ทะเลสาบเจียวหลินซึ่งดูสงบงดงามในตอนแรกกลับแฝงไปด้วยบรรยากาศที่น่าขนลุกในทันทีที่อันหลานและคณะมาถึงแสงอาทิตย์เริ่มเลือนหายเข้าไปในม่านเมฆสีเทา ท้องฟ้าครึ้มเหมือนมีพายุใหญ่กำลังใกล้เข้ามา
อันหลานยืนอยู่ริมทะเลสาบมองลงไปในน้ำใสที่สะท้อนเงาของเธอเองดวงตาของเธอจับจ้องไปยังบางสิ่งที่ดูเหมือนจะเคลื่อนไหวอยู่ใต้น้ำ
"ท่านหญิง ระวังตัว!" เฉิงหานะโพลางเดินเข้ามาใกล้
"ข้ารู้สึกเหมือน...มีบางอย่างอยู่ใต้น้ำนั่น" อันหลานพูดเบา ๆ
ขณะที่พวกเขากำลังสำรวจเสี่ยวลู่สาวใช้ผู้ติดตามอันหลานมานาน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ
"ข้าเคยได้ยินเื่เล่าเกี่ยวกับที่นี่ทะเลสาบเจียวหลินเป็ที่อยู่อาศัยของภูติน้ำที่ถูกสาปพวกเขาปกป้องสมบัติที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำแต่ใครก็ตามที่พยายามเอามันไปโดยไม่มีจิตใจที่บริสุทธิ์...จะไม่มีวันได้กลับมา"
คำพูดของเสี่ยวลู่ทำให้อันหลานขมวดคิ้ว"ถ้าอย่างนั้น เราจะต้องพิสูจน์ว่าพวกเราไม่ได้มาเพื่อทำร้ายแต่เพื่อค้นหาความจริง"
ขณะที่พวกเขาเริ่มเตรียมเรือเล็กเพื่อออกไปยังกลางทะเลสาบเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันชัดเจนมากขึ้น
"ใครอยู่ที่นั่น?" เฉิงหานถามเสียงดังแต่ไม่มีคำตอบ
ท้องน้ำเริ่มมีคลื่นเล็กๆ พัดเป็วง อันหลานรู้สึกถึงพลังที่แปลกประหลาดในอากาศ
"ดูเหมือนว่าภูติน้ำจะรู้แล้วว่าเรามาที่นี่" เธอพูด
พวกเขาลงเรือเล็กและเริ่มพายออกไปยังจุดที่ระบุในแผนที่ระหว่างทาง ความเงียบที่แฝงไปด้วยความลึกลับทำให้ทุกคนรู้สึกอึดอัด
เมื่อถึงกลางทะเลสาบอันหลานหยิบกลีบดอกไม้สีเงินที่เธอพกติดตัวขึ้นมาทันทีที่แสงของกลีบดอกไม้ส่องประกาย ผิวน้ำก็เริ่มสั่นไหว
ทันใดนั้นเสียงหนึ่งที่ไม่ใช่ของมนุษย์ดังขึ้น
"ใครบังอาจล่วงล้ำเข้ามาในเขตของข้า?"
เสียงนั้นก้องกังวานเหมือนมาจากทุกทิศทางน้ำในทะเลสาบเริ่มก่อตัวเป็รูปทรงบางอย่างราวกับเงาของหญิงสาวที่โผล่ขึ้นมาจากใต้ผิวน้ำ
เงาที่ลอยขึ้นมาจากน้ำกลายเป็ร่างของหญิงสาวผิวซีดขาวผมของเธอยาวสยายและเคลื่อนไหวเหมือนสายน้ำเธอสวมเสื้อผ้าที่ดูเหมือนจะทำจากเกลียวคลื่น ดวงตาของเธอเยือกเย็น
"ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งทะเลสาบเจียวหลิน พวกเ้ามาที่นี่เพื่ออะไร?"
อันหลานกลืนน้ำลายเธอก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย "พวกเรามาที่นี่เพื่อค้นหากลีบดอกไม้แห่งโชคชะตาข้าไม่้าทำลายสิ่งใดเพียงแค่้าตามหาเบาะแสเกี่ยวกับชะตากรรมของข้า"
ภูติน้ำมองอันหลานอย่างพิจารณาก่อนจะเอ่ยขึ้น "ใครก็ตามที่้ากลีบดอกไม้ จะต้องผ่านการทดสอบถ้าหากเ้าล้มเหลว เ้าจะไม่มีวันได้ออกจากที่นี่"
"แล้วการทดสอบนั้นคืออะไร?" เฉิงหานถามน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
"จิตใจของเ้า จะแสดงให้ข้าเห็นถึงความตั้งใจที่แท้จริงของพวกเ้า"
ภูติน้ำโบกมือน้ำในทะเลสาบเริ่มพุ่งขึ้นมาและหมุนรอบตัวอันหลานราวกับกำลังสร้างม่านน้ำที่กักเธอไว้
อันหลานหลับตาเมื่อเธอลืมตาอีกครั้ง เธอกลับพบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ที่คุ้นเคยห้องสมุดที่เธอทำงานในโลกปัจจุบัน
"นี่มัน...เกิดอะไรขึ้น?" เธอพึมพำ
เสียงของภูติน้ำดังขึ้นในหัวของเธอ"จงเผชิญหน้ากับสิ่งที่เ้ากลัวที่สุด เผยให้ข้าเห็นถึงหัวใจของเ้า"
ทันใดนั้นเธอเห็นตัวเองในกระจกบานหนึ่ง แต่เงาสะท้อนในกระจกไม่ได้แสดงภาพของเธอในปัจจุบันมันแสดงภาพของเธอที่เต็มไปด้วยรอยแผลและความเ็ป
เสียงหัวเราะของผู้คนดังขึ้นรอบตัว"เ้าไม่คู่ควร เ้าจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงอะไรได้"
อันหลานหลับตาลงและพยายามตั้งสติ"นี่ไม่ใช่เื่จริง ข้าต้องเชื่อมั่นในตัวเอง"
เธอสูดลมหายใจลึกและลืมตาขึ้นภาพหลอนเ่าั้เริ่มเลือนหายไป เธอพบว่าตัวเองกลับมาอยู่ในทะเลสาบอีกครั้ง
ภูติน้ำมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนกว่าเดิม"เ้าผ่านการทดสอบแล้วหัวใจของเ้ายังบริสุทธิ์และเต็มไปด้วยความตั้งใจดี"
ภูติน้ำเอื้อมมือไปที่ผิวน้ำและดึงกลีบดอกไม้สีทองขึ้นมา เธอมอบมันให้อันหลาน
"จงใช้มันอย่างชาญฉลาด เพราะพลังของมันไม่ได้มีเพียงเพื่อสร้างแต่ยังสามารถทำลายได้เช่นกัน"
อันหลานรับกลีบดอกไม้ไว้ด้วยความขอบคุณ
ขณะที่พวกเขากำลังกลับขึ้นฝั่งเฉิงหานพูดกับอันหลานด้วยน้ำเสียงจริงจัง "พวกเรากำลังเข้าใกล้ความจริงแต่ยิ่งใกล้เท่าไร อันตรายก็ยิ่งมากขึ้น เ้าพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันหรือไม่?"
"ข้าพร้อมแล้ว" อันหลานตอบ ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น
3K
