"จันทร์! จันทร์! จันทร์!!" หนุ่มนักศึกษาในยูนิฟอร์มยับยู่ยี่ะโเรียกเพื่อนสาวที่นั่งดูดน้ำหวานฟังเพลงจากยูทูบอย่างสบายอารมณ์ขณะที่เขาเปียกโชกไปแทบทั้งตัวเพราะเหงื่อจากการสมบุกสมบันตามหาแม่เ้าประคุณตลอดเที่ยงยันบ่าย
"ตกลงจะพูดกับเราดีๆไหมเ้าจันทร์?" องค์อินทร์ถามอย่างไม่เกรงใจเพื่อนนักศึกษาและบรรดาหมามหา'ลัยที่หมอบนอนไปทั่วบริเวณใต้ตึกศิลป์
เขาตามเธอมาจากร้านโคตรหรูนั่นมาถึงคณะ ถูกเพื่อนคนอื่นๆหัวเราะกับสภาพหัวหูยุ่งเพราะบิดมอเตอร์ไซค์ตากแดดตากลมตามหาเ้าหล่อน จากท้องร้องเพราะหิวโซจนกลายเป็กินอะไรไม่ลง แถมยอมโดดเรียน่บ่ายมาอีก แต่เ้าจันทร์ก็ยังนั่งเก๊กสบายใจเฉิบ ไม่ยอมพูดอะไรด้วยอีกนอกจากเหลือบตามองเหยียดๆเป็บางครั้งจนเขาเริ่มงงว่าตัวเองไปก่อคดีร้ายแรงอะไรมากันแน่
"ว่า..?" เ้าจันทร์ยอมเปิดปากพูดคำแรกเพราะไม่อยากถูกจับตาจากโต๊ะอื่นมากไปกว่านี้
"ก็โกรธเื่อะไรล่ะ? ทำไมไม่รอกินข้าวด้วยกัน แต่ดันไปกับไอ้หมอนั่น" องค์อินทร์ร่ายยาวเป็ชุด
"ไม่เห็นมีอะไร แค่เบื่อรอแล้วก็เบื่อกินข้าวกับคนเดียวกันซ้ำๆ แล้วก็ต่อไปอย่าเรียกพี่ศศินทร์ว่าไอ้หมอนั่นอีก" เ้าจันทร์ยังไม่เลิกแก้เผ็ดเพื่อนหนุ่ม
"ทำไม?" องค์อินทร์เม้มปากแน่น ตาดุมองสาวตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์
"อะไรทำไม?" สาวศิลปศาสตร์เลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
"ก็ทำไมถึงต้องปกป้อง..เขา?" ชายหนุ่มกลืนคำเรียกขานเดิมไว้ในใจ
"ไม่ได้ปกป้อง แต่เขาเป็รุ่นพี่ ออกจะนิสัยดี มาดแมน แล้วก็ไม่เคยทำอะไรไม่ดีกับเราสักหน่อย" เ้าจันทร์พูดตามที่คิด ไม่ทันนึกว่าจะทำให้เพื่อนหนุ่มแสลงใจมากกว่าเดิม
"ทั้งดีทั้งแมนเลยใช่มั้ย?" องค์อินทร์ถามย้ำ กัดกรามแน่น
"ฮื่อ..ว่างั้นนะ" สาวเอกไทยยังตอบตรงๆอย่างไม่เฉลียวใจว่าพายุกำลังก่อตัวขึ้น
"แล้วไปกินข้าวกับเขาก็อร่อยมากด้วยใช่มั้ย?" หนุ่มผิวเข้มถามนำด้วยน้ำเสียงที่พยายามกดให้ต่ำลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่ในใจกำลังเดือดเป็ลาวา
"เออสิ! 'ร้านหรูเลิศ อาหารอลัง คนนั่งข้างก็หล่อ' โปรไฟล์ดีแบบนี้จะหาได้ที่ไหน?" เ้าจันทร์หยอดไปตามประสาคนเ้าบทเ้ากลอน สาบานได้ว่าไม่ได้คิดอะไรมากมายนัก
"เออ! ดี! อะไรๆก็ดีหมด งั้นต่อไปนี้ไม่มีเราอยู่ด้วยก็ไม่เป็ไรแล้วสินะ! ผู้หญิงบ้า!!"
104
