หลังจากาที่ยืดเยื้อนานกว่า 3 เดือน แคว้นอัน ซึ่งครั้งหนึ่งเคยแข็งแกร่ง ต้องพ่ายแพ้อย่างราบคาบต่อกองทัพแคว้นฉิน ภายใต้การนำของ องค์รัชทายาทหลี่หย่งเทียน
แคว้นอันยอมยุติาโดยเสนอเงื่อนไขการยอมจำนนในที่ประชุมของทั้งสองฝ่าย ผู้บัญชาการแคว้นอันกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแต่เต็มไปด้วยความเสียใจ
“แคว้นอันยินยอมถวายเครื่องบรรณาการให้แคว้นฉินทุกปีเพื่อแสดงความจงรักภักดี และเพื่อสร้างสันติภาพ เราขอเสนอหนังสือแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างแคว้นอันกับแคว้นฉิน”
องค์รัชทายาทหลี่หย่งเทียน นั่งอยู่ในกระโจมบัญชาการ ดวงตาของพระองค์มืดครึ้มเมื่อได้ยินเงื่อนไขนี้ พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงเ็า “แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์? นี่คือแผนการซื้อเวลา และเป็ข้อเสนอที่ข้าไม่พึงพอใจ”
ที่ปรึกษาคนสนิทกระซิบ “แต่องค์รัชทายาท… การยอมรับเงื่อนไขนี้อาจช่วยยุติความขัดแย้งในระยะยาว และสร้างเสถียรภาพในราชสำนัก”
หลี่หย่งเทียนหรี่ตามอง “ถ้าเราตกลง นี่จะเป็จุดเริ่มต้นที่ศัตรูใช้เข้ามาแทรกแซงภายใน ข้าจะรายงานเื่นี้ต่อฝ่าาก่อน”
ที่ท้องพระโรงในเมืองหลวง
เมื่อข่าวเงื่อนไขการยอมจำนนของแคว้นอันถูกส่งกลับเมืองหลวง ฮ่องเต้ ทรงยินดีในชัยชนะและทรงรับเงื่อนไขการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์อย่างไม่ลังเล
“การแต่งงานนี้จะช่วยให้แคว้นฉินสงบสุข และเป็การป้องกันาในอนาคต” พระองค์ตรัสต่อที่ประชุมขุนนาง เมื่อหลี่หย่งเทียนได้รับข่าวกลับมา พระองค์รู้สึกไม่พอใจ แต่ไม่อาจโต้แย้งคำสั่งของฝ่าาได้
หลังจากการเจรจาสิ้นสุดลง ขบวนทัพเริ่มต้นเดินทางกลับเมืองหลวง ชัยชนะในครั้งนี้ทำให้ชื่อเสียงขององค์รัชทายาทเป็ที่ยอมรับในหมู่ทหารและประชาชน
ไป๋อวี้หลัน นั่งอยู่ในรถม้าของนาง ความสำเร็จในการตามไปช่วยเสริมสร้างภาพลักษณ์ของพระชายาเอกในสายตาประชาชน แต่นางยังคงระมัดระวัง เพราะรู้ดีว่า การกลับไปยังเมืองหลวงอาจเต็มไปด้วยอันตรายจากฝ่ายตรงข้าม
ท่ามกลางความสงบของขบวนทัพ กลุ่มนักฆ่าแฝงตัวอยู่ในป่าที่ขบวนต้องผ่าน นักฆ่าขององค์ชายรอง หลี่หย่งเหวิน เริ่มดำเนินแผนการตามคำสั่ง
หัวหน้านักฆ่ากล่าวกับพรรคพวกด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “เป้าหมายหลักคือองค์รัชทายาท…แต่หากพระชายาเอกตกเป็เป้าด้วย ยิ่งเป็ผลดีต่อแผนการขององค์ชายรอง”
“แล้วเราจะลงมือเมื่อไร?” ลูกน้องถาม
“รอจนขบวนมาถึงเขตที่เราวางกับดักไว้…จงทำให้มันดูเหมือนเป็การลอบโจมตีจากแคว้นอัน” หัวหน้าตอบพร้อมรอยยิ้มเ็า
ขบวนทัพเดินทางกลับเข้าสู่ป่าลึก เส้นทางเงียบสงัดเกินกว่าปกติ ทหารบางนายเริ่มระแวดระวัง ขณะที่ องค์รัชทายาทหลี่หย่งเทียนทรงขี่ม้าอยู่ข้างหน้าขบวน พร้อมเหล่าทหารคุ้มกันพระชายา ไป๋อวี้หลันที่อยู่ในรถม้าด้านหลัง ทันใดนั้น เสียงธนูพุ่งผ่านอากาศดังขึ้น “ฟิ้ว!” ก่อนจะปักลงกลางถนน เสียงกลองศึกจากที่ไม่รู้ทิศทางดังขึ้น
“ศัตรูลอบโจมตี! ป้องกันขบวน!” เสียงหัวหน้าทหารดังลั่น
กลุ่มนักฆ่าจำนวนมากพุ่งเข้ามาจากทั้งสองข้างทางในป่า ทหารแคว้นฉินรีบตั้งแนวป้องกันอย่างเร่งด่วน แต่จำนวนของนักฆ่ามากเกินไป
“พระชายาอยู่ที่ไหน!” หนึ่งในหัวหน้ากลุ่มนักฆ่าะโ
เสียงดาบปะทะกันดังสะท้อนไปทั่วป่า ขณะที่ทหารพยายามคุ้มกันรถม้าของพระชายาอย่างสุดกำลัง “เราต้องจับตัวพระชายาไปให้ได้ตามคำสั่ง!”
นักฆ่าพุ่งตรงไปยังรถม้า พวกเขาสู้จนทหารล้มลงทีละคน และในที่สุด ก็สามารถจับตัวอวี้หลันออกมาได้
ที่สถานที่ลับ
นักฆ่าพาพระชายาไปยังสถานที่ลับแห่งหนึ่งในป่าลึก หลังจากเดินทางไกลไป๋อวี้หลันถูกมัดไว้ที่เสาไม้กลางกระโจม ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความโกรธและสงสัย
หัวหน้านักฆ่าเดินเข้ามาหานาง พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “พระชายา ท่านรู้หรือไม่ว่าทำไมเราต้องจับตัวท่านมา?”
“เหตุใดพวกเ้าจึง้าข้า? ข้าคิดว่าพวกเ้าควรมุ่งเป้าไปที่องค์รัชทายาทมากกว่า” อวี้หลันถามเสียงเย็น
หัวหน้านักฆ่าหัวเราะ “ท่านพูดถูกเป้าหมายของเราคือองค์รัชทายาท แต่แผนการนี้เป็สิ่งที่องค์ชายสาม ร่วมมือกับท่านวางไว้…เพื่อใช้ท่านเป็ตัวล่อ”
ดวงตาของอวี้หลันเบิกกว้าง นางรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าด้วยคำพูดนั้น “แผนการนี้เป็ขององค์ชายสาม? เขาวางแผนให้เ้าจับข้าเพื่อใช้งานอย่างนั้นหรือ?”
หัวหน้านักฆ่าพยักหน้า “ถูกต้อง ท่านร่วมมือกับองค์ชายสามอยู่แล้วมิใช่หรือ? ท่านเองก็มีส่วนในแผนนี้”
อวี้หลันกัดฟันแน่น ดวงตาของนางฉายแววโกรธแค้น “เพื่อเป้าหมายของเขา เขาไม่ลังเลที่จะใช้ข้าเป็เหยื่อ? ข้าจะไม่ยอมรับเื่นี้เด็ดขาด!”
ขณะที่นักฆ่ากำลังเฝ้าอยู่ องค์รัชทายาทหลี่หย่งเทียน พร้อมกับทหารกลุ่มหนึ่งบุกมาถึงสถานที่ลับ “ปล่อยพระชายาเดี๋ยวนี้!” พระองค์ะโด้วยเสียงเกรี้ยวกราด
ในขณะที่หลี่หย่งเทียนกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดเพื่อช่วยอวี้หลัน เขาได้ยินคำพูดของหัวหน้านักฆ่าที่พูดถึงแผนการขององค์ชายสามและการที่พระชายาเอกมีส่วนร่วม
พระองค์ชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง เมื่อมองไปยังอวี้หลันที่ถูกมัดอยู่
“เ้าร่วมมือกับหลี่หยางเหอจริงหรือ?” พระองค์ถามเสียงเย็น
อวี้หลันที่กำลังดิ้นรนเงยหน้าขึ้นมองพระองค์ นางพยายามจะพูดแต่ไม่มีโอกาสเพราะการต่อสู้เริ่มรุนแรงขึ้น
นักฆ่าที่เหลือบุกเข้ามาโจมตีทหารอย่างไม่หยุดหย่อน หลี่หย่งเทียนพยายามฝ่าวงล้อมเพื่อช่วยอวี้หลัน แม้พระองค์จะได้รับาเ็หลายแห่ง แต่ก็ยังคงยืนหยัดต่อสู้
ในที่สุด พระองค์สามารถช่วยอวี้หลันให้เป็อิสระได้ แต่ก่อนที่ทั้งสองจะสามารถหลบหนีได้ หัวหน้านักฆ่าก็โจมตีพระองค์จากด้านหลังอย่างรวดเร็ว
หลี่หย่งเทียนต่อสู้อย่างสุดกำลัง แต่ด้วยาแที่สะสมมานาน พระองค์เริ่มเสียเปรียบ ในจังหวะนั้น นักฆ่าคนหนึ่งถีบพระองค์จนเสียหลักและตกลงไปยังหน้าผาเบื้องล่าง
“ฝ่าา!” อวี้หลันร้องเสียงดังด้วยความใ นางพยายามวิ่งไปยังหน้าผา แต่ถูกทหารที่มาสมทบจับตัวไว้เพื่อความปลอดภัย
นักฆ่าที่เหลือเห็นว่าภารกิจสำเร็จจึงรีบหลบหนีไป ทิ้งไว้เพียงความสับสนและความเสียใจ
“เมื่อความเชื่อมั่นพังทลาย ความเ็ปและโศกนาฏกรรมย่อมตามมา พระชายาจะทำเช่นไรกับเหตุการณ์นี้!”
ฝากติดตามนามปากกาคนนี้ด้วยนะคะ อีกอย่างอย่าลืมกดใจและเพิ่มลงชั้นหนังสือกันด้วยน้า
เวลาไรท์อัปเดตจะได้แจ้งเตือนค่ะ ขอบพระคุณทุกท่านที่สนับสนุน
หากมีเนื้อหาใดผิดพลาดไปหรือเขียนไม่ถูกต้องสามารถเม้นแจ้งไรท์ได้เลยค่ะ
พรุ่งนี้มาเจอกันใหม่น้าาา
1K
