ผู้ชายของเจ้าพ่อ 1 [I'm your man]

        [วายุพาร์ท]

        การเก็บกู้ชากรถของเควินเป็นไปด้วยความยากลำบากท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกลงมาอย่างบ้าคลั่งและตอนนี้พี่รามก็ฟื้นแล้วแต่พี่รามยังคงมีอาการเหม่อลอยจนไม่สามารถพูดคุยกับใครได้เลยและมีหรั่งคอยดูแลพัดวีอยู่ข้าง ๆ ส่วนผม...ทุกครั้งที่ผมพอมีเรี่ยวแรงผมก็จะคลานไปรอเกาะติดสถานการณ์เก็บกู้อยู่ริมหน้าผาจนเจ้าหน้าที่ต้องคอยวิ่งไปอุ้มผมออกมาเป็นประจำ

        แต่ตอนนี้ผมไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายอีกต่อไปแล้วเพราะผมให้สัญญากับเจ้าพ่อเควินเอาไว้แล้วว่า...ผมจะไม่ร้องไห้อีกดังนั้นผมจึงพยายามอดทนอดกลั้น เพื่อที่จะรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าพ่อเควินผู้เป็นทุกอย่างของผม

        ผมเฝ้ารอการกลับมาของเควินผู้เป็นที่รักอย่างใจจดใจจ่อถึงแม้ว่าผมจะไม่เหลือความหวังอีกแล้วแต่อย่างน้อยผมก็หวังว่าเจ้าหน้าที่จะกู้ศพของเขาขึ้นมาให้เร็วที่สุดเพราะผมไม่อยากให้เขาต้องตากฝนนาน ๆ ผมรู้ว่าถ้าเขาตากฝนนาน ๆเขาจะเป็นหวัดและไม่สบายง่ายมาก

        ในขณะที่เจ้าหน้าที่เผลอผมก็รีบคลานไปนั่งอยู่ริมหน้าผาเพื่อรอเควิน และที่ผมต้องคลานไปเพราะผมยืนไม่ได้เลย ผมจึงต้องใช้วิธีคลานไปแทน และคราวนี้ผมก็มองลงไปบริเวณก้นเหวผมเห็นเครื่องบินเล็กกำลังโรยตัวลงไปผูกซากรถเพื่อนำขึ้นมาด้านบน และตอนนี้ผมก็เริ่มได้ยินเจ้าหน้าที่ที่อยู่ด้านบนตะโกนบอกเพื่อน ๆ ที่อยู่ด้านล่างว่า

        "คุณเควินไม่ได้ติดอยู่ในรถ"

        พอผมได้ยินเสียงของเจ้าหน้าที่คุยกันผมก็รีบเงยหน้าขึ้นและหันกลับไปดูเจ้าหน้าที่เพื่อที่จะถามเจ้าหน้าที่ว่า

        "ถ้าคุณเควินไม่ได้ติดอยู่ในซากรถ? แล้วคุณเควินอยู่ไหน?"

        และในจังหวะที่ผมหันกลับไปนั้นผมก็เห็นเควินยืนอยู่ด้านหลังของผมด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยและเย็นชาจนน่ากลัวเควินกำลังจ้องมองมาที่ผมอย่างไม่ลดละ สีหน้าของเขาไม่แสดงอาการใด ๆ และดูเฉยชามากแต่ผมไม่รู้สึกเกรงกลัว เพราะผมใช้เรี่ยวแรงของผมทั้งหมดที่มียันตัวลุกขึ้นแล้วผมก็โผเข้าไปกอดเควินด้วยความดีใจ

        แต่เควินไม่ได้กอดตอบผมเขายังคงยืนนิ่งและไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใด ๆ แต่ผมไม่สนใจผมร้องไห้โฮออกมาและถามเขาว่า

        "พี่ครับ...พี่ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ? วายุ...วายุดีใจจริงๆ ครับที่พี่ไม่เป็นอะไรเลย ขอบคุณครับที่ไม่เป็นอะไรขอบคุณที่ไม่ทอดทิ้งลูกแกะน้อยวายุนะครับ ฮือ ฮือ ฮือขอบคุณที่ไม่ทิ้งผมไป...ผมรักพี่ครับ "

        "ผมไม่ใช่เควิน!"

        "คุณ!!!"

        พอผมได้ยินเขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า...เขาไม่ใช่เควินก็ทำให้ผมต้องปล่อยเขาและทรุดลงไปตรงหน้าของเขาทันที แล้วผมค่อย ๆเงยหน้าขึ้นไปมองสบตาของเขาอีกครั้งจนทำให้ผมรู้ว่า...เขาไม่ใช่คุณเควินของผมจริงๆ เพราะแววตาของเขาที่มองมาที่ผมมันไม่อบอุ่นเหมือนเควินที่ผมรู้จัก

        จากการสังเกตุเบื้องต้น...ทำให้ผมพอจะเดาได้ทันทีว่า...เขาคือพี่ชายของเควินแต่ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะหน้าตาเหมือนกันจนแยกไม่ออกขนาดนี้ผมไม่เคยจินตนาการมาก่อนเลยว่าคุณมาตินกับเควินจะหน้าตาเหมือนกันขนาดนี้นอกจากว่าพวกเขาจะเป็นพี่น้องฝาแฝดเหมือนผมกับพี่ชายของผม

        เมื่อผมรู้แล้วว่า...เขาไม่ใช่คุณเควินของผมน้ำตาของผมที่แห้งเหือดไปนานกลับมาไหลอีกครั้งอย่างรู้หน้าที่ผมนั่งร้องไห้ต่อหน้าผู้ชายที่หน้าตาเหมือนกับคนรักของผมแต่ไม่ใช่ผมร้องไห้หนักถึงขนาดผมต้องนอนราบลงไปบนพื้นหินริมหน้าผาเลย

        และหลังจากที่ผมนอนร้องไห้ได้ไม่นานผู้ชายคนนั้นก็เดินเข้ามาหาผม แล้วเขาก็ค่อย ๆ พยุงผมให้ลุกขึ้น แล้วเขาก็พาผมเดินขึ้นไปนั่งบนไหล่ทางก่อนที่เขาจะยื่นมือมาให้ผมจับพร้อมกับแนะนำตัวเองว่า

        "ผมมาตินครับ...ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณวายุ"

        "ครับ...ยินดีที่ได้รู้จักครับ ฮึก ฮือ ฮือ"

        "ลุกขึ้นเถอะครับ? เรากลับบ้านกันเถอะครับ?"

        "กลับ? กลับไม่ได้นะครับ? ผมต้องรอคุณเควินก่อนครับ ผมจะรอเขาครับไม่ว่าจะในรูปแบบไหนผมก็รับได้หมดครับผมจะรอเขาอยู่ที่นี่จนกว่าเจ้าหน้าที่จะหาศพเขาเจอครับ"

        "เควินกลับไปรอที่บ้านแล้วครับ...คุณลุกขึ้นเถอะครับเดี๋ยวเควินจะรอนานนะ"

        "หมายความว่ายังไงครับ? เจ้าหน้าที่พาคุณเควินขึ้นมาแล้วเหรอครับ?แล้วพาขึ้นมาตอนไหน? ทำไมผมเห็นไม่รู้เรื่องเลย?"

        "เควินไม่ได้ติดอยู่ในรถ...แต่เควินติดอยู่พุ่มไม้ด้านล่างผมเลยให้คนของผมพาเควินล่วงหน้ากลับไปก่อนแล้วครับและที่ผมยังไม่ได้กลับไปพร้อมกับเควิน เพราะผมกลับมารับคุณครับลุกขึ้นเถอะครับ...อย่าให้เควินรอนานสิ"

        "ครับ"

        พอผมรู้ว่า...คุณมาตินพาน้องชายเขากลับไปก่อนแล้วก็ทำให้ผมพอยิ้มออกมาได้บ้าง ผมคิดว่าถึงแม้ว่าเขาจากผมไปแล้วแต่อย่างน้อยผมก็จะได้เจอเขาอีกครั้ง ผมรีบลุกขึ้นโดยมีคุณมาตินยื่นมือมาให้ผมจับผมจึงยื่นมือของผมไปจับมือของคุณมาติน แล้วคุณมาตินก็จูงมือผมจนมาถึงรถ

        ในขณะที่เจ้าหน้าที่จำนวนมากก็กำลังทยอยเก็บอุปกรณ์กู้ชีพขึ้นรถแล้วเหมือนกันส่วนพี่รามเป็นลมไปอีกแล้วเพราะความเหนื่อยล้า และพอคุณมาตินมาส่งผมถึงรถแล้ว ผมก็เห็นคุณมาตินเดินกลับไปอุ้มพี่รามมาขึ้นรถคันเดียวกันกับผมก่อนที่หรั่งจะมาทำให้หน้าที่เป็นคนขับและขับพาผมกับพี่รามไปขึ้นเครื่องบินส่วนตัวที่จอดรอรับอยู่เพื่อกลับไปที่บ้านของเควิน

        [บ้านของเควิน]

        ผมกับพี่รามและหรั่งมาถึงที่บ้านของเควินด้วยเครื่องบินส่วนตัวและใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง พอผมมาถึงบ้านของเควิน ผมก็รีบวิ่งขึ้นไปบนห้องนอนใหญ่เพื่อไปนอนกอดหมอนแอบร้องไห้อยู่คนเดียวแต่ไม่นานผมก็เห็นคุณมาตินตามขึ้นมาที่ห้อง แล้วเขาก็บอกผมว่า

        "เควินอยู่ชั้นล่างฝั่งซ้ายของคฤหาสน์หมอกำลังพยายามช่วยยื้อชีวิตเขาอยู่ ถ้าคุณอยากให้กำลังใจเขา...คุณก็ควรเลิกร้องไห้ได้แล้วนะคุณต้องเข้มแข็งเพื่อคอยเป็นกำลังใจให้เขานะ"

        "คุณเควินยังไม่....? "

        "ยัง...แต่ผมไม่รู้ว่าหมอจะช่วยเขาได้มากแค่ไหน...เพราะร่างกายของเขาบอบช้ำมาก"

        "ฮึก ฮึก ฮึก ครับผมจะเข้มแข็ง...ผมจะไม่ร้องไห้อีกแล้วครับ ผมขอเวลาร้องไห้อีกแค่ห้านาทีนะครับ? แล้วผมจะไม่ร้องไห้อีกผมจะคอยเป็นกำลังใจให้คุณเควินผู้เป็นดวงใจของผมสู้ต่อไปครับ"

        "ครับ....ขอบคุณมากครับที่รักน้องชายของผมด้วยความจริงใจงั้น...ถ้าคุณร้องไห้เสร็จเมื่อไหร่? ลงไปทานข้าวด้วยนะครับ? จะได้มีแรงอยู่สู้ต่อไปเพื่อเควิน"

        "ครับ...ถ้าผมร้องไห้เสร็จแล้ว ผมจะตามลงไปครับ"

        "อืม..."

        หลังจากที่ผมนอนร้องไห้จนผ่านไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมงผมก็รีบเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ และหลังเสร็จธุระส่วนตัวของผมแล้วผมก็รีบวิ่งลงไปรอเยี่ยมเควินอยู่หน้าห้องที่คุณมาตินได้จัดการไว้เพื่อรักษาน้องชายเขาโดยเฉพาะ

        ผมและทุกคนไม่มีใครรู้ว่า...เควินจะกลับคืนมาอีกไหมแต่ตอนนี้ผมก็เฝ้ารอเขาอยู่หน้าห้องอย่างมีความหวังถึงแม้ว่ามันจะมีโอกาสเพียงเล็กน้อยก็ตาม

        ผมเฝ้ารอเควินอยู่ที่หน้าห้องสามวันสามคืนโดยไม่ไปไหนมีเพียงแม่นมเอาข้าวเอาน้ำมาส่งผมที่หน้าห้องทุกวันและมีคุณมาตินที่เดินมาแอบดูน้องชายของผ่านช่องประตูทุก ๆ ชั่วโมงและทุกครั้งที่เขามา ผมจะแอบเห็นน้ำตาของเขาคลออยู่ในดวงตาของเขาเสมอแต่ผมไม่เคยเห็นเขาร้องไห้น้ำตาไหลรินออกมาเหมือนกับผมเลยสักครั้ง

        ทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่า...คุณมาตินเป็นผู้ชายที่เข้มแข็งไม่ต่างจากเควินเลยและผมคิดว่าเขาช่างเหมาะสมกับการเป็นพี่ชายจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นการวางตัวคำพูดของเขา กิริยามารยาท ผมไม่แปลกใจเลยว่า...ทำไมเควินถึงได้รักพี่ชายของเขามาก

        ต่างจากผม...เพราะพี่ชายของผมไม่เคยรักผมเลยพี่ชายของผมไม่เคยห่วงใยผมเหมือนกับที่คุณมาตินห่วงใยเควินเลยและเมื่อผมเห็นความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องของคุณมาตินและเควิน ทำให้ผมรู้สึกอิจฉาจนน้ำตาคลอเหมือนกัน

        แต่ว่าตลอดสามวันที่ผมเฝ้ารอการกลับมาของเควินผมไม่เคยเห็นพี่รามเลย ผมไม่รู้ว่าพี่รามหายไปไหนผมถามแม่นมของเควินว่า...พี่รามไปไหน แต่แม่นมก็ตอบผมสั้น ๆ ว่า...ไม่รู้ทำให้ผมรู้สึกเป็นห่วงพี่รามมาก แต่ผมก็ไม่มีเวลาไปตามหาพี่รามเลย เพราะตอนนี้ผมห่วงเควินผู้เป็นดวงใจของผมมากเหมือนกันผมจึงไม่ยอมไปไหนเลย

        [เช้าวันที่เจ็ด]

        ปฏิบัติการยื้อชีวิตเควินที่มีทีมแพทย์จากทั่วสารทิศมาคอยยื้อชีวิตของเขาตั้งแต่วันแรกและจนถึงตอนนี้ได้สิ้นสุดลงในเช้าวันที่เจ็ดพร้อมกับหมอหัวหน้าทีมผู้รักษาได้แจ้งให้คุณมาตินกับผมได้ทราบว่า

        เควินกลายเป็นเจ้าชายนิทราไปแล้ว เขาจะไม่ตื่นขึ้นมาคุยกับผมอีกแล้วและหมอก็ได้อธิบายรายละเอียดในการดูแลผู้ป่วยที่เป็นเจ้านิทราให้ผมกับคุณมาตินฟังว่าต้องทำอะไรยังไงบ้าง

        หลังจากหมออธิบายรายละเอียดต่าง ๆ เสร็จแล้วทีมแพทย์บางส่วนก็เริ่มทยอยกันกลับจะเหลือแพทย์เพียงคนเดียวที่คุณมาตินให้อยู่ดูแลเควินต่อไปจนกว่าจะแน่ใจว่าเควินไม่มีอาการแทรกซ้อนอะไรอีก

        ผมกับคุณมาตินเดินเข้าไปนั่งลงข้าง ๆ เตียงของเควินคนละฝั่งคุณมาตินเอื้อมมือของเขาไปลูบหัวของเควินเบา ๆแล้วคุณมาตินก็ก้มลงไปเป่าหัวของเควินเบา ๆ และพูดกับเควินทั้งน้ำตาว่า

        "เควิน...นี่พี่เองนะ พี่ชายของนายไง...นายเป็นยังไงบ้าง...นายหายเจ็บหรือยัง...นายนอนพักผ่อนเยอะ ๆ นะ...แล้วก็ไม่ต้องห่วงพี่ และไม่ต้องห่วงแฟนของนายหรอกเพราะตอนนี้คุณวายุก็นั่งอยู่ข้าง ๆ นายแล้ว คุณวายุเขาคอยเป็นกำลังให้นายอยู่นะเขาบอกพี่ว่าไม่ว่าจะนานแค่ไหนเขาก็จะรอนายเสมอ และพี่ชายคนนี้ของนายก็จะทำทุกอย่างเพื่อนาย...พี่ชายคนนี้จะคอยดูแลนาย...พี่ชายคนนี้จะคอยเป็นกำลังใจให้นาย...พี่ชายคนนี้จะไม่ทอดทิ้งนาย...พี่ชายคนนี้จะรอนาย...พี่ชายคนนี้จะคอยดูแลทุกอย่างแทนนายเองและพี่ชายคนนี้ก็จะคิดบัญชีกับคนที่มันเป็นต้นเหตุทำให้นายต้องมานอนอยู่แบบนี้...พี่ชายคนนี้จะทำให้มันต้องชดใช้แบบทบทั้งต้นทบทั้งดอกไปเลย...พี่รักนายนะน้องชาย"

        หลังจากที่คุณมาตินพูดคุยกับเควินเสร็จแล้วคุณมาตินก็ลุกขึ้นและก้มลงไปจูบหน้าผากของเควินเบา ๆ ก่อนที่คุณมาตินจะรีบเช็ดน้ำตาของเขาออกจนแห้งสนิทแล้วคุณมาตินก็เดินเข้ามาหาผมและยื่นกล่องกำมะหยี่สีแดงให้ผมหนึ่งกล่องแล้วคุณมาตินก็บอกผมว่า

        "นี่เป็นแหวนแต่งงานที่เควินสั่งทำเอาไว้เมื่อสามอาทิตย์ที่แล้ว...คุณสวมแหวนให้สามีของคุณสิ? ผมจะเป็นพยานให้"

        ผมค่อย ๆเอื้อมมือที่สั่นจนไร้เรี่ยวแรงไปรับกล่องกำมะหยี่สีแดงจากมือของคุณมาตินมาแล้วผมก็เปิดกล่องนั้นขึ้น ด้านในมีแหวนแต่งงานคู่อยู่ในนั้น

        และด้านข้างของแหวนวงเล็กที่ผมคิดว่า...น่าจะเป็นของผมผมเห็นแหวนสลักข้อความไว้ว่า...ผู้ชายของเจ้าพ่อ

        และแหวนอีกวงที่มีขนาดใหญ่ขึ้นมาหน่อย...ด้านข้างของแหวนจะสลักข้อความไว้ว่า...I'myour man

        ผมค่อย ๆ หยิบแหวนวงใหญ่ขึ้นมาแล้วผมก็เอาไปสวมให้เควินก่อนที่ผมจะก้มลงไปจูบที่มือของเขาเบา ๆ ส่วนแหวนวงเล็กคุณมาตินเป็นคนเข้ามาจับมือของเควินสวมให้ผมอีกทีแล้วคุณมาตินก็จับมือของผมไปวางบนมือของเควิน และเขาก็อวยพรให้ผมกับเควินว่า

        "เควินตอนนี้นายแต่งงานแล้วนะ...อย่าเที่ยวไปทำซ่าที่ไหนอีกล่ะ...เป็นฝั่งเป็นฝาแล้วก็รู้จักเพลาๆ เรื่องอย่างว่าลงบ้างนะ...ส่วนคุณวายุก็เหมือนกันนะ...ตอนนี้คุณก็แต่งงานมีสามีแล้วนะ...ต้องรู้จักเอาใจสามีด้วย...คุณจะเอาแต่ใจตัวเองไม่ได้อีกแล้วนะ...อย่าเอาแต่งอนสามีให้สามีคอยตามง้ออีก...ผมขอให้คุณสองคนมีความสุขมากๆและครองรักกันตลอดไปชั่วชีวิตนะครับ...ผมสัญญาว่าผมจะคอยดูแลพวกคุณตลอดไป...ขอให้มีความสุขครับ"

        "ขอบคุณครับ...ขอบคุณสำหรับทุกอย่างครับคุณมาติน"

        "เรียกผมว่าพี่มาตินก็ได้ครับ...หรือจะเรียกผมว่า...คุณลุงก็ได้นะ...ผมไม่ถือหรอก"

        "ครับ...คุณลุง"

        "หึ!!! ตามสบายนะครับ"

        "ครับ"

        หลังจากคุณมาตินเดินออกจากห้องไป ผมก็หันกลับมาหาสามีของผม และผมก็เห็นน้ำตาของเขาค่อยๆ ไหลออกมา ผมจึงเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เขาอย่างแผ่วเบาก่อนที่ผมจะก้มลงไปจูบเขาเบา ๆ หนึ่งครั้ง แล้วผมก็พูดกับเขาว่า

        "พี่ครับ...ตอนนี้พี่เป็นผู้ชายของวายุอย่างสมบูรณ์แล้วนะครับ...ต่อไปนี้พี่จะมาข่มขู่วายุไม่ได้อีกแล้วนะครับ...และวายุก็เป็นผู้ชายของเจ้าพ่ออย่างสมบูรณ์แล้วเหมือนกัน...วายุเป็นของพี่เควินครับ...วายุสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างพี่ตลอดไป...วายุสัญญาว่าวายุจะไม่ปล่อยมือพี่ครับ...วายุสัญญาว่าวายุจะไม่ร้องไห้อีกครับ...ผมรักคุณครับ...เจ้าพ่อเควิน"

*****

ไรท์ทอร์ค

จบแล้วคร่าสำหรับผู้ชายของเจ้าพ่อซีซั่นที่ 1

เป็นอย่างไรกันบ้าง ถูกอกถูกใจกันไหมเอ่ย? แต่ดูเงียบ ๆ นะ แต่ไม่เป็นไรหรอก

ถึงจะเงียบแต่ก็ยังมีคนแอบมาอ่านอยู่เรื่อย ๆ ไรท์รู้ ไรท์เห็น

55555+++

ไรท์กราบ 

ขอบพระคุณที่สนับสนุนผู้ชายของเจ้าพ่อ

 ขอให้ทุกท่านจงมีแต่ความสุข +สุขภาพร่างกายแข็งแรง

 ไรท์ฝากผลงาน

โปรดติดตามอีบุ๊คเล่มสอง + สาม+ สี่ต่อไปในตอน

 I’m loser baby+ ดอกไม้กับนายซาตาน +หวานใจเจ้าพ่อ ด้วยนะจ๊ะ

แล้วเจอกันจ๊ะ