ผิงผิงตามบิดากับมารดาไปปลูกผักนานวันเข้าเด็กน้อยจึงคิดที่อยากจะปลูกผักเองบ้างจึงได้เอ่ยถามบิดาถึงที่ดินว่างเปล่าที่อยู่ข้างกันนั้น
"ท่านพ่อเ้าคะตรงนั้นเป็ที่ดินของผู้ใดกันถึงได้ปล่อยให้รกร้างเช่นนั้น" ผิงผิงชี้ไปยังพื้นที่รกร้างว่างเปล่าห่างจากสวนผักของบิดาไม่ไกล
"นั่นเป็ที่ดินของย่าเ้าเองแหละ" ถึงแม้แม่เฒ่ามู่หลานจะมีที่ดินหลายแปลงหากแต่ก้งเยว่ก็เลือกทำแค่ที่ตัวเองไหวมิคิดโลภมากแต่อย่างใด
"ของท่านย่าแล้วเหตุใดท่านพ่อกับท่านแม่ไม่ทำล่ะเ้าคะ" ผิงผิงนึกสงสัย หากเป็โลกที่เธออยู่คงได้แย่งกันระหว่างพี่น้องแล้ว
"หากพวกเราทำมากไปก็จะดูแลไม่ไหวอีกอย่างพี่ชายของเ้าก็ไม่ค่อยจะอยู่ติดเรือนสักเท่าไรต้องเดินทางบ่อยครั้งพวกเราเลยทำแค่เท่าที่ดูแลไหวเท่านั้น" ผู้เป็พ่ออธิบายผิงผิงจึงได้แต่พยักหน้ารับรู้ก่อนจะเกิดความคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาในหัวหากแต่ยังไม่ได้พูดให้บิดาฟัง
"ข้าอยากทำนาได้หรือไม่เ้าคะบ้านเราจะได้ไม่ต้องซื้อข้าว" ผิงผิงเอ่ยขึ้นขณะกำลังกินข้าวมื้อเย็น วันนี้อวิ๋นเยว่ไม่อยู่จึงเหลือเพียงสามคนพ่อแม่ลูกเท่านั้น
"เ้าจะทำไหวหรือมันจะเหนื่อยเ้านะแล้วอีกอย่างบ้านเราก็ไม่มีวัวควายไว้ไถนา" ก้งเยว่นึกค้านบุตรสาวตัวน้อยแต่ไหนแต่ไรมาเขาก็ไม่เคยคิดอยากจะปลูกข้าวเองอยู่แล้วเพราะมันหลายขั้นตอนและยังใช้เวลานานกว่าจะได้เก็บเกี่ยวไม่เหมือนกับการปลูกผัก
"เช่นนั้นเราก็ไปขอวัวจากท่านยายมาสักตัวเอามาไว้ไถนาเราก็ทำเท่าที่ทำไหวไม่ต้องทำเยอะอีกอย่างเราจะได้ไม่ต้องซื้อข้าวอย่างไรเล่า" ผิงผิงให้เหตุผลซึ่งก้งเยว่และหนิงฮวาก็เหมือนจะคล้อยตามนั้น
"เช่นนั้นก็ตามใจเ้าเดี๋ยวพ่อกับแม่จะช่วยเ้าอีกแรง" ถึงจะนึกประหลาดใจที่ลูกสาวนึกอยากปลูกข้าวขึ้นมาบ้างหากแต่ก้งเยว่กลับไม่ขัดข้องแต่อย่างใด
"เช่นนั้นพรุ่งนี้ท่านแม่พาข้าไปขอวัวกับท่านยายดีหรือไม่" ผิงผิงเอ่ยเสียงอ้อนนางยิ้มอย่างดีใจที่จะมีส่วนร่วมบ้าง
"ได้สิพรุ่งนี้เราออกเดินทางแต่เช้าก็แล้วกันกว่าจะถึงเรือนท่านยายก็คงสายๆ " หนิงฮวาบอกด้วยรอยยิ้มเมื่อทุกคนกินข้าวเสร็จแล้วจึงได้รีบเข้านอนแต่หัวค่ำ
เช้าวันรุ่งขึ้นหนิงฮวาเตรียมตัวั้แ่เช้าผิงผิงตื่นเต้นที่จะได้ไปเที่ยวเรือนท่ายยายเป็ครั้งแรกในรอบปีเพราะในชีวิตจริงั้แ่เกิดมาก็ไม่เคยเห็นหน้าตายายเลยแม้แต่ครั้งเดียวมีเพียงรูปภาพที่แม่เก็บไว้ดูต่างหน้าก็เท่านั้น
"เตรียมตัวเสร็จหรือยังผิงผิง" หนิงฮวาะโถามอยู่ด้านหน้าเรือนเพราะบุตรสาวของนางยังไม่ออกจากห้องนอนเสียที
"มาแล้วเ้าค่ะ" ผิงผิงวิ่งออกมาอย่างรีบร้อนด้วยกลัวจะไม่ทันมารดาและพี่ชาย
"เหตุใดถึงได้ช้านักล่ะลูกแม่กับพี่ชายของเ้าออกมารอได้ครู่ใหญ่แล้วนะ" หนิงฮวาเอ่ยติงบุตรสาว
"ไปแค่เรือนท่านยายเ้าจะเตรียมอะไรเยอะแยะขนาดนั้น" อวิ๋นเยว่มองดูห่อผ้าที่ผิงผิงสะพายหลังออกมาด้วยพร้อมกับส่ายหน้าเหตุใดนางต้องตื่นเต้นมากเพียงนี้
"ก็ข้าตื่นเต้นนี่นาเรารีบออกเดินทางกันเถอะเ้าค่ะ" เมื่อทุกคนเตรียมตัวพร้อมแล้วจึงได้ออกเดินทางในทันที ทั้งสามแม่ลูกใช้เวลาเดินทางหนึ่งชั่วยามก็เข้าสู่เขตหมู่บ้านเหอหลุนซึ่งอยู่ห่างออกมาทางทิศตะวันออกของตำบลหนานเซี่ย
"อีกไม่ไกลก็จะถึงบ้านยายของพวกเ้าแล้วล่ะ" หนิงฮวาบอกเมื่อเดินผ่านเข้ามาในหมู่บ้านได้สักระยะแล้วจากนั้นจึงได้เดินต่อไปอีกไม่ไกลหนิงฮวาก็ได้มาหยุดอยู่หน้าประตูเรือนหลังหนึ่งก่อนนางจะเปิดประตูเข้าไปข้างใน
"ถึงไหนแล้วข้าเดินจนเมื่อยขาไปหมดแล้วเนี่ย" ผิงผิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้าเพราะั้แ่ออกจากเรือนมาเธอยังไม่ได้หยุดพักเลยอวิ๋นเยว่แอบยิ้มให้กับน้องสาว
"พี่ชายท่านขำอะไรข้าหรือเ้าคะ"
"พี่ไม่ได้ขำเ้าเสียหน่อยถึงแล้วรีบเข้าไปหาท่านยายกันเถอะ" อวิ๋นเยว่ปฏิเสธก่อนจะรีบเดินเข้าไปยังเรือนของท่านยายทำให้ผิงผิงต้องรีบเดินตามพี่ชายให้ทัน
"มากันแล้วหรือมาๆ เข้ามาข้างในกันก่อน" แม่เฒ่าซินเหม่ยเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าหนิงฮวาและลูกๆ มาถึงกันแล้ว
"สวัสดีท่านยายเ้าค่ะ" ผิงผิงเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มที่สดใส
"ไหนหลานสาวยายหายป่วยดีแล้วหรือมาให้ยายกอดสักหน่อยได้หรือไม่" ผิงผิงโผเข้าสวมกอดแม่เฒ่าซินเหม่ยด้วยความคิดถึงทางด้านหนิงฮวาและอวิ๋นเยว่มองดูสองยายหลานด้วยรอยยิ้ม
"ผิงผิงก็คิดถึงท่านยายเ้าค่ะ" เสียงใสเอ่ยขึ้นก่อนจะซบใบหน้าลงที่อกอุ่นนั้น
"ตัวแค่นี้ยังรู้จักพูดจาเอาใจคนแก่เช่นข้าเดินทางมาไกลเหนื่อยไหมหิวหรือไม่" แม่เฒ่าซินเหม่ยถามขึ้นเพราะคิดว่าเดินทางกันมาไกลคงต้องเหนื่อยเป็แน่
"เหนื่อยมากแล้วก็หิวมากด้วยเ้าค่ะ" เสียงใสเอ่ยอ้อนอย่างน่าเอ็นดู
"เช่นนั้นยายไปเอาของอร่อยๆ มาให้เ้ากินดีหรือไม่" แม่เฒ่าซินเหม่ยตอบด้วยรอยยิ้ม
"ท่านยายน่ารักที่สุดเลยเ้าค่ะ" ผิงผิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนก่อนเดินตามแม่เฒ่าซินเหม่ยเข้าไปยังด้านในเรือนที่มีอาหารวางรออยู่บนโต๊ะมากมายหลายเมนูตามาด้วยหนิงฮวาและอวิ๋นเยว่ เมื่อทุกคนนั่งลงเรียบร้อยแล้วก็ได้ลงมือกินอาหารที่อยู่ตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อยก่อนจะพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเพราะนานๆ จะได้เจอกันทีผิงผิงไม่ลืมที่จะเอ่ยถึงจุดประสงค์ที่มาที่นี่ซึ่งแม่เฒ่าซินเหม่ยก็ไม่คัดค้าน
"คืนนี้ผิงผิงนอนกับยายได้หรือไม่" แม่เฒ่าซินเหม่ยเอ่ยขึ้นหลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว
"ได้สิเ้าคะ ท่านยายพาข้าไปดูวัวได้หรือไม่เ้าคะ"
"ได้สิเราไปกันเลยดีหรือไม่" ผิงผิงตอบรับด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินตามแม่เฒ่าซินเหม่ยออกไปดูวัวที่อยู่ด้านหลังเรือนซึ่งโรงเรือนวัวถูกสร้างขึ้นห่างจากเรือนไม่ไกลมากนักเมื่อเดินมาถึงผิงผิงก็มองดูแม่วัวที่กำลังกินหญ้าส่วนลูกๆ ของมันกำลังดูดกินนมแม่อย่างอย่างมีความสุขเมื่อเดินเข้าไปใกล้มันก็ถอยหนีทันที
"เ้าตัวเล็กนี้มันชื่ออะไรหรือท่านยาย" ผิงผิงหันมาถามแม่เฒ่าซินเหม่ยที่เดินตามเข้ามาเพราะรู้สึกถูกชะตากับเ้าวัวน้อยตัวนี้
"มันยังไม่มีชื่อหรอกเ้าช่วยตั้งให้มันหน่อยได้หรือไม่"
"เช่นนั้นให้ชื่อเ้าดื้อดีหรือไม่เ้าคะ" ผิงผิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้นมา
"อืม ดีเหมือนกันเพราะมันก็ดื้อสมชื่อที่เ้าตั้งให้" แม่เฒ่าวินเหมยยิ้มรับเห็นดีด้วยก่อนจะปล่อยให้ผิงผิงได้เล่นกับเ้าวัวน้อย
624
![[Posher] พอร์ช : รักให้ลืม (ชุด หลงรักนายฝรั่ง) มี Ebook แล้วนะคะ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1681273301_50388545.webp)
