูดจบ ลานเซลอตก็ประกบจูบลงมาบนริมฝีปากของเขาอีกแล้ว เฉินอันหลานถลึงตาใส่คนรุ่มร่ามอีกครั้ง เขากัดฟันกรอดอย่างอดทนอดกลั้นก่อนตอบกลับพี่ชายไป “พี่รองบอกกับผมแล้วครับ”

(งั้นก็ดี อย่าลืมกลับมาล่ะ)

“ครับ”

ทันทีที่บทสนทนาระหว่างเฉินอันหลานกับพี่ชายจบลง ลานเซลอตก็กัดไปบนริมฝีปากของเขาแล้วขยี้จูบอย่างดุเดือดอีกครั้ง เฉินอันหลานเป็นกังวลว่าจะถูกเฉินหยิ่นหลินจับได้จึงไม่กล้าพูดอะไรออกไปอีก ไม่นานเขาก็พยายามกัดฟันแล้วพูดราตรีสวัสดิ์กับพี่ใหญ่ไป แต่ลานเซลอตกลับยังไม่ยอมวางสายให้

เฉินอันหลานส่งสายตาดุดันเพื่อบอกให้เขาตัดสาย ลานเซลอตหรี่ตาลงเล็กน้อย เขากดตัดสายโดยไม่พูดไม่จา ก่อนจะโยนโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นทิ้งไปในอ่างที่เต็มไปด้วยน้ำจนเกิดเสียงดัง ‘จ๋อม——’

แสงบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือดับวูบลงในทันที

“ลานเซลอต!” เฉินอันหลานตะโกนออกไปอย่างยับยั้งความโกรธเอาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป “นายเล่นพอรึยัง สนุกมากนักรึไง?!”

“สนุกสิ” ลานเซลอตกัดไปบนติ่งหูของเฉินอันหลาน “ฉันเห็นแก่ตัวและเลือดเย็น การทำเรื่องที่ตัวเองชอบก็ต้องสนุกอยู่แล้ว”

เฉินอันหลานถลึงตาใส่คนหน้าหนา แต่ก็ไม่ได้ส่งเสียงโต้กลับ

“ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ?”

“ฉันขอถามนายคำถามเดียว...นายคิดจะทำอะไร?”

“นาย” ลานเซลอตก้มหน้าลงมองแขนที่ถูกมัดจนเป็นรอยแดงเถือกของ เฉินอันหลาน แววตาของเขาดูเคร่งขรึมขึ้นมาในทันที “นายได้รับบาดเจ็บนี่… “

“พูดเพ้อเจ้อ!” เฉินอันหลานมองไปทางลานเซลอตด้วยสายตาอาฆาตแค้น “เป็นเพราะนาย ที่ทำให้ฉันได้รับบาดเจ็บไม่ใช่เหรอ?”

“เพราะนายไม่เชื่อฟังเองต่างหาก”

“นายเห็นฉันเป็นอะไร ของเล่นหรือหุ่นเชิด นายจะพูดอะไรฉันก็ต้องทำตามอย่างนั้นเหรอ?”

“ไม่ใช่”

“งั้นก็ปล่อยฉัน”

ลานเซลอตมองเฉินอันหลานที่ตกอยู่ในอารมณ์โกรธ โดยไม่พูดอะไร

เฉินอันหลานพยายามดิ้นอย่างสุดกำลังส่งผลให้แขนที่ถูกแส้รัดไว้แน่นถูกเสียดสีจนเนื้อหนังถลอก ตอนนี้แขนของเฉินอันหลานเต็มไปด้วยเลือด แต่ดูเหมือนโอเมก้าหนุ่มจะไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวด เขายังคงจ้องเขม็งไปยังลานเซลอต และยังคงดิ้นจนสุดแรงต่อ

นัยน์ตาสีดำทมิฬฉายแววประหลาดใจปนยุ่งยาก ลานเซลอตจับแขนทั้งสองข้างที่ดิ้นไปมาของเฉินอันหลานไว้

“ปล่อย ฉัน” เฉินอันหลานพูดเน้นย้ำทีละคำ

ลานเซลอตนิ่งเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะยอมคลายแส้ที่รัดร่างกายของคนตรงหน้าออก

เมื่อแส้คลายลง เฉินอันหลานก็รีบดิ้นให้หลุดพ้นก่อนจะถอยออกมา รักษาระยะห่างจากลานเซลอตเอาไว้ ก่อนจะเอาแส้ที่ยังพันหลวม ๆ บนร่างกายโยนออกไป ส่วนสายตาก็ยังคงจับจ้องที่ผู้บุกรุกอยู่เช่นเดิม

“ออกไป” เฉินอันหลานตะโกนไล่

ดวงตาสีรัตติกาลหรี่ลงเล็กน้อย ลานเซลอตจ้องเขม็งไปที่เฉินอันหลานหลายวินาทีโดยไม่พูดอะไร และก็ไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองอีกฝ่ายแต่อย่างใดด้วย ผู้สืบทอดตระกูลเอสเตทำเพียงเดินผ่านเฉินอันหลานแล้วออกจากห้องน้ำไปเท่านั้น

เมื่อลานเซลอตออกไปจากห้องน้ำ เฉินอันหลานก็รีบปิดประตูในทันที

โอเมก้าหนุ่มหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดปากของตัวเองเน้น ๆ ช้า ๆ ต่อมาก็ออกแรงเช็ดมากขึ้นเรื่อย ๆ และรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาต้องการขจัดกลิ่นอายของอัลฟ่าที่หลงเหลืออยู่บนปากออกไปให้หมดสิ้น จนตอนนี้ริมฝีปากเรียวปากบวมแดงทั่วทั้งปากจากการเช็ดอย่างรุนแรง เฉินอันหลานยังคงยืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้าพร้อมกับมองตัวเองที่หมดสิ้นหนทางอยู่ในกระจก

ใบหน้าซีดเซียวที่มองกลับมา แววตาน่าสมเพช.... เฉินอันหลานแทบจะจำคนที่กำลังมองกลับมาจากในกระจกนั้นไม่ได้ เขาจำได้แค่ว่าหลังจากงานวันเกิดอายุครบสิบหกปี ตัวเขาก็ไม่เคยเป็นแบบนี้อีก

ความอ่อนแอ ความขี้ขลาด ความเปราะบาง...

ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดมาตลอดว่าตัวเองเข้มแข็งมากพอแล้ว เข้มแข็งพอที่จะพิสูจน์ให้พ่อกับแม่เห็นว่าความสามารถของตัวเขาเองไม่ด้อยไปกว่าพี่ชายทั้งสอง แต่ตอนนี้เมื่อได้เห็นใบหน้าของตัวเองในกระจก ความกล้าหาญและความเชื่อมั่นที่คิดว่ามีกลับหายไปหมดสิ้น เขาในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับเบต้าจะไปเทียบเท่ากับพี่ชายที่เป็นอัลฟ่าผู้แข็งแกร่งทั้งสองคนได้อย่างไร?

เฉินอันหลานมองตัวเองในกระจก พร้อมกับกัดฟันกรอดอย่างช้า ๆ ——

ลานเซลอต!

※※※※※※※※※※

หลังจากที่เดินออกมาจากบ้านของเฉินอันหลาน ลานเซลอตก็โทรศัพท์หาหลินฉ่าวเจ๋อทันที

“นายอยู่ที่ไหน?”

(อาเรีย ทำไมเหรอ?)

“นายมีเซรุ่มอยู่ในมือบ้างมั้ย?”

(ยาระงับเหรอ?)

“ใช่”

(ไม่มีหรอก แต่ฉันผสมให้นายได้ ใช้เวลาไม่นานด้วย)

“งั้นก็ผสมเลย พรุ่งนี้ฉันจะส่งคนไปเอา”

ยังไม่ทันที่หลินฉ่าวเจ๋อจะตอบรับกลับมา ลานเซลอตก็ตัดสายไปเสียก่อน อัลฟ่าหนุ่มมุ่งหน้าตรงกลับไปยังบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นที่พำนักของตัวเองขณะนี้

ลานเซลอตพรวดพราดกลับเข้ามาในบ้าน ทำให้หมิงจวงที่กำลังตัดแต่งกระถางต้นไม้อยู่สะดุ้งตกใจไปชั่วขณะ ทว่าหลังจากนั้นไม่นานคนสนิทของโอดินก็เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เขาจึงเดินไปปิดประตูแล้วตามลานเซลอตขึ้นไปข้างบน

“นายน้อยเพิ่งกลับมาจากบ้านของคุณชายเฉินเหรอครับ?”

“หมิงจวง”

“ครับ”

“ไปที่ซอยปืนใหญ่ แล้วจับไอ้เด็กนั่นกลับมาให้ฉัน”

เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนนายเหนือหัวของเขาเพิ่งจะสั่งให้เว่ยเชียนเฉินกลับมา แต่ตอนนี้จู่ ๆ ก็เปลี่ยนความคิดและสั่งให้เขาไปที่นั่นด้วยตัวเอง ตอนแรกหมิงจวงไม่เข้าใจมากนักแต่เมื่อคิดได้ว่าเรื่องนี้จะต้องมีความเกี่ยวข้องกับเฉินอันหลานเขาจึงเริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้าง ดูท่าทางระหว่างคนทั้งคู่คงจะเกิดปัญหาขึ้น เจ้านายของเขาถึงได้เปลี่ยนความคิดและใช้ให้เขาออกไปสืบหาเรื่องราวเกี่ยวกับการปล้นท่าเรือนั้นอย่างกะทันหันขนาดนี้

เมื่อเห็นสีหน้าของลานเซลอตไม่ค่อยดีนัก หมิงจวงก็ไม่กล้าพูดอะไรต่ออีก นอกจากรับคำแล้วหมุนตัวเดินลงไปชั้นล่างเพื่อไปจัดการเรื่องราวตามคำสั่งทันที

***แจ้งข่าว Ebook #ยอดสายลับโอเมก้า***

E-book #ยอดสายลับโอเมก้า เล่ม 3 พร้อมวางขาย วันที่ 5/11/2565 เวลา 00.00 หรือเที่ยงคืนนี้ค่ะ

นักอ่านที่กำลังรออยู่เตรียมจับจองเป็นเจ้าของได้เลยจ้า

--- จิ้มซื้อ Ebook ได้ที่ >> Pinto ebook, ธัญวลัย, MEB ebook ฯลฯ ---

ขอบคุณทุกการกดซื้อ และคอมเม้นกำลังใจทั้งหมดด้วยนะคะ ขอบคุณที่อุดหนุนล่วงหน้าค่ะ

*** และ ๆ ๆ ๆ ๆ ***

....ท๊าดาาาาาา....

จะบอกว่า "การ์ดจิบิยอดสายลับโอเมก้า" ยังมีเหลือนะคะ ใครยังไม่ได้จับจองเป็นเจ้าของ ทำตามกติกาด้านล่างกับ เล่ม 3 ได้เลยฮะะะ

พี่ลานคนรวยให้ช่อดอกไม้ น้องเฉินคนโหดเลยชี้ปืนใส่หน้าซะเลย (ปล.อันนี้ไม่ใช่สปอยเนื้อเรื่องนะฮับบบ)

"ของขวัญสุดพิเศษสำหรับแฟนคลับยอดสายลับโอเมก้า>> การ์ดจิบิลายน้องเฉินอันหลาน X นายน้อยโอดิน รุ่น Limited Edition"

ขั้นตอนรับของที่ระลึก Limited Edition ทำตามข้างล่างนี้คับบ

1.ซื้อ Ebook ยอดสายลับโอเมก้าใน Pinto Ebook หรือช่องทางใดก็ได้

2.กดหัวใจ + ให้ 5 ดาว พร้อมเขียนรีวิวเป็นกำลังใจ

3.แคปภาพหลักฐานการซื้อ พร้อมภาพคอมเม้น และส่งข้อมูลมาที่ https://forms.gle/ov56XBWDaeFXpJWN7

***ของที่ระลึกมีจำนวนจำกัดนะจ๊ะ สำหรับ 50 (เหลือ 25 แล้วนะ) ท่านแรกที่ทำตามขั้นตอนและกรอกแบบฟอร์มเท่านั้น, สนพ. ขอสงวนสิทธิ์สำหรับผู้ที่กรอกแบบฟอร์มครบเท่านั้นน้าาา (คำเตือน!!! ตอนนี้เหลือแค่ครึ่งเดียวแล้วนะฮะ) ***

>>> ท้ายที่สุดสุดที่ท้ายนี้ สำหรับนักอ่านที่กลัวว่าจะอ่านจบแล้วค้างหรือต้องรอเล่มต่อไปนาน สำนักพิมพ์ขอนั่งยันนอนยัน จับผู้บริหารเป็นตัวประกัน ว่าไม่ต้องห่วงเลยฮะ เพราะเราจะลง "ยอดสายลับโอเมก้า เล่ม 4" ในวันที่ 3 ธันวาคม 2565 นี้แน่นอนจ้า <<<