เฉินเฟยอวี้ในร่างนี้เคยนั่งรถไฟเป็หลายครั่ง แต่ก็รู้สึกตื่นเต้นเพราะในโลกปัจจุบันที่เธอเคยอยู่เธอแทบจะไม่ค่อยขึ้นรถไฟด้วยซ้ำเพราะเธอไปไหนมาไหนก็จะใช้รถยนต์ส่วนตัวหรือไม่ก็เครื่องบินแต่ถ้าใช้รถไฟ ก็ใช้รถไฟความเร็วสูงที่เร็วมากๆไม่เหมือนรถไฟสมัยนี้ รถไฟกำลังจะออกผู้คนหนาแน่นเต็ม รถไฟไปหมด
"คุณยายคะทำไมคนมันเยอะอย่างนี้ล่ะคะ"
"อ๋อมันกำลังจะปีใหม่แล้วนะคนต่างจังหวัดก็พากันกลับบ้านเกิดของตัวเองกันหมด"
"อ้าวหรอคะ"
"ใช่สิหลานลืมไปแล้วหรอ"
" ไม่หรอกค่ะ"
เมือรถไฟออก เฉินเฟยอวี้มองบรรยากาศรอบรถไฟ มองออกไปข้างนอกมันเป็บรรยากาศที่สวยงาม มีต้นไมู้เามากมาย ไม่เหมือนสมัยที่เธออยู่ที่หันไปทางไหนก็มีแต่ตึกราบ้านช่องเต็มไปหมด เธอคิดในใจอีกไม่นานมันก็คงจะเป็แบบนั้นเพราะมันอยู่ใน่ที่กำลังพัฒนา
"หลานจะนอนก็ได้นะลูกพักผ่อน พอถึงเดี๋ยวตากับยายจะปลุก"
เฉินเฟยอวี้มองหน้าคุณยายฉีแล้วก็ยิ้ม
"ค่ะคุณยายงั้นหนูพักผ่อนนะคะ"
"เฟยอวี้ถึงแล้วลูก"
คุณยายฉีที่ปลุกหลานสาวที่นอนหลับอยู่บนรถไฟ
"ถึงแล้วหรอคะคุณยาย"
"ถึงแล้วลูก"
แล้วทั้ง 3 คนก็ลงจากรถไฟโดยมีกระเพียงแค่3ใบ ของเฉินเฟยอวี้ แล้วก็ของคุณตาฉีกับยายฉี
"นี่ตาเฒ่าไปเรียกรถรับจ้างมา สิ"
"ได้ๆรออยู่ตรงนี้นะ"
"เราต้องขึ้นรถรับจ้างเพื่อที่จะกลับบ้านเรากัน"
"ต้องขึ้นด้วยหรอคะคุณยาย"
"ต้องขึ้นสิลูกถ้าไม่ขึ้นพวกเราจะเดินกลับไป อย่างน้อยก็ 2 ชั่วโมงเลยนะลูก"
"หรอคะ"
"ก็ปกติถ้ายายกับตาเดินก็จะประมาณชั่วโมงครึ่ง แต่นี่มีหลานไปด้วย หลานเองก็ป่วย"
"ปกติคุณยายเดินหรอคะ"
"ไม่หรอกจ้ะปกติยายกับตาจะขี่จักรยาน ของที่บ้านน่ะ"
หลังจากที่ยืนรอตาฉีไปเรียกรถรับจ้าง สักพัดก็มาแล้วทั้งสามคนก็ขึ้นรถรับจ้าง กันไปคนละคัน รถรับจ้างปั่นจักรยานมาประมาณ 30 นาทีก็ถึง มาถึงบ้านก็กำลังจะค่ำพอดี ถ้าเดินก็คงต้อง 2 ชั่วโมงกว่าอย่างที่คุณยายฉีพูดจริงๆ เมือเฉินเฟยอวี้ เข้ามาภายในบ้านตระกูลฉีป็นคนที่มีฐานะพอสมควร เพราะดูจากบ้านที่มีขนาดใหญ่ใหญ่กว่าชาวบ้านในหมู่บ้านมีอีกมีห้องขนาด 5 ห้องนอน มีห้องโถงมี ห้องครัวมีห้องเก็บของแยกเป็สัด เป็ส่วนมีห้องน้ำด้วย
"ต่อไปนี้บ้านหลังนี้คือบ้านของหลาน"
"คุณยายทำไมบ้านเรามีห้องเยอะอย่างนี้ล่ะคะ"
"ก็ยายทำไว้เผื่อลูกๆหลานๆกลับมาหายายน่ะแต่ยายก็ทำไว้หลายปีแล้วแม่หลานก็ไม่พาลูกๆกลับมาเยี่ยมยายสักครั้ง ตากับยาก็มีแต่แม่เราเป็ลูกคนเดียว จะก็มีก็แต่ ยายเข้าไปเยี่ยมในเมืองหลวงเท่านั้นแหละ"
"คุณแม่คงไม่ว่างมั้งคะ"
"ช่างมันเถอะ ไปเราไปดูห้องหลานดีกว่า"
คุณยายฉีที่พาหลานสาวเข้าไปดูห้องห้องมีขนาดใหญ่พอสมควรมีเตียงขนาดใหญ่มีตู้มีโต๊ะเขียนหนังสือ แต่เอ๊ะสมัยนี้มีไฟฟ้าแล้วหรอ
"คุณยายที่บ้านเรามีไฟฟ้าใช้แล้วหรอคะ"
"ใช่จ้ะมีไฟฟ้าใช้ได้ปีกว่าแล้วต่อไปนี้หลานก็จะได้อยู่สบาย"
"ค่ะคุณยาย"
"หลานพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ยายกับตาจะไปดูสวนหน่อย จ้างคนดูแลมาตั้งหลายวันคิดถึงสวน"
"คุณยายคะหนูขอไปด้วยได้ไหมคะ ส่วนอยู่ไกลหรือเปล่าค่ะ"
"ไม่ไกลหรอกลูกถ้าหนูจะไปหนูไปหนูไปนอนพักผ่อนพรุ่งนี้เช้าค่อยไปนะลูก"
"งั้นหนูขอจัดเก็บของแล้วหนูจะอาบน้ำไปนอนนะคะ"
เมืออาบน้ำเสร็จแล้วก็ นอนทันที่ที่นอนดีพอสมควร มีผ้าหุ้มไม่หนามาก
เช้าวันต่อมาเฉินเฟยอวี้ ตื่นมาก็รีบไปทำข้าวต้มในห้องครัว แล้วก็รีบยกไปให้ตาฉีกับยายฉีทานเมื่อทั้งสามทางเสร็จแล้ว เฉินเฟยอวี้ก็เก็บถ้วยไปล้าง
เมื่อเสร็จแล้วก็เดินออกมาหาตาฉีกับยายฉีที่นั่งอยู่ลานหน้าบ้าน
"เฟยอวี้หลานไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ จะได้ไปสวนกัน"
"ค่ะคุณยายหนูขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ"
"ไม่ต้องรีบลูก สวนมันไม่ไปไหนหรอก"
คุณยายฉีที่หัวเราะท่าทางอันตื่นเต้นของหลานสาวแล้วรีบวิ่งไปเก็บของ 2 ตายายหัวเราะกันอย่างมีความสุข
"เราไม่ได้ยิ้มมีความสุขแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วตา"
"นั่นสินะฉันก็จำความสุขแบบนี้ไม่ได้ั้แ่ฟางหรูแต่งงานเข้าไปอยู่ในเมืองหลวง ก็แทบไม่กลับมาเยี่ยมพวกเราเลย แต่งงานไปก็เอาอกเอาใจทางแม่สามีอย่างมาก ไม่สนใจพ่อแม่ของตัวเองเลย"
"จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ถูกนะตาแก่"
" ฉันไปดูจักรยานดีกว่า"
ตาฉีที่ไมาอยากจะพูดเื่นี้ต่อเลยขอตัวไปดูจักรยานที่จะใช้เดินทางไปที่สวน แต่จักรยานในบ้านมีคันเดียว ตาฉีเลยใช้มีรถเข็นที่ใช้สำหรับเข็นของ ไปสวนตาฉีนำรถเข็นของไปผูกท้ายจักรยานเพื่อที่จะเอาไว้ให้หลานสาวนั่ง
" เสร็จแล้ว ค่ะคุณยายไปกันเถอะ"
เมือเฉินเฟยอวี้ที่เดินออกมาเห็นตาฉีกำลังผูกจักรยานอยู่ เธอมองแล้ว ก็นึกถึงรถสามล้อในสมัยปัจจุบัน
"ขึ้นมาสิลูก"
หลังจากที่เฉินเฟยอวี้เดินไปขึ้นรถเข็นที่ตาฉีมัดติดกับจักรยานแล้วทั้ง3 คน ก็ออกจากบ้าน คุณยายฉีก็ล็อคบ้านทั้ง ทั้ง 3 ออกเดินทางจากบ้านตาฉีปั่นจักรยานไปนั้น ระหว่างทางไปสวนก็มีเสียงหัวเราะทั้ง 3 คนเป็ระยะๆ
"อ้าวตาฉียายฉีกลับมาแล้วหรอ"
"เออกลับมาแล้ว จะไปไหนล่ะยายจู"
"ฉันจะไปสวนสักหน่อยนะ อ้าวแล้วนี่หนูน้อยที่ไหนอยู่ข้างหลัง"
"เนี่ยยายจู ส่วนนี้เฟยอวี้หลานสาวฉันจะมาอยู่ด้วยนะ"
เฉินเฟยอวี้ที่ถูกพูดว่าหนูน้อยก็ไม่แปลก เพราะเฉินเฟยอวี้ตัวเล็กมาก คงเพราะจะขาดสารอาหารมานานแล้ว
"ลูกของฟางหรูน่ะ"
"อ้าวจะมาอยู่ด้วยกันเหรอ"
"ใช่ฉันจะเอามาอยู่ด้วย"
"เฟยอวี้นี่ยายจูเป็เพื่อนบ้านเรานะลูก"
"สวัสดีค่ะคุณยายจู"
"เออๆหลาน ฉันขอตัวก่อนนะฉันจะไปดูสวนหน่อย"
"เอ่อๆไปเถอะ"
ทั้ง 3 คนก็ไปสวนต่อโดยมีตาฉีเป็คนปั่นจักรยาน ตลอดไปสวนก็มีคนเดินตามถนนก็มีคนทักทายกันเป็ระยะๆ ซึ่งก็พอจะเข้าใจทางชนบทก็เป็แบบนี้ ในสมัยปัจจุบันก็เหมือนกันเฉินเฟยอวี้เคยไปรักษาผู้ป่วยตามชนบทอยู่บ่อยครั้ง เพราะเธอก็เป็หมออาสาบ้างแต่หลังๆมานี้งานยุคมากเลยไม่ได้ไปอีกเลย จนได้มาอยู่ในร่างนี้ก็ได้ััถึงบรรยากาศเก่าๆที่เคยผ่านมา
2K
