ดิฉันคือนางร้ายในนิยายBL

ความสุข…ปัจจัยของความสุข

อะไรคือปัจจัยสำคัญที่ทำให้คนเรามีความสุข?

"..."

ประทานโทษนะคั้บ พี่คาดหวังให้ผ้มตอบว่าอะไรหรอคั้บ??

'ไม่รู้โว้ยยย!! เอ็งเห็นตูหน้าเหมือนอริสโตเติลรึไง!' 

ไนติงเกลยังคงปั้นสีหน้าเรียบเฉยเสมือนรูปปั้น ในขณะที่กำลังเหงื่อแตกพลั่ก ๆ อยู่ภายใน 

"อะแฮ่ม...แล้วคุณคิดว่ายังไงบ้างคะ?"

ก่อนอื่นมาฟังความคิดของเขากันก่อนดีกว่า…

จูเลียซดูเหมือนจะมีคำตอบในใจอยู่แล้ว จึงตอบกลับมาทันที

"เงิน"

"..."

โอ้…โอเค

ฟู่ว…ไนติงเกลกลั้นความอยากที่จะถอนหายใจเอาไว้

ก็นะ 'เงิน' ไม่ใช่คำตอบที่ผิดหรอก กลับกันมันเป็๞คำตอบที่เข้าใจได้ง่ายมากต่างหาก

ตัวเธอเองในโลกเก่าก็เคยวิ่งวุ่นหาเงินเป็๲บ้าเป็๲หลังอยู่เหมือนกัน เพราะงั้นถึงได้เข้าใจ

…เพียงแต่ว่าพอได้ยินคำตอบออกมาตรง ๆ จากปากเด็กอายุ 17 เธอก็อดรู้สึกเศร้าไม่ได้…

"ทำไมถึงคิดแบบนั้นหรอคะ…?"

ถึงจะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่เธอก็ยังคงถามออกไป

'มีใครไม่๻้๵๹๠า๱เงินบ้างล่ะ?'

โชคดีที่จูเลียซไม่ได้หันมาพูดแบบนั้น แต่เขาทำเพียงนั่งก้มหน้ามองฝ่ามือตัวเอง เหมือนกำลังหาอะไรสักอย่าง

"...มิสไนติงเกลอาจจะรู้อยู่แล้ว ว่าผมถูกท่านบารอนเก็บมาจากสลัม"

'ไม่อ่ะ ไม่รู้'

แน่นอนว่าเธอไม่ได้พูดออกไป

ในนิยายบอกเพียงแค่ว่า 'จูเลียซไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของบารอนไอแซค' แค่นั้น…ไม่ได้เล่าชีวิตสุดเศร้าเคล้าน้ำตาใด ๆ ของนายเอกเลย

'ดูจากการที่ความทรงจำไม่ได้เด้งขึ้นมาเหมือนปกติ หมายความว่าไนติงเกลตัวจริงก็ไม่รู้เ๱ื่๵๹นี้เหมือนกัน…'

ระหว่างที่กำลังขุดความทรงจำ เธอก็ไม่ลืมที่จะสำรวจสีหน้าท่าทางของจูเลียซไปด้วย

"...ท่ามกลางความหนาวเหน็บ เขาเป็๲คนยื่นมือมาช่วยผมออกไป"

ดวงตาสีน้ำทะเลเป็๞ประกายยามเมื่อพูดถึงผู้มีพระคุณของตน ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม

"คุณคงจะเคารพท่านบารอนมากเลยสินะคะ"

"อื้ม! เพราะงั้นก็เลยอยากจะเป็๞ประโยชน์ให้ท่านน่ะ…"

ตรงจุดนี้ ข้อมูลเกี่ยวกับบารอนไอแซคก็โผล่ขึ้นมาในสมองของไนติงเกล

'ดินแดนอาซาเอล จำนวนประชากร 13,000 คน ปกครองโดย 'บารอน เบอร์นาร์ด ไอแซค' มีการค้างชำระหนี้พ่อค้าชนชั้นกลางเป็๞จำนวนมาก'

"อยากจะตอบแทนบุญคุณน่ะ… อ้ะ ขอโทษด้วยนะ ดันพูดอยู่คนเดียวซะได้"

"ฮุฮุ ไม่เป็๞ไรค่ะ"

จูเลียซรู้สึกผิดมากที่ดึงเวลาอันมีค่าของอีกฝ่าย แต่พอเห็นว่าเธอไม่ได้มีท่าทีรำคาญอะไร เขาจึงผ่อนคลายมากขึ้น

'ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ เพราะฉันใช้นายเป็๞ข้ออ้างโดดเรียนมาไงล่ะ! เพราะงั้นพูดยาว ๆ เลยก็ได้!'

ในระหว่างที่คาบดวลตัวต่อตัวยังคงดำเนินต่อไป ไนติงเกลที่หมดหวังในตัวสัตว์วิเศษของตน จึงใช้จูเลียซเป็๲ข้ออ้างในการหนีออกมา

"อะแฮ่ม! จะว่าไปแล้ว มิสเตอร์จูเลียซเนี่ยเก่งจริง ๆ นะคะ ที่อยู่ตัวคนเดียวในสถานที่นั้นมาโดยตลอด…"

ถึงแม้จะพูดออกไปเพื่อยื้อเวลา แต่ก็มีความจริงด้วยหลายส่วน

ไนติงเกลชื่นชมอีกฝ่ายที่สามารถเอาตัวรอดจากนรกที่เรียกว่าสลัมมาได้จริง ๆ

"อา…ไม่ได้ตัวคนเดียวหรอก ก่อนหน้านี้ ผมเคยมีพี่สาวอยู่คนหนึ่งน่ะ"

"พี่สาว…หรอคะ?"

ด้วยความที่เป็๲นักอ่านตัวยง ไนติงเกลจึงค่อนข้างให้ความสนใจกับเนื้อเ๱ื่๵๹ภูมิหลังของตัวละครมากเลยทีเดียว

'นายเอกมีพี่ด้วยหรอ? อ๋อ เพราะงั้นเขาถึงมีชีวิตรอดในสลัมมาได้สินะ'

"ไม่ใช่พี่แท้ ๆ หรอก แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็เคยเลี้ยงดูผมมาเหมือนเป็๲คนในครอบครัว…"

“…”

‘เคย’ ถ้างั้นก็แสดงว่าตอนนี้เธอไม่อยู่แล้วสินะ

ก็ไม่แปลกหรอก ผู้หญิงในสลัมมีชีวิตยังไง ไม่ต้องบอกก็รู้…ที่แปลกคือจูเลียซต่างหากที่รอดมาได้อย่างบริสุทธิ์ผุดผ่อง แถมยังดวงดีเจอขุนนางรับไปเลี้ยงทั้ง ๆ ที่เป็๞โอเมก้าอีก

'จะบอกว่าเป็๲พล็อตก็คงได้ล่ะเนอะ'

“เธอมีชื่อว่าอะไรหรือคะ?”

“...”

“มิสเตอร์จูเลียซ?”

หลังจากถามไป อยู่ดี ๆ ชายหนุ่มก็เงียบไปโดยไม่ทราบสาเหตุ… 

ตอนแรกเธอคิดว่าเขาอาจจะไม่อยากพูดถึงเ๹ื่๪๫พี่ตัวเองเท่าไหร่ ไนติงเกลจึงเลือกที่จะเงียบปากลงเช่นกัน

แต่ทว่า…

“อะ…เอ้ะ จ-จำไม่ได้…?"

"...อะไรนะคะ?"

"ผมจำ…ชื่อเธอไม่ได้…ต-แต่ทำไม!?"

ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม 

ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม

เขาถามซ้ำไปซ้ำมาด้วยความไม่เข้าใจ ในขณะเดียวกัน ไนติงเกลที่นั่งอยู่ตรงนั้นมีสีหน้าว่างเปล่า

'นี่มันเกิดเ๱ื่๵๹เชี่ยอะไรขึ้นอีกเนี่ย…'