ตอนที่ 23 การต่อสู้ที่พลิกพลัน
หลังจากตกลงกันได้ทุกคนต่างก็แยกตัวออกกลางลานประลองเหลือเพียงโจชัวและเขาเท่านั้น
“เ้าไม่ต้องห่วงข้าจะจบการต่อสู้ให้รวดเร็วที่สุด”โจชัวพูดจบก็ขยับตัวเข้าหากายอย่างชำนาญใช้ท่าเท้าเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าวจากนั้นก็ฟันดาบลงตรง ๆ กายที่ตั้งท่ารับไว้อยู่แล้วก็ใช้ดาบตั้งท่ารับและหมุนตัวเบี่ยงหลบดาบไปทางขวามือของตัวเอง
ครืด!.......
ดาบของโจชัวปะทะเข้ากับดาบเดซี่ของกายจนเกิดประกายไฟเสียดสีลากสนดาบของโจชัวกระแทกกับพื้น
‘จังหวะนี้แหละ’กายที่เห็นว่าดาบของโจชัวฟันลงไปที่พื้นแล้ว การป้องกันด้านข้างลำตัวจึงเปิดโล่งเขาจึงยกดาบบิดเหนือหัวและฟันเข้าไปที่เอวของโจชัว
แต่แล้วความต่างชั้นในด้านการใช้ดาบก็แสดงออกมาอย่างชัดเจนในตอนนั้นโจชัวได้บิดข้อมือจับดาบในลักษณะหันเข้าหาตัวเองเหมือนกับมีดสั่นและตวัดเข้าหากายซึ่งป้องกันดาบของเขาได้โจชัวยังไม่ได้หยุดแค่นั้น ด้วยท่าทางตอนนี้กายเสียเปรียบในเื่การถ่ายเทน้ำหนักตัวทำให้โจชัวที่ยืนได้มั่นคงกว่าใช้ดาบที่มือหนึ่งจับด้ามอีกมือกดใบดาบของตัวเองพุ่งตัวกระแทกกายจนล้มหงายหลังไป
“อ่อนหัดนัก!”โจชัวยิ้มเยาะเย้ยกาย
ส่วนกายตอนนี้ลุกขึ้นมาด้วยความอายๆ แต่เขาก็ไม่ได้ยอมแพ้ ‘ข้าพึ่งเล่นเกมแค่ไม่กี่วัน แต่ NPC พวกนี้คงฝึกดาบแบบนี้มาั้แ่เด็กแล้วก็ไม่แปลกที่จะสู้ไม่ได้ ข้าต้องจับจังหวะ...ข้าสู้ได้แน่นอน’
“มา...”กายวิ่งเข้าหาโจชัวอีกครั้ง
......
หลังจากผ่านไป 15นาทีกายก็กระเด็นถอยหลังไปอีกครั้ง ในปากของเขามีเืไหลออกมาจากการโดนดาบของโจชัวกระแทกปากแตก
“ขยะเอ๊ยเ้าแพ้แล้วส่งดาบนั้นมาซะ”
“ใครบอกกันว่าข้าแพ้แล้วเ้าเห็นข้าสู้ไม่ไหวอย่างนั้นเหรอ มาสิไอ้ลูกหมาของวิลเลียมเ้ามันก็แค่สัตว์เลี้ยง”
“อ้า!!!ข้าจะฆ่าเ้า”โจชัวรู้สึกเหมือนโดนหยามอีกครั้ง เขาคิดว่าจะอัดเด็กนี้จนนอนบนเตียงไปซัก 3เดือนซึ่งก็คงไม่มีใครจะสามารถโทษอะไรเขาได้เพราะนี้คือการท้าดวลกันที่ทั้งสองฝ่ายตกลงกันอย่างถูกต้อง
“ก็มาสิ...วะ”กายยังคงยั่วยุโจชัวอยู่อีก ตอนนี้เขาไม่ได้สนใจเื่เหรียญทองแล้ว แต่กำลังสนใจค่าประสบการณ์มากกว่าใครจะไปคิดว่าการต่อสู้จริงจะทำให้ค่าประสบการณ์ ‘ศิลปะการต่อสู้ รูปแบบศาสตราวุธฟัน’ ของเขาพัฒนาขั้น มันเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในทุกครั้งที่เขาฟันโต้กลับไป
“ศิลปะการต่อสู้ฟัน 0/2 (31%) ”
‘มันเพิ่มขึ้นมาถึง5% ใครจะไปคิดกัน ข้าฟันดาบไปสองพันครั้งตั้งหลายชั่วโมง เพิ่มได้แค่ 20 %แต่พอสู้จริงกับโจชัวแค่ 15 นาทีมันกลับเพิ่มขึ้นถึง 1 ใน 4รู้อย่างนี้ข้าจะท้าดวลทุกคนในสถาบันศาสตร์นักรบให้หมดเลย’
กายและโจชัวเข้าสู้กันอีกครั้งแม้หลายครั้งกายจะเป็ฝ่ายเสียเปรียบ แต่ยิ่งเวลาผ่านไปกายก็เริ่มจับทางโจชัวได้แล้วเขาฟันโต้กลับคืนไปบ้างเป็บางจังหวะ
หลังจากผ่านไปอีก 5นาทีก็เป็ครั้งแรกที่กายสามารถทำให้โจชัวที่เป็ฝ่ายบุกตลอดถอยกลับไปได้เป็ครั้งแรก
“บ้าน่า เ้าทำไมยังไม่ยอมแพ้ว่ะ”โจชัวช๊อกเล็กน้อย ดังนั้นจึงให้ความโกรธของตัวเองเข้าฟันกายอีกครั้ง
“ล้มลงไปสิล้มลงไปสิ ข้าบอกให้เ้าล้มลงไป” โจชัวะโฟันใส่กายครั้งแล้วครั้งเล่ากายก็ยกดาบกันครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นกัน
“ดูนั้นเหมือนโจชัวจะไล่ต้อนเดวินจจนมุมแล้ว”
“แรงอะไรกันถ้าเป็ข้าดาบคงหลุดมือไปแล้ว”
“อย่าว่าแต่ดาบหลุดมือเลยดาบข้าคงหักไปแล้วถ้าโดนแบบนั้น”
ด้วยตัวที่ให้ของโจชัวมันจึงมีพละกำลังมากแต่กายกลับไม่ได้เสียเปรียบในเื่นี้ เพราะที่ผ่านมาเขาฝึกตีเหล็กอยู่ตลอดแรงที่สะท้อนจากดาบเดซี่ที่รับการโจมตีจากโจชัวมันยังน้อยกว่าโลหะที่เขาทุบในทุก ๆวันซะอีก
ส่วนดาบเดซี่นั้นมันไม่ได้รับความเสียหายเลยแม้แต่น้อยกลับเป็ดาบของโจชัวซะมากกว่าที่เกิดรอยบิ่นที่คมดาบแทน
“แฮก ๆ ๆ ”โจชัวหายใจหอบเล็กน้อยการบุกโจมตีของเขาอย่างต่อเนื่องทำให้ตัวเองสูญเสียพลังกายไปอย่างรวดเร็ว
‘เอาไงต่อดี’โจชัวส่งสายตาถามวสิลเลียมที่ยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ด้านข้างสนามประลอง
วิเลียมดูเหมือนจะรู้ว่าโจชัวถามความเห็นเขาจึงพยักหน้าส่งสัญญาณให้จัดการต่อ
“เ้าจะส่งสายตากันอีกนานไหมถ้าไม่บุกงั้นข้าจะโจมตีก่อน” กายถามอย่างยั่วยุ เพื่อที่จะทำลายสมาธิของโจชัวจากนั้นเขาก็ลงมือจู่โจมก่อนทันที
โจชัวกัดฟันแน่นด้วยความโมโหจนเส้นเืถึงกับปูดขึ้นมาที่ขมับ เขาเืขึ้นหน้าแล้วจริง ๆ ที่โดนเด็กบ้านนอกนี่ยั่วยุไม่หยุด
“เ้ารนหาที่เองนะ”
ทั้งสองลงมือต่อกันอีกครั้งแต่ยิ่งเวลาผ่านไปการออกอาวุธของทั้งสองก็ช้าลงแต่คนที่รวดเร็วกว่าเล็กน้อยกลับกลายเป็กายแทน
แม้โจชัวจะแข็งแกร่งแต่ในระยะยาวกายกลับสามารถฟื้นตัวได้ดีกว่า
‘แม่งเอ๊ย...แบบนี้ไม่ดีแน่ดาบข้าจะพังแล้ว’ โจชัวมองดาบของตัวเองอย่างเ็ปด้วยเงินหลายร้อยเหรียญทองกว่าที่เขาจะเก็บซื้อดาบเล่มนี้ได้แต่มันกลับจะต้องมาพังลงแบบนี้
ซึ่งไม่ได้มีแค่โจชัวที่เห็นแต่คนอื่น ๆ ก็เห็นเช่นกัน และแน่นอนว่ากายไม่คิดจะปล่อยโอกาสนี้ไป
กึก!
ด้วยความกังวลทำให้โจชัวพลาดจังหวะไปดาบเดซี่ฟันไปเต็มแรงในรอยบินเล็ก ๆ แต่เพียงรอยบิ่นเล็ก ๆมันกลับกลายเป็เหมือนแผ่นน้ำแข็งที่เปราะบางทำให้เกิดรอยร้าวที่ใบดาบอย่างชัดเจน
“ไม่!เ้าบังคับข้าเองนะ”ด้วยความใ เพราะกลัวดาบของตัวเองจะเสียหายไปมากกว่านี้ บวกกับ้าจะ้าเอาชนะกายให้ได้โจชัวเหมือนจะตัดสินใจบางอย่าง ยกดาบที่เกือบจะหักของตัวเองขึ้นด้วยความเดือดดาล
“ศิลปะการต่อสู้!รูปแบบศาสตราวุธ!ฟัน!ขั้น1!” ดาบของโจชัวเปล่งแสงออร่าออกมา
กายที่อยู่ไกลสุดก็ไม่คิดว่าโจชัวจะใช้ศิลปะการต่อสู้แต่ตอนนี้เขาก็ถอยไม่ทันแล้วเพราะอยู่ใกล้เกินไปกายกำด้ามจับดาบแน่นตัดสินใจฟันส่วนกลับไปเพราะไม่อย่างนั้นดาบของโจชัวฟันตัวของเขาขาดครึ่งแน่นอน
“โจชัวหยุด...”วิลเลียมที่เห็นเหตุการณ์ก็เหมือนจะไปห้ามแต่อันที่จริงเขาไม่ได้ขยับเท้าแม้แต่น้อย คนอื่น ๆ เองก็ไม่คิดว่าโจชัวจะใช้ศิลปะการต่อสู้
ดาบของโจชัวฟันปะทะดาบของกายอย่างรุนแรงแต่สิ่งที่ไม่น่าเชื่อก็เกิดขึ้น ดาบของกายตัดดาบของโจชัวขาดครึ่งอย่างไม่น่าเชื่อถึงแบบนั้นดาบของโจชัวที่อยู่อีกครึ่งมันกลับไม่ได้หยุดลง
“ไม่!!!”กายร้องเสียงหลงด้วยความใ ขณะที่ดาบกำลังฟันกลางแสกหน้าของตัวเอง ‘ข้าตายแน่ชีวิตแรกในเกม ข้าตายแบบนี้จริง ๆ เหรอ’ เขาเลือกจะหลับตาแน่นด้วยความกลัว
เพราะแม้จะเป็ในเกมแต่อย่าลืมว่านี่คือเกมเสมือนจริงดังนั้นไม่มีใครอยากจะมองดูตัวเองตายแบบนี้อย่างแน่นอน
ปัง!
เกิดเสียงดังขึ้นหลังจากนั้นก็ฝุ่นที่กระจายออกมาทุกอย่างหยุดลง ทั้งกายและโจชัวหยุดหนึ่งไม่ขยับระหว่างกลางของพวกเขามีหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมา
เธอไม่ใช่ใครอื่นแต่คือ มีอา เวียลินเลีย
ฉึบ!
ปลายดาบที่หักของโจชัวกระเด็นไปปักที่กำแพงปราสาทที่ห่างไป20 เมตร
‘ดาบของมีอาสามารถฟันดาบที่เหลือของโจชัวพังไปจนเหลือเพียงด้ามจับได้ทั้งที่ดาบนั้นอัดแน่นไปด้วยออร่าศิลปะการต่อสู้ฟันอยู่ เธอต้องให้ขั้น 2ของศิลปะการต่อสู้แน่ ๆ ถึงทำแบบนั้นได้’ กายคิดในใจตัวเองเขารู้ว่าการต่อสู้นี้จบแล้ว
“เดวินเ้าแพ้โจชัวแล้ว ถ้าไม่ได้ผู้หญิงมาขวางไว้เ้านอนจมกองเืไปแล้ว...ส่งดาบมา”วิลเลียมก้าวออกมาพูดอย่างหน้าด้าน ๆ
ทุกคนได้ยินก็ถึงกับขมวดคิ้วมองอย่างไม่พอใจเพราะเห็น ๆ กันอยู่ว่าโจชัวผิดคำพูดและใช้ศิลปะการต่อสู้ดังนั้นคนที่แพ้การดวลนี้ก็คือโจชัว
“ไม่ใช่ผู้ที่พ่ายแพ้คือโจชัวตั้งหาก” มีอาพูดช่วยกายอีกครั้ง
“มีอาเ้าอย่าเข้ามายุ่งเื่นี้ดีกว่าไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน” วิลเลียมพูดจาข่มขู่
“หือ...เ้าคิดว่าข้ากลัวเ้าอย่างนั้นเหรอถ้าคิดจะสู้ก็หยิบดาบขึ้นมา”
ทั้งสองมองกันอย่างท้าทายทุกคนโดยรอบต่างก็พากันลุ้นว่าพวกเขาจะสู้กันอีกไหมโดยเฉพาะคู่ของ
“เป็ไปได้ยังไง”แต่ในตอนนั้นเองโจชัวก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาในมือของเขามีเืสีแดงอยู่เล็กน้อย มันไม่ได้มาจากมือของเขา แต่มาจากคอของโจชัว
แผลขนาดเล็กที่เกิดจากของมีคมของดาบแผลไม่ได้อันตรายอันที่จริงมันแทบไม่ต่างจากแผลถลอกเพียงกินยาก็หายไม่กี่วันแต่ที่ทุกคนใคือดาบของใครกันในการต่อสู้สุดท้ายที่เกือบฆ่าโจชัว
ติ้ง!
ทันใดนั้นเสียงหยุดของเืที่ไหลจากปลายดาบของกายทำเอาทุกคนหันไปมอง แม้มันจะเบามาก แต่มันก็ชัดเจนเพราะสายตาของทุกคนโดยรอบที่จับจ้องอยู่
โจชัวที่เห็นแบบนั้นก็หน้าซีดเล็กน้อย‘ถ้าไม่ได้มีอามาหยุด ดาบนั้นคงตัดคอข้าไปแล้วบางทีทั้งข้าและเดวินอาจจะตายด้วยกันทั้งคู่’
“เดวินครั้งนี้ข้าแพ้แล้วแต่ครั้งต่อไปข้ามันจะไม่เป็แบบนี้อย่างแน่นอน”โจชัวมองกายเหมือนกับศัตรูที่ต้องชนะ
“วิลเลียมข้าขอโทษด้วย” โจชัวยังกล่าวต่อ “ขอบคุณมีอาที่เ้าช่วยข้าไว้”
หลังกล่าวจบโจชัวกำด้ามดาบเดินออกไปทันทีแม้ว่าถ้าโจชัวใช้ศิลปะการต่อสู้อาจจะชนะกายไม่ยาก แต่ถ้าไม่ใช้เขากลับพ่ายแพ้ซึ่งมันได้ทำลายความภูมิใจของเขา การดวลครั้งนี้ส่งผลต่อโจชัวเป็อย่างมาก
ในใจกายยิ้มอย่างขมขื่นดูเหมือนเขาจะมีศัตรูเพิ่มขึ้นมาอีกคนแล้ว