น้องชาย [Nc25+]

ไปสู่ขอเมียให้ลูกแบบไหนให้มีซัมติง

        หลังจาก ติณ กีรติกาญจน ได้ทำการเจรจาสู่ขอลูกชายคนเล็กของตระกูล'นฤนาทเกริกไกรขจร'เสร็จสิ้นก็ได้มอบหมายการหาฤกษ์งามยามดีของวันหมั้นและวันแต่งซึ่งได้มีการพูดคุยตกลงกันว่าจะจัดให้จบภายในวันเดียวเพื่อความสะดวกและรวดเร็วตามความต้องการของคู่บ่าวสาว(บ่าวบ่าว)ให้กับฝั่งญาติของว่าที่ลูกสะใภ้เป็นฝ่ายจัดการทั้งหมด

        เดิมทีฝั่งพ่อแม่กับพี่ชายของคนรักเตโชดูจะไม่ค่อยโอเคเท่าไรที่ลูกชายตนมารักชอบผู้ชายด้วยกันด้วยกังวลเรื่องทายาทสืบสกุลแต่สุดท้ายก็ขัดภพภูมิไม่ได้เลยต้องจำใจยอมอย่างเลี่ยงไม่ได้..โดยเฉพาะคนเป็นพี่ชายดูจะหวงน้องชายมากเป็นพิเศษพยายามต่อต้านทุกทางเขายังแปลกใจว่าทำไมวันนี้ถึงได้ยอมอย่างง่ายดายนักทั้งๆที่ออกตัวแรงมาตลอด..

        "ป๊าไปก่อนนะเจ้าเต..มีอะไรโทรหาป๊า" ติณเอ่ยบอกลูกชายที่เดินมาส่งตัวเองที่รถ

        "ป๊าจะกลับไร่วันนี้เลยเหรอครับ"

        "ยัง น่าจะกลับพรุ่งนี้บ่ายๆป๊าว่าจะไปหาเจ้าสัวธนนท์แล้วก็ว่าจะนัดสังสรรกับเพื่อนๆก่อนกลับสักหน่อยน่ะ..ฝากลูกชายของป๊าด้วยนะภพ" ติณหันไปบอกว่าที่ลูกสะใภ้พร้อมกับส่งยิ้มที่อบอุ่นไปให้

        "ครับป๊า ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับแต่ช่วงนี้ป๊าต้องเหนื่อยคนเดียวรอให้เสร็จเรื่องวุ่นๆแล้วผมกับเตโชจะไปช่วยนะครับ" ติณหัวเราะออกมาอย่างชอบใจลูกสะใภ้คนนี้อาจจะเกินคาดไปสักนิดแต่ก็ต้องยอมรับว่าอุปนิสัยใจคอของเด็กคนนี้ถูกใจเขามากๆ

        "ไร่'กีรติกาญจน'รอต้อนรับสมาชิคใหม่อยู่นะ..ส่วนป๊าเองก็ดีใจที่จะมีลูกชายเพิ่มขึ้นมาอีกคนต่อไปไร่'กีรติกาญจน'ก็จะไม่เงียบเหงาอีกต่อไปแล้ว"

        "เราไปกันเลยไหมครับ..คุณติณ" ภีรภาพที่รับอาสาจะไปส่งติณเอ่ยถามขัดจังหวะการพูดคุยขึ้น

        "นายไม่ต้องไปส่งฉันก็ได้นะเดี๋ยวฉันนั่งแท็กซี่ไปเองน่าจะสะดวกกว่า..อีกอย่างฉันเองก็ไม่อยากรบกวนนาย"

        "รบกวนอะไรกันครับ ให้ผมไปส่งดีกว่าครับ..อย่าลืมสิว่าเราไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันแล้ว" คำพูดของภีรภาพเรียกความแปลกใจให้กับภพผู้เป็นน้องชายและสองพ่อลูกเป็นอย่างมาก ไอ้คนที่เคยต่อต้านเก้าไม่เอาสิบไม่เอาหายไปไหนแล้ว

        "ให้พี่ภาพไปส่งดีกว่าครับป๊าหรือถ้าป๊าไม่สะดวกใจเดี๋ยวผมกับเตโชไปส่งเองก็ได้ครับ" ภพรีบเอ่ยบอกว่าที่พ่อสามีด้วยเกรงว่าอีกฝ่ายจะอึดอัดเพราะที่ผ่านมาพี่ชายของเขาแสดงออกมาชัดเจนว่าไม่เห็นด้วยกับความรักในครั้งนี้ของเขากับเตโชแต่จู่ๆมากลับลำง่ายๆมันดูแปลกๆอยู่ไม่น้อย

        "นายจะไปทำไมเอาเวลาพาคุณแม่ไปหาฤกษ์หมั้นฤกษ์แต่งจะดีกว่าทางนี้พี่เป็นธุระให้เอง..ไปครับคุณติณ" ภีรภาพพูดกับน้องชายตัวเองเสร็จก็หันมาเปิดประตูรถข้างคนขับให้กับติณพร้อมกับรวบรัดให้อีกฝ่ายขึ้นรถ

        ติณขึ้นรถมาแบบไม่เต็มใจนักแต่ก็ไม่อยากให้เกิดการโต้เถียงกันขึ้นเลยยอมมากับอีกฝ่ายเพื่อตัดปัญหา

        "คุณหิวหรือเปล่า..อยากทานอะไรก่อนไหมครับ"

        "ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันกลับไปทานที่โรงแรมดีกว่านายแค่ไปส่งฉันก็พอ" ภีรภาพถอนหายใจพลางชำเลืองมองหน้าของติณที่ตอบเขาแบบไร้เยื่อใย

        "แล้วจะให้ผมไปส่งที่โรงแรมไหนครับ.."

        "ไปส่งฉันที่โรงแรมเมธธาวงษ์" ภีรภาพหันมามองติณพลางพยักหน้าตอบกลับไป

        ติณนั่งเครื่องมาถึงตั้งแต่เมื่อวานโดยที่เตโชกับภพเป็นคนไปรับที่สนามบินครั้งแรกเจ้าสัวธนนท์จะเป็นฝ่ายมารับเขาเข้าไปพักที่บ้านด้วยกันแต่เป็นฝ่ายเขาเองที่ปฏิเสธเพราะเกรงใจแต่เจ้าสัวทำท่าจะไม่ยอม เขาเลยต่อรองกับอีกฝ่ายว่าขอไปนอนที่โรงแรมในเครือ'เมธธาวงษ์'ของเจ้าสัวแทนพร้อมกับสัญญาว่าพอเสร็จธุระแล้วจะไปดื่มเพื่อรำลึกความหลังสมัยหนุ่มๆด้วยกันพร้อมกับแก๊งเพื่อนในกลุ่มอีก4-5คน เจ้าสัวจึงยอมตกลงและยังบอกว่าให้เขานำรถหรูของเจ้าตัวในโรงจอดรถส่วนตัวที่อยู่ที่ชั้นGของโรงแรมที่มีรถหรูจอดอยู่นับสิบคันมาใช้ได้เลยเพราะเจ้าสัวโทรบอกพนักงานที่ดูแลในส่วนนี้ให้แล้วว่าเขาสามารถหยิบรถคันไหนมาใช้ก็ได้ แต่ด้วยความเกรงใจทำให้ติณเลือกที่จะให้ลูกชายกับว่าที่ลูกสะใภ้มารับแทนยกเว้นคืนนี้ที่เขาอาจจะต้องยอมละวางความเกรงใจแล้วใช้มัน

        "หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะครับ..ก่อนวันงานมงคล" ภีรภาพรีบพูดออกไปก่อนที่ติณจะก้าวลงไปพ้นตัวรถ ติณยักไหล่ก่อนจะก้าวลงมาพร้อมกับก้มลงไปขอบคุณอีกฝ่ายตามมารยาทแล้วปิดประตูรถให้กับอีกฝ่ายทันที

        "แล้วเจอกันนะครับ.." ภีรภาพเปิดประตูลงมาพร้อมกับร้องตะโกนบอกอีกฝ่ายเสียงดังลั่น แต่ติณกลับจ้ำอ้าวเดินหายเข้าไปในตัวของโรงแรมโดยไม่ได้หันหลังมามองแม้แต่น้อย

        "เฮ้อ..ปากดีกับเขาไว้เยอะรับกรรมไปแล้วกันตัวกู ถ้ารู้ว่าพ่อตาของเจ้าภพจะตรงสเปคขนาดนี้จะไม่ปากหมาเลยกู" ภีรภาพยืนบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ

        [1เดือนก่อนหน้า]

        "ที่ลงทุนโทรมาหาฉันเพราะต้องการจะขัดขวางความรักของน้องชายว่างั้น.."

        "แน่นอน..ผมไม่อยากให้น้องของผมหลงผิดไปชอบไม้ป่าเดียวกันหรอกนะ ที่ผ่านมาน้องชายผมชอบผู้หญิงมาตลอดแต่จู่ๆจะยอมมาเป็น..เป็นเมียลูกชายของคุณมันจะไม่แปลกไปหน่อยเหรอ ลูกชายคุณทำของใส่น้องชายผมหรือเปล่าก็ไม่รู้ยังไงผมก็ไม่ยอมหรอกนะ"

        "ไม้ป่าเดียวกัน!ใช้คำพูดได้แบบ..เฮ้อ!เอาเถอะฉันจะไม่ถือสาก็แล้วกันแต่ขอถามหน่อยเหอะว่านายเรียนจบอะไรมาทำไมดูงมงายจังไม่ยักรู้ว่าคนรุ่นใหม่แบบนายจะเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วย ความคิดนายแต่ละอย่างนี่นะ ชักจะสงสารว่าที่ลูกสะใภ้ซะแล้วสิที่มีพี่ชายแบบนาย"

        "นี่คุณ! จะมากไปแล้วนะ"

        "ทำไมฉันพูดความจริงทำเป็นรับไม่ได้..หึ แค่นี้นะเสียเวลาทำมาหากินชะมัด"

        "ตาลุงชาวไร่ เห๊อะ!อย่าคิดนะว่าผมจะยอมรับขันหมากจากคุณง่ายๆ"

        "ขอโทษนะเผอิญคนที่ฉันจะไปขอคือภพภูมิ..ไม่ใช่คนใจบอดแบบนาย"

        ตู๊ด! ตู๊ดด! ตู๊ด!

        จบลงด้วยการที่โดนอีกฝ่ายตัดสายใส่ทุกครั้งที่เขาโทรไปคุย(หาเรื่อง)

        'หนอย..ปากดีนัก ตัดได้ตัดไปแต่ยังไงผมก็ไม่มีวันยอมรับน้องเขยแบบลูกชายของลุงแน่ๆ'

        แต่วันนี้เขาขอกลืนน้ำลายของตัวเองด้วยความเต็มใจ ทันทีที่เขาเห็นตาลุงที่เขาเคยปรามาสไว้ในใจทำเอาเขาหัวใจกระตุก..ใครจะไปคิดล่ะว่า'ตาลุง'ที่เขาเคยเรียกจะหล่อบาดใจได้ขนาดนี้หน้ากับอายุขัดแย้งกันโดยสิ้นเชิง หล่อคมเข้มและดูภูมิฐานเป็นอย่างมากนี่มัน 'แด๊ดดี้' ในอนาคตของไอ้ภีรภาพชัดๆ เอาวะ..จะว่าเขาหน้าด้านหน้าทนหรือจะว่าเขาเห็นแก่ตัวเขาก็ยอมเพิ่งจะเข้าใจน้องชายตัวเองก็วันนี้แหละ ความรักไม่เลือกเพศเลือกวัยจริงๆสงสารก็แต่พ่อแม่ของเขาที่คงต้องอดอุ้มหลานแล้วจริงๆ

        แต่เดี๋ยวนะ..ถ้าเขาจีบติดแล้วใครจะอยู่บนอยู่ล่างวะ หล่อมาดแมนทรงแด๊ดแบบคุณติณคงไม่ยอมอยู่ล่างแน่ๆส่วนตัวเขาเองก็ไม่เคยชายตาแลผู้ชายด้วยกันเลยถึงจะมีเข้ามาจีบเขาบ้างประปรายแต่เขาก็ปัดตกไปแบบไร้เยื่อใยทุกคนแถมยังต่อต้านความสัมพันธ์ระหว่างชายกับชายมาตลอดแล้วจู่ๆจะให้เขาอยู่ข้างล่างเนี่ยนะ!!

        "เอาน่าไอ้ภาพมึงอย่าเพิ่งคิดไปเองบางทีคุณติณเขาอาจจะยอมเป็น'เมียทรงแด๊ด'ของมึงก็ได้นะ..มั้ง" ภาพพูดกับตัวเองพลางปาดเหงื่ออย่างคิดไม่ตก

....

        "ไงพ่อเลี้ยงไร่ชาคนดังแห่งภาคเหนือยังเสน่ห์แรงเหมือนเดิมเลยนะ" เจ้าสัวธนนท์เอ่ยแซวเพื่อนรักอย่างหยอกล้อเพราะตั้งแต่ติณเยื้องกายเดินเข้ามาในร้านก็เรียกสายตาของสาวน้อยสาวใหญ่หรือแม้แต่หนุ่มน้อยร่างบาง ร่างบึกก็ไม่เว้นต่างทอดสายตาสื่อความหมายมาให้เพื่อนของเขาไม่พัก แต่เจ้าตัวกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆตอบกลับไปแถมยังปฏิเสธที่จะให้เด็กในร้านมานั่งรินเหล้าหรือเอาใจใดๆทั้งสิ้น

        "หึ..ธรรมดาว่ะ!กูชินแล้ว" ติณไม่ได้พูดเกินจริง..เขาหล่อ เขาสมาร์ทและดูอบอุ่นมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วยิ่งพออายุเพิ่มมากขึ้นคุณสมบัติที่ว่ามายิ่งทวีคูณแบบ+++

        "ถ่อมตัวหน่อยไหมพวก" เพื่อนอีกคนส่ายหัวพลางเอ่ยแซว

        "หึหึ.."

        "ถ่อมไม่ถ่อมก็มีค่าเท่ากันเพราะสุดท้ายมันก็ฟาดเรียบเหมือนเดิม"

        "โนๆ มึงก็พูดเกินไปแล้วไอ้เทิดพันธ์เห็นกูแบบนี้กูก็เลือกไหมวะ" ติณแย้งเพื่อนที่พูดเกินเหตุ

        "แต่ที่แน่ๆมีเด็กหน้าหวานล็อกเป้ามาที่มันแล้วว่ะ.."เจ้าสัวธนนท์กับเพื่อนมองตามสายตาของเพื่อนในกลุ่มไปก็เห็นเด็กหนุ่มหน้าหวานเดินถือแก้วยิ้มหวานตรงมาที่ติณพร้อมกับขอชนแก้วแล้วเอ่ยปากขอแลกคอนแท็กต์กับเจ้าตัวทันที

        "เอ่อ..ผมขอคอนแท็กต์พี่ได้ไหมครับ คือว่าผม ผมอยากรู้จักพี่ให้มากกว่านี้ นะครับ ได้ไหม.." แทนหนุ่มร่างบางหน้าหวานกำลังงัดจริตพูดจาออดอ้อนเพื่อขอช่องทางการติดต่อกับหนุ่มใหญ่ทรงแด๊ดที่เตะตาเขาตั้งแต่แรกเห็น ยอมรับแบบไม่อายเลยว่าคนตรงหน้าคือสเปคของเขาเลย..รุ่นใหญ่แต่ยังคงความหล่อเหลาและดูอบอุ่น ทรงแด๊ดดี้ตามที่เขาวางสเปคไว้เป๊ะเลย ชอบอยากจีบ

        "ผมคะ.."

        "คงไม่ได้หรอกครับ..เมียที่บ้านหวงมาก" ภีรภาพที่นั่งหันหลังชนกับติณที่มีเพียงโซฟากั้นเอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด..นั่งฟังมานานแล้วอุตส่าแอบตามมาเฝ้าดูห่างๆไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ตัวเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะอึดอัดและไม่พอใจแต่ดันจะมีแมวขโมยที่ไหนไม่รู้จะมาคาบปลาย่างชิ้นโตที่เขาแอบจองไว้ใครจะไปยอมกัน

        "..นาย"

        "..." หนุ่มหน้าหวานร่างบางทำหน้าเหวอก่อนจะหันมามองติณเหมือนรอให้อีกฝ่ายคอนเฟิร์มคำพูดของชายหนุ่มปริศนาหน้าตี๋ว่าที่พูดมาเท็จจริงเช่นไร

        "เอ่อ..ครับผมมีภรรยาแล้วต้องขอโทษด้วยนะครับ" ติณยอมรับสมอ้างเพื่อตัดปัญหาเพราะตัวเขาเองก็ไม่ได้ต้องการสร้างสัมพันธ์กับอีกฝ่ายเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

        "เคลียร์แล้วเน๊อะ.." ภีรภาพหันไปถามอีกฝ่ายอย่างผู้ชนะ ทำให้อีกฝ่ายเอ่ยขอโทษติณแล้วเดินจากไปอย่างรู้สึกเสียดาย 'หาได้ง่ายๆที่ไหนทรงแด๊ดแบบนี้'

        "เหตุการณ์ดังกล่าวเรียกความสงสัยให้กับกลุ่มเพื่อนของติณไม่น้อยว่าหนุ่มหน้าตี๋คนนี้คือใครทุกคนต่างหันไปมองติณด้วยสายตาแบบตั้งคำถาม

        "เอ่อ..เขาเป็นพี่ชายของว่าที่ลูกสะใภ้กูเองแหละ นายมาได้ยังไง" ท่อนหลังติณหันมาถามตัวต้นเรื่องอย่างสงสัย

        "บังเอิญ..ผมมาเที่ยวกับเพื่อนน่ะ"

        "แล้ว.."

        "ก็แค่.."

        "แค่?"

        ภีรภาพยักไหล่ "ไม่มีอะไร..แล้วไม่คิดจะแนะนำให้ผมได้รู้จักกับเพื่อนๆของคุณหน่อยเหรอ" ติณถอนหายใจก่อนจะจำใจแนะนำเพื่อนๆของตนให้ไอ้เด็กนี่รู้จัก

        "สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนเลยครับยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ เราคงได้เจอกันอีกบ่อยๆ..ผ่านคุณติณ.." ภีรภาพเว้นระยะในการพูดพร้อมกับหันมายิ้มแบบมีเลศนัยให้กับผม แล้วไอ้คำพูดกำกวมของไอ้เด็กนี่ก็เรียกความสงสัยและไคร่รู้ให้กับบรรดาเพื่อนๆของผมได้เป็นอย่างดี..ขยันหางานให้นักไอ้เด็กนี่

        "นายจะตามฉันไปที่โรงแรมด้วยเลยไหม" ติณถามอย่างเหลืออดเพราะตั้งแต่บังเอิญเจอกันในร้านเหล้าจนถึงตอนนี้ไอ้เด็กนี่ก็วอแวเขาไม่เลิกทั้งๆที่มันบอกว่ามันมากับเพื่อนแต่ผมกลับไม่เห็นเพื่อนที่มันอ้างแม้แต่สักคน วอแวและตามติดจนเพื่อนๆผมแซวกันยกใหญ่ว่าเขากับมันแอบมีซัมติงอะไรกันหรือเปล่า บลาๆ แถมตอนนี้มันยังเดินตามเขาต้อยๆเหมือนกลัวว่าเขาจะหายยังไงอย่างงั้น

        "ถ้าได้ก็ดี" ดูมันตอบ..

        "นี่นาย!"

        "โอเคโอเค" มันยกมืออย่างยอมแพ้ก่อนจะเกิดการต่อรองกันขึ้น

        "พรุ่งนี้คุณจะกลับกี่โมงครับ"

        "นายจะอยากรู้ไปทำไม"

        "ผมอยากจะไปส่งคุณที่สนามบิน"

        "ไม่จำเป็นฉันจะให้เตชะ.."

        "จะไปรบกวนพวกเขาในการหาฤกษ์งามยามดีทำไมในเมื่อผมอาสาจะไปส่งอยู่แล้ว"

        "ฉันไม่อยากรบกวนนาย..งั้นเดี๋ยวฉันให้เพื่อนฉะ.."

        "จะไปรบกวนเพื่อนอีกทำไมผมก็บอกอยู่ว่าผมจะไปส่ง"

        "นี่นาย..บอกมาว่านายต้องการอะไรถึงได้ตามกวนประสาทฉันไม่เลิก ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้นายออกจะต่อต้านเรื่องลูกของฉันกับน้องของนายแล้วจู่ๆตอนนี้เกิดอะไรขึ้น ไม่ห้ามไม่กีดกันแล้วเหรอ.. รังเกียจความรักแบบที่พวกเขามีให้กันนักไม่ใช่เหรอละ.."

        "ผมขอโทษ ยกโทษให้กันจะได้ไหม..ยังโกรธกันอยู่ก็ไม่ว่าแต่อย่าตั้งแง่หรือว่าเกลียดกันได้ไหม รู้ตัวแล้วว่าผมผิด..ผิดที่ดูถูกความรักของพวกเขา ผิดที่ใจแคบ ผิดที่..ที่พูดเหมือนเหยียดเพศ ผิดที่พูดจาไม่ดีกับคุณ..ผิดทุกเรื่องเลยแต่ขอโอกาสให้ผมได้ไหม สัญญาว่าจะไม่ทำตัวทำนิสัยแบบนั้นอีกแล้ว นะครับเฮียติณ..น๊าา"

        ตึกตัก! ตึกตัก!

        ไอ้เด็กนี่ใครอนุญาตให้มันเรียกเขาว่าเฮียกัน..

        "เกิดอะไรขึ้น หรือว่าผีเข้า คนเราถ้าลองมีความคิดแบบนั้นมาตั้งแต่ต้นจนอายุมาขนาดนี้แล้วจะมาบอกว่าคิดได้แล้วภายในเวลาเพียงไม่กี่วันมันจะไม่เหลือเชื่อไปหน่อยเหรอ..ไม่ใช่ว่ามันฝังรากไปแล้วเหรอกับไอ้ความคิดแบบนี้นิสัยแบบนี้.." ติณเริ่มระเบิดอารมณ์ที่ตกตะกอนมานานนับเดือนกะว่าจะด่าให้กลับบ้านไม่ถูกเลยแต่พอเหลือบไปเห็นหน้าหงอยๆตาแดงๆของอีกฝ่ายเขาเลยจำใจต้องหุบปากฉับ หรือเราพูดแรงไปวะ?

        "ด่าอีกสิครับถ้ามันทำให้คุณติณรู้สึกดีขึ้น..แค่ให้โอกาสกันก็พอแล้วผมจะพิสูจน์ให้เห็นเองว่าผมสำนึกผิดแล้วจริงๆ"

        ติณมองหน้าอีกฝ่ายนิ่งอยู่ชั่วครู่ก่อนจะถอนหายใจออกมาแรงๆ

        "เอาเถอะ..ไม่รู้หรอกว่าที่นายพูดมาเพราะสำนึกผิดจริงๆหรือว่าแค่เล่นละคร แต่ถ้านายคิดได้มันก็ดีต่อตัวนายเองแล้วมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันเลยไม่จำเป็นต้องกลัวว่าฉันจะโกรธหรือฉันจะเกลียดนาย ไม่จำเป็นต้องมาขอโอกาสใดๆจากฉันด้วยแล้วไม่ว่าแรงจูงใจของนายคืออะไรถึงทำให้นายคิดได้ฉันก็ดีจะ.."

        "จำเป็นสิครับทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคุณติณจำเป็นสำหรับผม..ส่วนแรงจูงใจของผมก็คือคุณติณไงครับ เพราะเฮียติณ.. ความคิดของผมถึงได้เปลี่ยน"

        20.40 น.

        สุดท้ายไอ้เด็กนี่ก็ดันทุรังที่จะมาส่งผมขึ้นเครื่องจนได้แถมยังตื้อขอคอนแท็กต์จากผมไปจนได้อีกเหมือนกัน ปฏิเสธไปก็เท่านั้นเด็กดื้อด้านและหน้าด้านแบบมัน..

        "เดินทางปลอดภัยนะครับถึงแล้วทักมาบอกผมด้วย..แต่ถ้าคุณไม่ยอมทักมาเดี๋ยวผมทักไปถามทุกๆ5นาทีเลย" มันพูดยิ้มๆทีเล่นทีจริงแต่ผมรู้ว่าคนแบบมันทำจริงแน่นอน ผมถอนหายใจก่อนจะพยักหน้าตอบมันไปอย่างรำคาญ

        "ถ้าอนาคตอันใกล้นี้ผมจะไปเที่ยวไร่ของคุณ..คุณจะต้อนรับผมไหม"

        "เราเป็นดองกันฉันก็ต้องต้อนรับนายอยู่แล้วนี่"

        "แล้วถ้าผมไม่ได้ไปในฐานะดองหรือญาติล่ะ คุณจะยังต้อนรับผมอยู่ไหม" ไอ้เด็กนี่ถามไม่เลิก!

        "ถ้านายจะไปเที่ยวในฐานะของลูกค้าฉันก็ยิ่งอยากจะต้อนรับนายหรือเปล่า..ก็นายเอาเงินไปให้กับไร่ของฉันทั้งที"

        "หึหึ แล้วถ้าผมจะไปเที่ยวหาในฐานะ'ว่าที่แฟนของเจ้าของไร่'ล่ะ..คุณติณจะว่ายังไง" กึก..

        "พอดีฉันมีลูกแค่2คน ลูกสาวคนเล็กของฉันแต่งงานมีครอบครัวที่อบอุ่นไปแล้วส่วนลูกชายคนโตก็กำลังจะแต่งงานกับน้องชายของนาย ฉันเสียใจดะ.."

        "ผมหมายถึงคนเป็นพ่อต่างหาก คนที่ผมอยากจีบคือคนเป็นพ่อไม่ใช่ลูก" มันกระตุกยิ้มพร้อมกับยักคิ้วให้ผมอย่างที่ไอ้พวกคนเจ้าชู้มันชอบทำกัน

        "..ฉันไม่ชอบเด็ก"

        "..ผม 35 เอาอะไรมาเด็ก"

        "ฉัน 48 นายเด็กกว่าฉันรอบกว่าเลยนะเผื่อนายจะลืม.."

        "เด็กกว่าแล้วไง เด็กก็แซ่บไม่แพ้คนแก่เลยนะ..เผื่อคุณจะยังไม่รู้"

        ไอ้เด็กนี่ท่าจะกะล่อนไม่เบา มีอย่างที่ไหนจีบเขาตั้งแต่แรกเจอทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่กี่อาทิตย์เคยปากเสียใส่เขาด้วยซ้ำ..เห๊อะ!ใครจะไปสนใจเด็กเจ้าชู้แถมนิสัยเสียแบบนายกัน..ไม่ใช่แนวเลยสักนิด

        "ฉันไม่มะ.."

        "อย่าพึ่งปฏิเสธกันสิ..ผมยังไม่ได้ลองจีบเลยแล้วคุณจะรู้ได้อย่างไรว่าคุณไม่มีวันที่จะชอบผม บางทีถ้าลองเปิดใจให้ผมได้จีบคุณคุณอาจจะตกหลุมรักผมขึ้นมาง่ายๆก็ได้ :) ผมน่ารักนะ ผมเหมือนจะดื้อรั้นแต่ถ้าลองได้รักใครแล้ว..ผมโคตรจะเชื่องและซื่อสัตย์เลยล่ะ ลองไหม?ลองให้โอกาสผมได้จีบ ลองให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเองว่าคนอย่างผมก็ดูแลคุณได้แล้วคนแบบผมมันก็คู่ควรกับคุณมากที่สุด"

        "หลงตัวเองไปหรือเปล่า"

        "วันนี้ผมอาจดูหลงตัวเองในสายตาของเฮียติณ แต่อีกไม่นานเฮียติณจะเปลี่ยนใจมาหลงรักผมแทน"

        "เห๊อะ!เพ้อเจ้อสิ้นดี..แล้วใครอนุญาตให้นายมาเรียกฉันว่าเฮียไม่ทราบ"

        "ผมอนุญาตตัวผมเอง..เรียกแฟนว่าเฮียน่ารักจะตาย จริงไหมครับเฮียติณ.."

        "นาย!.." หน้าด้านหน้าทนกว่าที่คิดไว้อีกสงสัยกำลังฝันกลางวันอยู่เป็นแน่ เห๊อะ..แล้วจะได้รู้กัน นายภีรภาพ นฤนาทเกริกไกรขจร

        "ว่าไงครับเฮียติณ..อ้อ แล้วถ้าวันไหนได้เป็นแฟนกันแล้วห้ามพูดฉันพูดนายกับผมเด็ดขาดเพราะมันฟังดูโบโบยังไงก็ไม่รู้"

        "โบโบอะไรของนาย..พูดจาแปลกๆ"

        "ก็โบราณไง สู้แทนตัวเองว่าเฮียแล้วเรียกผมว่าภาพน่ารักกว่าตั้งเยอะ..เฮียว่าจริงไหมครับ" พูดเสร็จมันก็ขยิบตาให้กับเขาอย่างเจ้าเล่ห์

        ไอ้เด็กเจ้าชู้..

???? ????

TBC.