บทที่ 26 รับผลกรรมที่ก่อ
เสิ่นลี่อิงเบื่อแสนเบื่อกับการทะเลาะกับคนในหมู่บ้านแห่งนี้เต็มที พวกเขาเห็นนางไม่เอาเื่จนเด็ดขาดก็เลยตามหาเื่ไม่ยอมหยุดหย่อน พอครั้งนี้นางเลือกตีให้น่วมเป็ตัวอย่างก็ยังกล้าหาเื่ลำบากใจมาให้นางอีก คงเป็เพราะฉินเปาที่ไม่ยอมบอกสาเหตุที่นางตีเขาจนเกือบตาย
‘อยากตายกันไปข้างก็จัดให้ได้!’
“มาคร่ำครวญเอาอะไรไม่ทราบ”
“เ้า!” ทันทีที่เสิ่นลี่อิงก้าวลงมาจากรถม้าผู่จานก็พุ่งเข้ามาหวังทำร้ายนางทันที แต่ก่อนจะได้ฟาดฝ่ามือลงมาก็ถูกสกัดไว้เสียก่อนจากองค์รักษ์ที่ติดตามมาด้วย
“เ้า ตีลูกข้าปางตาย นังปีศาจ เ้ามันโหดร้ายเกินคน”
นางผู่จานคนนี้หากอยู่ในภพเก่าของเสิ่นลี่อิงคงได้ทำงานในวงการบันเทิง เพราะทันทีที่สิ้นคำก่นด่าเสิ่นลี่อิงว่าโหดร้ายก็สะบัดมือให้สามีประคองฉินเปาที่ใบหน้าบวมปูด มีเืไหลซึมออกจากทางปากเข้ามาทันที ที่มือที่โดนลี่อิงทุบก็มีสมุนไพรพอกไว้
คนสกุลหยางมองนางด้วยแววตาอาฆาตมาดร้าย ส่วนคนในหมู่บ้านก็ส่งสายตาเคลือบเคลือบแคลงมาให้นาง พวกเขาแม้ไม่อยากจะเชื่อว่าแม่นางที่ยอมแบ่งปันวิธีการหาเงินของตนให้อย่างไม่ปิดบังจะทำเช่นนี้ได้ แต่เพราะหลักฐานที่เห็นอยู่ตรงหน้าทำให้คิดเป็อื่นไม่ได้จริงๆ บ้างก็มึนงงในความสามารถการทำร้ายคนของสตรีตรงหน้า
“จะเงียบอีกนานหรือไม่ ลูกข้า ลูกชายเพียงคนเดียวของข้าปางตายถึงเพียงนี้จะรับผิดชอบอย่างไร”
“รับผิดชอบหรือ เขาทำอะไรไว้เล่าจึงโดนตี ฉินเปาที่แสนดีของเ้าได้บอกไว้หรือไม่”
“จะทำสิ่งใดได้กัน ไม่ว่าเขาทำสิ่งใดมะนสมควรแล้วหรือที่เ้าจะทำร้ายจะลูกข้าจนเกือบจะพิการเช่นนี้”
“สมควรไม่สมควรวัดอย่างไร”
“ตอบไม่ได้?”
“วัดอย่างไรก็ไม่สมควรทั้งนั้น!” หัวหน้าหมู่บ้านเป็คนพูดขึ้น
“เช่นนั้นหากข้าคิดจะตีท่านเพื่อเอาเงิน 1,700 ตำลึงทอง ท่านก็จะปล่อยข้าไปโดยไม่ทำสิ่งใดใช่หรือไม่!”
“ห๊าาา!” เสียงชาวบ้านรวมถึงนางผู่จานและสามีร้องขึ้นพร้อมกัน สภาพของฉินเปาถูกลืมไปชั่วขณะ
“แม่นางเ้าขายของได้มากถึงเพียงนั้นเชียวหรือ มิน่าเล่าถึงได้สอนวิธีเพาะเห็ดให้พวกข้า” หนึ่งได้ชาวบ้านที่ได้ไปเรียนเพาะเห็ดกล่าวขึ้นอย่างตกตะลึง
“มิใช่จากการค้าขายหรอก ข้าโชคดีเจอเห็นหลินจือจึงนำมาเพาะแบบที่สอนทุกคน”
ชาวบ้านที่ได้ไปเรียนรู้วิธีเพาะเห็ดระบายยิ้มออกมาเมื่อได้ยินเช่นนั้น นั่นหมายความว่าหากพวกเขาโชคดีได้เจอเห็ดที่มีค่าย่อมสามารถนำมาเพาะด้วยวิธีเดียวกันได้ทั้งหมดโดยไม่ต้องหาวิธีการใหม่ หนทางลืมตาอ้าปากย่อมอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม
“ว่าอย่างไรหากข้าเอาเงินมาจากเ้ามากถึงเพียงนั้นก็จะปล่อยข้าไปใช่หรือไม่” นางหันกลับไปทางนางผู่จานและคนสกุลหยางที่ยืนรวมกันอยู่
“แต่นี่..” ยังไม่ทันจะพูดจบสามีของนางผู่จานก็ถูกน้องสาวตนพูดขัด
“เื่นั้นช่างมันก่อนเถอะ เ้าบอกว่าเพาะเห็ดได้เป็พันตำลึงทอง ในฐานะผู้อาศัยในหมู่บ้านสกุลข้า เ้าจงบอกพวกข้ามาทั้งหมดว่าทำอย่างไร” ลูกสาวของลุงหยางหัวหน้าหมู่บ้านกล่าวแทรกขึ้นมา
“กฏหมายข้อใดอนุญาตให้พวกเ้าขู่เข็ญคนให้มอบวิธีทำกินให้เปล่าๆ กัน เ้าได้มาช่วยข้าคิดหรือ ข้าจะสอนไม่สอนใครก็เื่ของข้า” เสิ่นลี่อิงกอดอกนิ่ง ก่อนจะหันไปเรียกองค์รักษ์จากจวนเสียนอ๋องให้ไปขนของในบ้านนางขึ้นรถม้าทั้งหมดโดยให้เปาหลงไปกับพวกเขาด้วย
เมื่อเห็นกลุ่มคนที่มาจากจวนอ๋องหายลับเข้าไปในหมู่บ้าน ลุงหยางหัวหน้าหมู่บ้านจึงค่อยอ้าปากพูดขึ้นมาอีกครั้งอย่างวางท่า “เ้าเป็คนนอกไร้ที่มา ข้าสู้อุตส่าห์ใจดียอมให้เ้าเข้ามาอยู่อาศัยในหมู่บ้านแห่งนี้ พอมาถึงก็สร้างแต่ปัญหา หาเื่หลานชายข้าไม่เว้นแต่ละวัน วิธีทำกินเช่นนี้ควรมอบให้เป็ความรู้ของหมู่บ้านจึงจะถูกต้อง”
“ท่านพูดบ้าอะไร หาเื่ฉินเปา? ต้องให้ข้าสาธยายหรือไม่ว่าหลานชายของท่านทำสิ่งใดไว้บ้าง หลานท่านต่างหากที่พยายามเข้าหาข้า พอข้าไม่สนใจกลับจดจ้องหาเื่ข้า นิสัยโทษคนอื่นเหมือนกันทั้งตระกูลเลยหรือนี่”
“สามหาว” ลุงหยางะโลั่น
“ข้ายังพูดไม่จบ! หวังจะให้ข้าสอนวิธีการเพาะเห็ด ฝันไปเถอะ อย่างไรทุกคนก็ตกลงกันแล้วว่าจะเก็บเป็ความลับ ความรู้หมู่บ้าน น่าขัน!ใครจะยอมให้ตนเองมีคู่แข่งเป็คนทั้งหมู่บ้านกัน”
“ใช่ๆๆ พวกเราไม่ยอมหรอก” ชาวบ้านที่รู้วิธีการเพาะกล่าวสนับสนุนขึ้น
นั่นสร้างความไม่พอใจให้กับคนที่ไม่ได้มีส่วนได้กับชาวบ้านกล่าวแรกให้เริ่มมีสีหน้าย่ำแย่ “เช่นนี้พวกข้าก็ต้องยากจนต่อไปหรือ”
“ผิดแล้ว มีแค่คนที่เป็คนสกุลหยางเท่านั้นที่จะไม่ได้อะไรไปจากข้า เพราะคนอื่นๆ ข้าย่อมให้สูตรอาหารไปค้าขายในเมือง”
เมื่อสิ้นคำพูดว่าจะสอนคนที่เหลือทำสิ่งอื่น คนในหมู่บ้านที่กำลังโกรธเคืองที่ไม่ใช่ผู้ถูกเลือกกลุ่มแรกก็สงบใจลงและไม่คิดจะเข้าข้างคนสกุลหยางอีก
“ต่อให้หมู่บ้านนี้จะชื่อหมู่บ้านหยาง แต่ท่านลองมองรอบตัวดู คนสกุลหยางมีเท่าใด คนที่ทำการค้าร่วมกับข้าและจะได้วิธีทำกินจากข้ามีเท่าใด” นางระบายยิ้มเย็นออกมายักคิ้วคล้ายกับกำลังเยาะเย้ยพวกเขา
คนในสกุลหยางมองไปรอบๆ เห็นว่าคนในหมู่บ้านเริ่มถยอยเปลี่ยนท่าที จากที่นับดูจะว่ามากก็มากกว่าคนสกุลอื่นในหมู่บ้านแต่หากนับไปจริงๆ คนสกุลอื่นรวมกันย่อมมีมากกว่าสกุลหยางเพียงสกุลเดียว
ทันใดนั้นเองสามีของผู่จานก็เกิดโมโหคว้าเสิ่นลี่อิงเหวี่ยงลงไปกับพื้น และคนอื่นๆ เข้ามารุมผลักนางด้วย เมื่อนางไม่ได้ตั้งตัวเช่นนี้ก็พลาดท่าได้เช่นกัน นางล้มลงไปบนถนนหน้าหมู่บ้าน ลู่จานและจินเหมยกำลังจะเข้ามาช่วยแต่ชะงักเมื่อมีเสียงคนและม้าดังขึ้นมาจากด้านหลัง
“เสียนอ๋องเสด็จ!” หลังผ่านความรู้สึกนิ่งอึ้งที่เสียนอ๋องเสด็จมายังหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ ก็ผลันเกิดการถวายพระพรผิดๆ ถูกๆ ชวนให้หัวเราะขึ้น
เสียนอ๋องรอจนเสิ่นลี่อิงลุกขึ้นมาได้จึงเริ่มพูด “ใครเป็ผู้ทำร้ายนาง”
“…” มีแต่ความเงียบเกิดขึ้นแทนคำตอบ
“หากไม่มีผู้ใดพูดก็ตายมันทั้งหมู่บ้าน!”
“เป็ลูกชายท่านหัวหน้าหมู่บ้านเริ่มก่อนพะย่ะค่ะ” ไฉ่ตู้ตอบขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ
“ลูกชายหัวหน้าหมู่บ้านทำร้ายผู้มีพระคุณของข้าสั่งโบย 50 ครั้ง หัวหน้าหมู่บ้านไม่มีความสามารถแม้แต่จะอบรมบุตรหลานตนเองสั่งให้ปลดจากตำแหน่ง”
เสิ่นลี่อิงยิ้มมุมปากหันไปจับจ้องที่ฉินเปาที่แม้แต่จะร้องระบายอารมณ์ยังทำไม่ได้
ดังว่ามีสายฟ้าผ่าฟาดลงมา ตำแหน่งหลานชายหัวหน้าหมู่บ้านที่เขาภาคภูมิใจก็หลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา ที่เคยหวังว่าจะได้รับตำแหน่งต่อก็เป็อันต้องเก็บพับไป มองดูคนในครอบครัวที่ยังมีเพียงนางผู่จานที่ร้องโวยวายที่พ่อของเขาต้องถูกโบย ส่วนผู้อื่นขยับตัวออกห่างท่านพ่อและท่านปู่ของเขาไปเสียแล้ว
เสิ่นลี่อิงเลือบไปเห็นไฉ่หม่าที่หลบอยู่หลังไฉ่ตู้ก็เห็นว่าเขาหลบตานาง ลี่อิงคิดว่าเขากำลังขอบคุณ์ที่วันนั้นฉินเปามีได้ชวนตนไป
เมื่อญาติผู้พี่มาถึงนางก็ไร้ซึ่งความจำเป็จะต้องเปลืองแรงจัดการอีก นางบอกเื่ที่ลุงหยางขูดรีดราคาค่าบ้านและที่ดินจากนางและขอให้ตรวจสอบการรับสินบนย้อนหลังของ‘อดีต’หัวหน้าหมู่บ้านด้วย
คำพูดของนางทำให้ชาวบ้านที่ถูกกลั่นแกล้งยึดของโดยไม่มีมูลเหตุเริ่มพูดสิ่งที่โดนกระทำมากันบ้าง เมื่อคนหนึ่งฟ้องคนอื่นๆ ก็เริ่มทำตาม
บทสรุปของเื่ราวครั้งนี้คือสกุลหยางต้องรับกรรมที่ก่อมาหลายชั่วอายุคนในวันเดียว บางส่วนถูกเนรเทศ บางส่วนถูกส่งไปเป็ทาสตามความเลวทรามที่ได้ก่อ
นางยืนมองดูพวกเขาถูกลากไปยังที่ว่าการในเมืองเพื่อรับบทลงโทษอย่างไร้ซึ่งความสงสาร “เื่นี้หากทำกับข้าไว้คนเดียวย่อมไม่บานปลายเช่นนี้”
คนในสกุลนี้ทั้งเอาเปรียบ เห็นแก่ตัว บีบคั้นคนในหมู่บ้านจนบางคนถึงขั้นต้องยอมขายบุตรหลานไปเป็ทาส และที่ดินในหมู่บ้านก็จัดสรรอย่างอยุติธรรม
“ลุงหยางนี่ทำทีวางท่าว่าเป็กลางอยู่บ้าง ที่แท้ก็เลวถึงแก่น” ลู่จานบ่นกับภรรยา
“ตระกูลหยางรังแกคนด้วยอำนาจที่มีไปจนทั่ว ต่ำช้าจริงๆ” จินเหมยพึมพำ
“เื่รับสินบนข้าในัก คิดว่าพวกเขามีแค่ปากเสียๆ เื่ลุงหยางรีดไถผลผลิตเมื่อถึงคราวเก็บภาษีประจำปี ข้าไม่เคยรู้จริงๆ” ชาวบ้านผู้อื่นเริ่มพูดเสริมขึ้นมาบ้าง
“ผู้ที่โดนกลั่นแกล้งมีแต่สกุลที่มีคนน้อย คงคิดมาแล้วว่าจะไม่กล้าต่อกร” เสิ่นลี่อิงออกความเห็นกับชาวบ้านอีกครู่หนึ่งก็นำญาติผู้พี่ไปที่เรือนท้ายหมู่บ้าน
.
.
.
“บ้านหลังนี้เ้าจะจัดการเช่นไร” ญาติผู้พี่ถามนางทันทีที่เข้ามาในเรือนหลังเล็ก
704
