"ของดรอปพวกนี้ไม่เหมาะสำหรับฉัน, ยูกิจังเก็บเอาไว้เถอะ"
ซูซูกิไอนะกล่าว, บนใบหน้าของเธอเผยถึงความผิดหวัง, เพราะไม่มีอุปกรณ์ที่เหมาะกับคลาสของเธอ, แม้จะเสียดาย, แต่การพิชิตเกตครั้งนี้ทำให้เลเวลของเธอเพิ่มสูงขึ้นมากจริงๆ, ด้วยความแข็งแกร่งของเธอตอนนี้ถือได้ว่าเป็ผู้แข็งแกร่งอันดับต้นๆของเมืองชิบูยะ, อย่างน้อยเธอก็มีความสามารถที่จะป้องกันตัวเอง
"อืม, ได้สิ"
ยูกิผงกศีรษะและโยนอุปกรณ์เ่าั้รวมถึงหินเวททั้งหมดเข้าไปในห้วงมิติเก็บของอย่างไม่ใส่ใจ, จากนั้นทั้งสองก็ช่วยกันเก็บหินเวทจากศพของก็อบลินและได้หินเวทระดับต่ำมาสองร้อยสี่สิบก้อน, พวกเธอแบ่งหินเวทระดับต่ำกัน, ในตอนแรกซูซูกิไอนะเกรงใจและ้าให้ยูกิรับไปทั้งหมด, แต่ยูกิยืนกรานที่จะแบ่งให้ซูซูกิไอนะครึ่งหนึ่งอย่างหนักแน่น, เพราะในครั้งนี้ซูซูกิไอนะได้เข่นฆ่าก็อบลินไปก็ไม่ใช่น้อยและยังฆ่าฮ็อบก็อบลินไปอีกสองตน, เธอสมควรได้รับมันแล้ว
"เอาล่ะ, ตอนนี้ถึงเวลาออกจากเกตแล้ว"
ยูกิหันไปกล่าวกับซูซูกิไอนะ
"อื้อ, ไปกันเถอะ"
ซูซูกิไอนะตอบกลับอย่างกะตือรือร้น, จากนั้นพวกเธอสองคนได้เดินออกจากเกตอย่างอารมณ์ดี
"ดูนั่น! มีคนออกมาจากเกต!"
ทันทีที่พวกเธอออกจากเกตก็มีเสียงะโดังขึ้น, ยูกิและซูซูกิไอนะเห็นกลุ่มคนแต่งชุดทหารนับสิบยืนอยู่บริเวณหน้าเกต, เมื่อเห็นเกตได้มีขนาดเล็กลงจนหายไปต่อหน้าทำให้พวกเขาทุกคนดูประหลาดใจมาก, จากนั้นพวกเขาได้วิ่งตรงเข้ามาอยู่ตรงหน้าพวกเธอทั้งสอง
"?"
ยูกิและไอนะดูประหลาดใจ, แม้คนใส่ชุดทหารจะเข้ามาล้อมพวกเธอสองคน, แต่ยูกิััถึงจิตสังหารจากคนเหล่านี้ไม่ได้, ดูเหมือนว่าคนเหล่านี้จะไม่ได้มาร้าย, อย่างน้อยก็ตอนนี้ล่ะนะ
"มีอะไรหรือเปล่าคะ?"
ซูซูกิไอนะเอ่ยถาม
"พวกเราได้รับรายงานจากหัวหน้าหน่วยบุกโจมตีเกตของอารากาวะกุมิว่ามีใครบางคนบุกโจมตีพวกเขาเพื่อชิงเข้าไปพิชิตเกต, ไม่คิดเลยว่าจะเป็เพียงหญิงสาวสองคน"
ทหารที่ดูเหมือนจะเป็หัวหน้าหน่วยของทหารกลุ่มนี้ได้กล่าวขึ้น
"พวกเราบุกโจมตี? เอ่อ, คุณทหาร, เกรงว่าข้อมูลที่คุณได้รับมาจะผิดไปนะคะ, จริงอยู่ว่าจะมีการต่อสู้เกิดขึ้น, แต่พวกเราไม่ได้เป็ฝ่ายโจมตีก่อนนะคะ, ฉันไม่รู้ว่าคนที่แจ้งเื่นี้บอกพวกคุณอย่างไร, แต่พวกเราต่างหากที่ถูกคนพวกนั้นโจมตีก่อน"
ซูซูกิไอนะกล่าวอธิบาย, ในขณะทหารที่เป็หัวหน้าหน่วยยังไม่กล่าวอะไร, ทหารนายหนึ่งที่อยู่ด้านหลังได้ยกปืนจ่อไปที่พวกเธอสองคน
เห็นท่าทางของทหารนายนี้, ทำให้ยูกิที่อยู่ข้างๆต้องขมวดคิ้วแน่นและเอ่ยถามกลุ่มทหาร
"นี่มันหมายความว่าอย่างไร? นี่คือธรรมเนียมของจิเอไตงั้นหรือ?"
ยูกิเอ่ยถามเสียงเย็น
"พวกเธอไม่มีสิทธิพูด, ยกมือขึ้นแล้วคุกเข่าซะ, ฉันไม่สนว่าพวกเธอจะฆ่าพวกเขาทำไม, ที่สำคัญคือใครอนุญาตให้พวกเธอไปพิชิตเกต? การทำเช่นนี้ไม่ต่างอะไรจากการไม่เห็นหัวพวกเราจิเอไต, ตอนนี้เกตถูกพิชิตแล้ว, พวกเธอจะชดใช้อย่างไร!?"
ทหารที่อยู่ด้านหลังชี้ปืนไปที่ยูกิและะโออกมาอย่างดุร้าย
"ชดใช้? ชดใช้บ้าบออะไร? เกตเป็สิ่งอันตรายตุ่์, จำเป็ต้องปิดโดยเร็วที่สุด, มิเช่นนั้นเมื่อมันปะทุขึ้นมา, ถึงตอนนั้นจะมีผู้สูญเสียมากมายนับไม่ถ้วน, คุณคิดว่าจะรับผิดชอบได้งั้นรึ? คุณคือหน่วยป้องกันตัวเอง, มีหน้าที่ปกป้องประเทศปกป้องประชาชน, การที่คุณหันกระบอกปืนมาที่พวกเราสองคน, คิดว่าทำถูกงั้นหรือ?"
ยูกิกล่าวอย่างไม่ยอมแพ้, เมื่อเห็นท่าทางไม่ยอมแพ้ของเด็กสาวบอบบางทำให้ใบหน้าของมาเอดะกลายเป็สีแดงด้วยความโกรธ
"นังบ้านี่, อยากตายนักใช่ไหม? เธอคิดว่าตอนนี้โลกยังเหมือนเดิมอีกงั้นรึ? โง่เง่าจริงๆ, ในตอนนี้โลกเราไม่เหมือนเดิมแล้ว, ผู้แข็งแกร่งได้รับความเคารพ, ผู้อ่อนแอทำได้เพียงถูกเหยียบย่ำเท่านั้น!"
มาเอดะแผดเสียงะโ
"พอได้แล้ว, มาเอดะ! ลดปืนลงซะ, คุณหนูคนนี้พูดถูกแล้ว, ทหารควรปกป้องประชาชน, ไม่ใช่หันกระบอกปืนใส่ประชาชน"
หัวหน้าหน่วยทหาระโบอกให้มาเอดะหยุด
"แต่ว่าหัวหน้า, ยัยพวกนี้....."
มาเอดะไม่เต็มใจที่จะลดปืน, เขาตั้งใจแสดงอำนาจบีบบังคับให้หญิงสาวสองคนนี้ยอมก้มหัวให้เขา, จะให้เขาหยุด? เขาไม่ยินยอม
เมื่อเห็นมาเอดะยังลังเลไม่ยอมลดปืน, หัวหน้าหน่วยทหารได้ะโออกมาอีกครั้ง
"มาเอดะ!"
"ชิ! ก็ได้, พวกเธอรอดตัวไปนะ"
มาเอดะลดปืนลงและกล่าวด้วยท่าทางฉุนเฉียว, ขณะที่หัวหน้าหน่วยทหารได้เดินมาและก้มศีรษะขอโทษ
"ผมต้องขอโทษคุณหนูทั้งสองด้วยที่ผู้ใต้บัญชาของผมเสียมารยาท, เอ้า, แกก็รีบมาขอโทษคุณหนูทั้งสองซะสิ!"
หัวหน้าหน่วยส่งสายตาดุไปยังพลทหารมาเอดะ, นี่ทำให้เขากัดฟันด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง, จะให้เขาก้มหัวให้ผู้หญิงบอบบางสองคนที่เขา้าเหยียบย่ำเนี่ยนะ? เป็ไปไม่ได้!
"ทำไมหัวหน้าต้องไปขอโทษพวกเธอด้วยครับ? ผมไม่เข้าใจจริงๆ, ผู้หญิงสองคนนี้ลักลอบเข้าเกตและโชคดีพิชิตเกตได้เท่านั้น, ไม่ได้หมายความว่าพวกเธอจะแข็งแกร่งจริงๆสักหน่อย, ดังนั้นผมปฏิเสธที่จะขอโทษพวกเธอครับ, ผมไม่ผิด!"
พลทหารมาเอดะกล่าวเสียงแข็ง, ให้เขาลดปืนยังพอทน, แต่จะให้ก้มหัวขอโทษ, ไม่มีวันเสียล่ะ
เห็นท่าทางดื้อด้านของพลทหารมาเอดะ, หัวหน้าหน่วยทหารก็ถอนหายใจและกล่าวกับยูกิกับซูซูกิไอนะด้วยรอยยิ้ม
"ผมร้อยตรีฮิรายามะ โกโร่เป็หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนที่หกของกองกำลังป้องกันตัวเองประจำเขตเมืองชิบูยะครับ, หากพวกเธอไม่ว่าอะไร, ขอเชิญไปเป็แขกของจิเอไตที่สถานที่หลบภัยเขตเมืองชิบูยะ"
ฮิรายามะโกโร่ตะเบะทำท่าทางแสดงความเคารพต่อไอนะและยูกิ, พวกเธอสองคนหันมองกัน, จากนั้นซูซูกิไอนะและยูกิได้กล่าวแนะนำตัว
"ฉันซูซูกิไอนะจากพันธมิตรผู้กล้า, ส่วนเธอคนนี้โยชิซึกิยูกิ, ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ"
"....."
ส่วนยูกิกำลังยืนเผชิญสายตาโกรธเกรี้ยวของพลทหารมาเอดะ, เธอไม่รู้ว่าเ้าหมอนี่เป็อะไรถึงได้มองพวกเธอด้วยท่าทางเป็ปรปักษ์เช่นนี้, แต่เธอไม่คิดจะต่อปากต่อคำกับคนแบบนี้, ถึงอย่างนั้นดูจากท่าทางของชายคนนี้เกรงว่ามันคงไม่จบแค่นี้แน่, ช่างน่ารำคาญจริงๆ
"หัวหน้าหน่วยครับ! ผมยอมรับไม่ได้จริงๆ, เชิญพวกเธอไปเป็แขกผู้ทรงเกียรติของจิเอไตเนี่ยนะ? หัวหน้าคิดว่าสองคนนี้คู่ควรจริงรึ? สองคนนี้แค่เผชิญกับก็อบลินก็ไม่ไหวแล้วล่ะมั้ง, ให้หญิงสาวอ่อนแอไปเป็แขกผู้ทรงเกียรติ? อย่าล้อเล่นไปหน่อยเลย, ให้พวกเธอมาปรนนิบัติพวกเรา"
คิกคิกคิก......
พลทหารมาเอดะกล่าวพลางยิ้มแสยะ, จ้องมองเรือนร่างและใบหน้าของยูกิและซูซูกิไอนะอย่างหื่นกระหาย, ขณะที่ทหารคนอื่นๆนอกจากฮิรายามะโกโร่ต่างหัวเราะคิกคัก, ใน่เวลาที่ศีลธรรมกลายเป็สิ่งฟุ่มเฟือย, ตัวตนที่แท้จริงของผู้คนก็เริ่มเผยให้เห็น, อาชญากรรมจึงกลายเป็เื่ปกติและเื่เช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับเมืองชิบุยะเพียงแห่งเดียว, มันเกิดขึ้นกับทุกประเทศทั่วโลก
"พลทหารมาเอดะ! พอได้แล้ว!"
ร้อยตรีฮิรายามะแผดเสียงะโอย่างโกรธเกรี้ยว
"หัวหน้า, พวกเราเองก็คิดเหมือนมาเอดะครับ, จะให้คนอ่อนแอไปเป็แขกผู้ทรงเกียรตินี่มันรับไม่ได้จริงๆ"
"ใช่แล้ว, ขอให้หัวหน้าหน่วยอย่าห้ามพวกเราเลย, พวกเราจะสอนบทเรียนชีวิตให้พวกเธอเอง"
"ใช่ๆ, กล้าทำตัวหยิ่งผยองต่อหน้าพวกเราจิเอไต, อย่างนี้ต้องสั่งสอนให้รู้จักที่ของตัวเอง"
เหล่าทหารที่อยู่รอบๆพลทหารมาเอดะต่างมีความคิดเช่นเดียวกันมาเอดะ, พวกเขาตั้งใจที่จะเหยียบย่ำหญิงสาวสองคนนี้และทำให้พวกเธอเป็ของเล่นของพวกเขา, พวกเขาต่างหันกระบอกปืนไปที่พวกเธอสองคนอีกครั้ง
"พวกนายน่ะรู้หรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่? สิ่งที่พวกนายกำลังทำมันคืออาชญากรรมนะ"
ซูซูกิไอนะกล่าวด้วยใบหน้าเคร่งขรึมและเรียกดาบออกมา, เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ทุกเมื่อ
"พวกนายลดปืนลงซะ! อย่าได้รนหาที่ตายโดยไม่จำเป็, แม้พวกนายจะลงมือพร้อมกันทุกคนก็ไม่มีทางชนะพวกเธอได้หรอก"
ร้อยตรีฮิรายามะก้าวมาขวางด้านหน้าซูซูกิไอนะและยูกิอย่างไม่ลังเล, คำพูดของฮิรายามะทำให้เหล่าทหารทั้งสิบดูไม่พอใจหนักกว่าก่อน
"เหอะ, หัวหน้าล้อเล่นเกินไปแล้ว, คิดว่าพวกเราอ่อนแอกว่าพวกเธอสองคนจริงๆรึ? พวกเราที่ผ่านการต่อสู้กับมอนสเตอร์มามากมายเนี่ยนะ?"
พลทหารมาเอดะขมวดคิ้วแน่นและกล่าวเย้ยหยัน, ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
"เอาอย่างนี้ดีกว่า, ฉันจะให้โอกาสพวกเธอสองคนได้พิสูจน์ตัวเอง"
มาเอดะยกยิ้มละมุนและกล่าว
"มาเอดะ!"
ดูเหมือนฮิรายามะโกโร่จะเริ่มหมดความอดทนกับความไร้มารยาทของมาเอดะ
"พิสูจน์ยังไงล่ะ?"
ยูกิเอ่ยถามด้วยใบหน้าเรียบเฉย, เห็นเช่นนี้บนใบหน้าของมาเอดะเผยรอยยิ้มชั่วร้าย
"ง่ายมาก, พวกเธอสองคนมาสู้กับฉันซะ, หากเอาชนะฉันได้ล่ะก็, ฉันจะยอมให้พวกเธอไปเป็แขกของจิเอไตก็ได้, แต่หากพวกเธอแพ้, พวกเธอทั้งคู่จะต้องมาเป็ทาสของพวกฉันและคอยปรนนิบัติพวกฉันชั่วชีวิต, เป็อย่างไร? นี่คือโอกาสเดียวของพวกเธอ"
มาเอดะกล่าวด้วยใบหน้าชั่วร้าย, ท่าทางมั่นใจของพลทหารมาเอดะทำให้ยูกิและซูซูกิไอนะแปลกใจไม่น้อย, นี่เขามั่นใจในตัวเองขนาดนี้เชียว? ยูกิจึงลองใช้เนตรจิ้งจอกตรวจสอบอีกฝ่ายดู, เธอก็พบว่าในหมู่คนเหล่านี้ร้อยตรีฮิรายามะมีเลเวลยี่สิบเอ็ด, มาเอดะเลเวลสิบหก, ขณะที่เลเวลทหารคนอื่นๆราวสิบสองถึงสิบห้า, ด้วยเลเวลเช่นนี้สำหรับ่วันที่สามนับจากเหตุการณ์การปรากฎขึ้นของเกตก็ถือได้ว่าแข็งแกร่งในระดับหนึ่ง, ไม่น่าแปลกใจที่คนพวกนี้จะทำตัวอวดดีเช่นนี้ ถึงอย่างนั้น, พวกเขาก็อ่อนแอเกินไปที่จะเผชิญกับพวกเธอ การที่เขากล้าท้าทายพวกเธอด้วยความมั่นใจโง่ๆ, นั่นไม่ต่างอะไรจากการหาที่ตาย
"โอ๊ะ โอ๋, หัวหน้าฮิรายามะ, แม้ท่านจะเป็หัวหน้าหน่วยของพวกเรา, แต่เื่นี้พวกเราได้ตัดสินใจแล้ว, ขอให้หัวหน้าฮิรายามะอย่าได้มายุ่งเกี่ยว, อีกทั้งการที่ผู้แข็งแกร่งเหยียบย่ำผู้อ่อนแอเป็เื่ปกติไม่ใช่หรืออย่างไร? ฮี่ฮี่"
เมื่อเห็นฮิรายามะตั้งใจจะลงมือ, พวกเขาก็ได้หันปืนไปที่ร้อยตรีฮิรายามะทันที, ตัณหาเข้าครอบงำความมีเหตุผล, แต่ละคนต่างวาดฝันว่าจะเล่นสนุกกับแม่สาวสองคนนี้อย่างไร
"พวกนายนี่มัน!"
บนใบหน้าร้อยตรีฮิรายามะเต็มไปด้วยความโกรธ, เขาไม่คาดคิดว่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาจะพูดไม่รู้เื่แบบนี้, ต้องรู้ว่าตัวตนที่สามารถพิชิตเกตนั้นย่อมไม่ใช่คนทั่วไป, ยิ่งไปกว่านั้นยังพิชิตเกตด้วยคนเพียงสองคน, นี่แสดงให้เห็นถึงความไม่ธรรมดาของหญิงสาวสองคนนี้, แต่เ้าพวกนี้กลับหน้ามืดตามัวกับความงดงามน่ารักของพวกเธอสองคนและมองว่าพวกเธอโชคดีพิชิตเกตได้, ช่างโง่จริงๆ
แต่ในเวลานี้เอง, ยูกิได้ยกมือขึ้นปรามร้อยตรีฮิรายามะที่กำลังจะลงมือสั่งสอนคนเหล่านี้และกล่าวออกมา
"ฮิรายามะซัง, คุณไม่ต้องไปเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงกับคนเหล่านี้หรอกค่ะ, ในเมื่อพวกเขา้าให้พวกเราพิสูจน์ความแข็งแกร่ง, เช่นนั้นก็ย่อมได้, แต่เงื่อนไขที่กล่าวมานั้นไม่อาจยอมรับได้, หากเป็ไปตามเงื่อนไขที่พวกเขายื่นมาก็เท่ากับว่าพวกเขาไม่เสียอะไร, ขณะที่พวกเราแพ้ต้องกลายเป็ทาสรับใช้พวกเขาชั่วชีวิต, เอาอย่างนี้ดีไหม? ชีวิตของผู้แพ้จะตกอยู่ในกำมือของผู้ชนะและผู้ชนะสามารถทำอะไรกับผู้แพ้ก็ได้, พวกคุณว่าอย่างไร?"
ยูกิกล่าวกับร้อยตรีฮิรายามะแล้วหันไปถามมาเอดะกับทหารคนอื่นๆ
"พวกเธอไม่มีคุณสมบัติตั้งเงื่อนไขใดๆทั้งนั้น, ตอบมาซะว่าจะตอบรับโอกาสที่ให้ไปหรือจะกินะุ"
มาเอดะกล่าวเสียงแข็ง, ดูเหมือนจะไม่คิดเจรจาใดๆกับยูกิ, เห็นเช่นนี้ก็ทำให้ร้อยตรีฮิรายามะต้องถอนหายใจหนักอึ้ง, ดูเหมือนว่าเื่นี้คงไม่อาจจบลงด้วยดีเสียแล้ว ดูจากท่าทางของเด็กสาวผมขาวคนนี้, เธอคงตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าจะจัดการกับมาเอดะและคนอื่นๆ, แต่เื่นี้เขาจะกล่าวโทษพวกเธอก็ไม่ได้, เดิมทีพวกเธอตอบรับแล้วว่าจะไปเป็แขกของจิเอไต, แต่มาเอดะกับคนอื่นๆกลับคิดจะเหยียบย่ำพวกเธอและตั้งใจทำให้พวกเธอเป็ทาสของพวกเขา หากพวกเธอฆ่ามาเอดะและคนอื่นๆทั้งหมด, เขาก็ไม่สามารถบ่นอะไรได้
"เฮ้อ...มนุษย์นี่นะชอบรนหาที่ตายจริงๆ'
ยูกิทอดถอนใจในใจ, จากนั้นเธอหันไปกล่าวกับซูซูกิไอนะและฮิรายามะโกโร่ด้วยรอยยิ้มบาง
"ไอนะซัง, ฮิรายามะซังถอยออกไปก่อนค่ะ, รอฉันจัดการคนเหล่านี้เสร็จแล้วพวกเราค่อยไปศูนย์หลบภัยเขตเมืองชิบูยะกัน"
"นังหนู, เธอพร้อมเป็ของฉันแล้วสินะ, แต่ก่อนจะเริ่มการต่อสู้ฉันขอเตือนอะไรเธอไว้นิด, ฉันเป็คนของกลุ่มจิเอไต, หากเธอกล้าที่จะตอบโต้หรือแตะต้องฉันแม้แต่น้อย, ชีวิตของเธอหลังจากนี้จะเหมือนกับตกนรกทั้งเป็, ครอบครัวและคนรู้จักทั้งหมดของเธอก็จะต้องเดือดร้อนเพราะเธอ, ดังนั้นคิดให้ดีก่อนล่ะ, การเป็ศัตรูกับพวกเราจิเอไตไม่ใช่เื่ตลกหรอกนะ"
มาเอดะกล่าวพลางยิ้มแสยะ, คำพูดของเขาทำให้ยูกิหน้าทะมึน, ซูซูกิไอนะและฮิรายามะโกโร่ถึงกับส่ายศีรษะ, เ้าหมอนี่จะน่ารังเกียจเกินไปไหม, นี่ไม่ต่างอะไรจากบอกให้ยูกิยืนเฉยๆให้เขาโจมตี, แต่ซูซูกิไอนะรู้ดีว่าเธอคนนี้ไม่กลัวคำขู่เช่นนี้แน่
"เอาล่ะ, พร้อมนะแม่หนูคนสวย, คืนนี้ฉันจะทำให้เธอขึ้น์เอง ฮี่ฮี่ฮี่"
มาเอดะเรียกดาบออกมาและกล่าวด้วยสีหน้าชั่วร้าย, ขณะที่ยูกิได้เรียกเคียวแสงออกมา
แว้บ!
ฉัวะ!
อ๊ากกกกกกก................
ทว่าในพริบตาต่อมาเสียงกรีดร้องด้วยความเ็ปก็ดังขึ้น, แขนทั้งสองข้างของมาเอดะก็ถูกตัดขาดออกจากร่าง, โลหิตแดงฉานพุ่งกระฉูดออกมาจากแขนที่ถูกตัด, ฉากนี้ได้สร้างความใให้กับฝ่ายจิเอไตทุกคน
********************************
โปรดติดตามตอนต่อไป.......
7K
