"อากาศเย็นจริงๆเลย หนูหนาวไม่หมดแล้ว" กานพลูเดินเข้าห้องมาด้วยอาการตัวสั่นจากความหนาวเย็นของอากาศตอนกลางคืน
“นำผ้าห่มมาคลุมตัวไว้จะได้หายหนาว”แก้วใสเดินไปหยิบผ้าห่มมาคลุมตัวให้น้องสาว การะเกดเดินไปหยิบเตาแก๊สปิคนิคออกมาจากตะกร้าของเธอ เตาตัวนี้การะเกดก็ต้องขอบคุณลูกน้องในร้านที่ชอบออกไปเที่ยวเดินป่ากางเต็นท์แค้มป์ปิ้งตามประสาผู้ชาย วันไหนร้านหยุดพวกมันจะช่วนกันไปเที่ยวเดินป่ากันตลอด ถึงขนาดต้องซื้ออุปกรณ์เดินป่าต่างๆมาทิ้งไว้ที่ร้านเลย
เตาแก๊สปิคนิคการะเกดนำมาตั้งก่อนจะนำหม้อเล็กออกมาจากตะกร้าตั้งบนเตาแก๊สเทน้ำเปล่าลงไปก่อนจะนำซองผงขิงเทใส่ในหม้อ รอจนน้ำเดือดก็ดับไฟ ตักน้ำขิงต้มใส่แก้วส่งให้กับน้องๆคนละแก้ว
“ดื่มน้ำขิงต้นกันก่อน อากาศเย็นแบบนี้เดี๋ยวจะป่วยเอา”การะเกดบอกก่อนจะยกแก้วน้ำขิงของเธอขึ้นจิบเล็กน้อย เเละเดินไปหยิบแป้งย่างที่เธอเตรียมมาจากบ้านออกมาอุ่นบนไฟก่อนจะส่งให้น้องๆทานคนละสองสามแผ่น
“พี่การะเกดตะกร้าพี่มีอะไรเยอะแยะไปหมด ไหนจะตะเกียงและเตาอะไรนี้อีก พี่การะเกดไปเอามาจากไหน”แก้วใสอดถามไม่ได้ ของพวกนี้เธอม่เคยเห็นมาก่อนพี่สาวเธอไปหามาจากที่ไหน
“พี่บอกแล้วไว้กลับไปบ้านก่อนพี่จะเล่าให้ฟัง รีบกินเถอะนี้ก็ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้เราต้องตื่นแต่เช้ากันด้วย”การะเกดและน้องสาวกินแป้งย่างและดื่มน้ำขิงตามที่ให้หายหนาวจากการอาบน้ำตอนกลางคืนได้ อิ่มท้องและอุ่นสบาย พวกเธอสามพี่น้องแยกย้ายกันไปนอนที่นอนใครที่นอนมันจนรุ่งสาง
“นอนกินบ้านกินเมืองกันหรือไง เมื่อไรจะตื่นตกลงมาช่วยหรือมานอน”เสียงะโดังออกมาจากนอกห้องการะเกดตื่นนอนเพราะเสียงดังจากข้างนอกเธอลุกไปปลุกน้องๆให้ตื่นอน การะเกดรู้สึกนอนไปได้ไม่นานเลย เธอปลุกน้องสาวทั้งสองก่อนจะเดินออกไปด้านนอก ท้องฟ้าังคงมืดอยู่การะเกดดูแล้วเวลาน่าจะประมาณตีสี่ได้
“ลุกได้แล้วหรือ ฉันนึกว่าพวกแกพี่น้องจะมาอยู่มานอนมากินให้พวกฉันเลี้ยงทั้งสามคนเสียอีก”ป้าสะใภใหญ่บานชื่น กำลังให้อาหารไก่อยู่หน้าบ้านเห็นการะเกดเดินออกมาก็อดพูดไม่ได้
“ถ้าตื่นแล้วก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าพวกเราจะไปทำงานกันแล้ว เรียกน้องๆของเธอมาด้วยจะนอนกันถึงไหน”คุณยายที่นั่งอยู่หน้าบอกกับหลานสาวสายนอกอย่างไม่ชอบใจ
“คุณยายคะ เมื่อวานพวกเรามาถึงก็ค่ำแล้วกว่าจะทำความสะอาดห้องเก็บของเสร็จก็ดึกมาแล้ว พวกเราพึ่งนอนไม่นานเองนะ”กานพลูที่เดินตามหลังพี่สาวพูดขึ้น
“นั้นสิคะ คุณยายกว่าเราสามพี่น้องจะได้นอนก็ดึกมากและเราก็เหนื่อยจากการเดินทางด้วย”แก้วใสอธิบายให้คุณยายเข้าใจ
“ฮะ ฉันพูดอะไรไม่ได้แล้วสินะ บ่นนิดบ่นหน่อยไม่ได้ ไม่รู้แม่พวกแกสอนมายังไง”คุณยายน้อยวางงานที่นั่งทำหน้าบ้านลงอย่างไม่พอใจ
“คุณแม่สอนมาดีมากคะ ขนาดคุณพ่อคุณแม่ตายไปแล้ว เราสามคนพี่น้องที่เป็ผู้หญิงยังต้องเดินทางไกลข้ามป่ข้ามเขาเสี่ยงอันตรายเพื่อมาช่วยเกี่ยวข้าวบ้านคุณยายเลย แบบนี้ยังสอนไม่ดีอีกหรือคะ ต้องเป็แบบไหนล่ะถึงจะดี”การะเกดตอบคุณยายน้อย
“แม่การะเกดนี่คือสิ่งที่พ่อแม่ของเธอสอนมาหรือที่ยืนเถียงผู้ใหญ่ฉอดๆ”คุณยายน้อยลุกขึ้นด่าหลานสาวนอกตระกูล
“มีอะไรกัน ยังไม่ไปทำงานกันอีก”คุณตามั่นที่เดินมาจากหลังบ้านมาถาม
“ตามั่นแกก็ดูหลานสาวแกสิ ฉันพูดนิดพูดหน่อยมากก็เถียงฉันไม่หยุด เวลาทำงานก็ให้มันเก่งเหมือนปากพูดด้วยละ”คุณยายน้องพูดเสร็จก็เดินเข้าบ้านไปดูลูกสะใภ้รองเตรียมอาหารสำหรับไปกินที่ทุ่งนา
“วันนี้หลานไม่ต้องไปช่วยตาก็ได้มากันเหนื่อยๆพรุ่งนี้ค่อยไปช่วย งานยังอีกหลายวันกว่าจะเสร็จ”คุณตามั่นบอกหลานสาว เมื่อวานหลานสาวทั้งสามเดินทางมาไกลและยังถึงค่ำอีกเขาก็เป็ห่วงอยู่ แต่ด้วยเมื่อวานเขารู้สึกไม่สบายเลยดื่มยาต้มไปถ้วยหนึ่งและหลับไม่รู้เื่ว่าหลานสาวทั้งสามมาถึงตอนไหน
“ไม่เป็ไรคะคุณตายังไงพวกเราก็ตื่นกันหมดแล้ว รีบทำงานให้เสร็จเร็วๆดีกว่าคะ”การะเกดบอกกับคุณตา เธออยากจะช่วยให้เสร็จเร็วๆจะได้พาน้องๆกลับบ้าน
“ถ้าหลานว่ายังไงก็ได้ ไปเตรียมตัวเถอะ ไปทำงานตอนแดดไม่ออกจะได้ไม่เหนื่อยมาก”คุณตามั่นถือของไปวางพิงไว้กับผนังบ้านด้านนอก
“คุณตาคะ”การะเกดเรียกคุณตามั่นไว้
“หลานมีอะไรจะพูดกับตา”คุณตามั่นมองหน้าหลานสาว
“หนูกับน้องๆคุยกันแล้วว่าจะมาช่วยงานที่บ้านคุณตารอบนี้เป็รอบสุดท้ายคะ หนูไม่อยากให้น้องๆต้องเดินผ่านป่าเสี่ยงกับโจรกับสัตว์ป่าดุร้ายคะ”การะเกดบอกกับคุณตามั่น
“เฮอ ตาเข้าใจถ้านหลานคิดแบบนั้นตาก็ไม่ว่าอะไร จริงๆตาก็ห่วงที่หลานสาวสามคนของตาต้องเดินผ่านป่ามาหมู่บ้านนี้ก้อันตรายจริงๆ”คุณตามั่นเข้าใจหลานสาวแต่ภรรยาของเข้านี้สิ คงไม่ยอมง่ายๆที่จะเสียแรงงานไปฟรีๆตั้งสามคน
“ขอบคุณคะ ที่คุณตาเข้าใจพวกหนู ยังไงคุณพ่อคุณแม่ก็ไม่อยู่แล้ว พวกหนูก็ต้องพยายามทำมาหากินดูแลตัวเองกัน”การะเกดโล่งใจที่คุณตามั่นเข้าใจไม่งั้นคงจะยุ่งยากมากกว่านี้ คุณตามั่นได้ยินหลานสาวพูดก็พยักหน้าเข้าใจในความลำบากของพวกหลานๆ
“แล้วทางคุณยายล่ะคะ หนูหวังว่าคุณยายก็จะเข้าใจในความลำบากของพวกหนู”การะเกดพูดถึงคุณยายน้อยให้คุณตามั่นได้ยิน
“เื่ของยายหลานไม่ต้องห่วง ตาจะพูดให้ยังไงก็ต้องปลอดภัยไว้ก่อน”การะเกดเห็นคุณตามั่นรับปากที่จะคุณกับยายน้อยให้เธอก็สบายใจ การะเกดไม่อยากจะทะเลาะกับคนแกที่ไร้เหตุผลอาศัยแค่ความาุโเป็ผู้ใหญ่ของครอบครัวเท่านั้น
38
