ความทรงจำที่หายไป

บทที่ 2 - 5/5

ตอนที่ 10 - อย่าทำแบบนั้นนะ !

เหตุการณ์ในฝันดูวุ่นวายขึ้นอีกครั้ง

"เดี๋ยวๆ ใจเย็นๆ มิเร ยูจองเป็๞อะไร !!! ???"

"ยูจองเค้า ! ฮือๆๆ !"

มิเรร้องไห้สะอื้น เล่าไม่ถูก จึงดึงแขนให้ซอลมีวิ่งตามไปแทน

ซอลมีร้อนใจ ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

พอเปิดประตูห้องศิลปะ ก็เห็นยูจองนั่งอยู่ที่พื้น และมีเ๣ื๵๪กระจายเต็มพื้นไปหมด โดยมีฮองมินพยายามพันแผลให้ที่แขนยูจอง

"มันเกิดอะไรขึ้นน่ะพวกเธอ !"

ซอลมีถามด้วยน้ำเสียง๻๷ใ๯

"พวกเราไม่รู้เลย ยูจองบอกว่าจะแยกมาอ่านหนังสือในห้องศิลปะ พวกเราเห็นว่าเย็นมากแล้ว เลยเข้ามาหา จะได้กลับบ้านพร้อมกัน" ฮองมินเล่าเสียงสั่น

ตอนนั้นเหมือนยูจองจิตหลุดไปแล้ว พวกเราได้แต่นั่งรออยูจองกลับมามีสติอีกครั้ง โชคดีที่แผลที่ข้อมือไม่ได้ลึกเท่าไหร่

สักพักก็เริ่มคุยกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น ยูจองเล่าว่า เขาเครียด ใกล้จะสอบปิดเทอมแล้ว และที่บ้านพ่อแม่คาดหวัง ให้เขา เรียนติด Top 10

ทั้งๆ ที่อยู่จองก็ไม่ได้เรียนแย่เลย ถึงจะไม่ได้ติด Top 10 แต่ก็จัดว่าเป็๲คนเรียนดีคนนึง แต่ที่บ้านพ่อแม่ยูจองก็ยังไม่พอใจ อยากให้คะแนนเป็๲ Top 10 ของรุ่น

ซึ่งมันยากเพราะที่ผ่านมา ยูจองเขาก็พยายามมาตลอดอ่านหนังสือทุกวัน และด้วยความกดดัน ยิ่งทำให้เครียดไม่มีสาธิตอนสอบ แล้วยูจองไม่ใช่คนที่ความจำดีนัก ในการสอบแต่ละครั้ง สมัยก่อนเป็๲ข้อสอบเน้นความจำมันต้องจำเป๊ะมากๆ ถึงจะทำข้อสอบได้

ซึ่งถ้าเป็๲สมัยใหม่จะใช้เป็๲ความเข้าใจหรือสอบเป็๲อัตนัยแทน พวกเราสามคน ได้แต่ปลอบใจเพราะไม่รู้ว่าจะช่วยยังไง แต่พอยูจองได้เล่าให้ฟังก็รู้สึกว่าอาการจะดีขึ้น

โตขึ้นพวกเธออยากทำอะไรหรอ? ยูจองเอ่ยถาม

มิเรเสียงแหลมตอบเป็๲คนแรก

"ฉันอยากเป็๞ดารา ฉันไปฝันว่าจะเป็๞ดารามานานแล้ว ตอนนี้ก็กำลังดูๆ อยู่เห็นเทรนต่างประเทศเขาทำคลิปลง YouTube กัน ว่าจะลองไปศึกษาบ้างเนี่ย

"แล้วเธอล่ะ ฮองมิน" ยูจองถามต่อ

เรายังไม่แน่ใจเลย แต่ดูเหมือนว่าฉันจะชอบแนวคำนวณอาจจะเป็๞นักบัญชีมั้ง

"ส่วนฉันคิดว่า อาจจะเป็๞ศิลปินดีไหม ฉันก็ชอบวาดรูปนะ" ซอลมีทำงานศิลปะได้ดี

"เธอเป็๞อะไรก็ได้หมดหละ ก็เธอเรียนเก่งนี่นา" ยูจองแซวซอลมี

"แหมมันก็ไม่ได้ขนาดนั้นนนนน

ไหนๆ ก็ไหนๆ ละ หยุดเ๱ื่๵๹เครียด มาวาดรูปเล่นกันเถอะพวกเรา ฉันมีกล้องส่องลายมาให้พวกเธอด้วยนะ สนไหม

"อ่อ อันนี้ที่เธอชอบเอามาส่องเล่นบ่อยๆ หนิ" ฮองมินกล้องหยิบขึ้นมาดู

"ช่ายยย เธออยากจะวาด มันยังไงจะตกแต่งออกแบบยังไงก็ตามใจเธอเลย ฉันตั้งชื่อมันว่ากล้องมายา เวลาอยากจะพักใจฉันจะหยิบกล้องขึ้นมาส่องดู ภาพที่เห็นจะสลับไปเรื่อยๆ เหมือนอนาคตพวกเรายังไงล่ะ ที่กำลังจะเปลี่ยนไปแบบไม่มีที่สิ้นสุด"

"โอ้โห ศิลปินหรือกวีเอกกันแน่ยะ ไหนลองเอามาวาดมั่ง" ยูจองหยิบกล้องมาวาดรูปให้เป็๲กล้อง ที่มีชิ้นเดียวในโลก และเพื่อนๆ ก็เริ่มตกแต่งลายด้วยกัน

ฝันยาว จนนั่งรถเลยไปถึงป้ายสุดท้ายเลยแฮะ

นานมาก แต่ก็เป็๞ฝันที่ดี ^^

ซอลมีเอาคอนเส็ปกล้องสะท้อนกระจกมาทำเป็๲กระจกสลับลายพิเศษติดไว้ในห้องนั่งสมาธิ เทคนิกโมเสก แต่เป็๲โมเสกที่สามารถหมุนสลับลายได้อินฟินิตี้ ลายจะสลับไปเรื่อยๆ ตาม หินสีที่ถูกใส่ไว้ในกระจก 3 ด้านมาชนกัน

ระหว่างที่ซอลมีออกไปพรีเซ้นงานฉายวีดีโอให้ทีมดู

แต่ยังอธิบายไม่จบ ก็ล้มลงกระทันหัน

โคร่ม !

เฮ้ย ! ใครก็ได้ช่วยเปิดไฟห้องหน่อย ซอลมีเป็๲ลม !

ทีมที่ทำงาน๻๠ใ๽ รีบลุกมาดูซอลมี

และในจังหวะนั้นเองก่อนที่จะหมดสติไป ฉันได้ยินเสียงใครคนหนึงกำลังก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเราอย่างไว

ร่างใหญ่ๆ ที่มาอุ้มเราไป เขาเป็๲ใครกันนะ?

ความรู้สึกอบอุ่นที่คุ้นเคย...

หรือว่า !

จริงๆ แล้ว เขาคือ !!!!!!!!!

โปรดติดตามตอนต่อไป >>

☆ จากใจผู้เขียน ☆