ปกติหากจะเดินทางจากเซียงตูเข้าเมืองหลวงต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามวันแต่ครั้งนี้ท่านอ๋องใช้เวลาเพียงสองวันเขาก็ถึงประตูวัง
องครักษ์เฝ้ายามมองหน้ากันก่อนจะเพ่งมองร่างสูงสง่าของคนที่มาในยามวิกาล
“ผู้ใด”
“ข้ารุ่ยอ๋องขอเข้าเฝ้าฝ่าา”ฝ่ามือใหญ่น้ำเสียงทรงพลังเอ่ยออกมาพร้อมร่างบนหลังอาชาะโลงสู่พื้นเปิดผ้าคลุมศี
น้ำเสียงเคร่งขรึมมีพลังเอ่ยออกมาพร้อมกับที่เขายื่นป้ายอ๋องให้องครักษ์เฝ้าประตูท่าทางน่าเกรงขามของเขาทำองครักษ์เฝ้าก่อนที่ทั้งสองจะให้เขาผ่านเข้ามาในเขตวังหน้า
ซือซานไท่เดินตามกงกงไปพลางกุมฎีกาที่นำมาถวายมั่นศึกครั้งนี้เขามั่นใจอย่างยิ่งว่าต้องชนะแม้องค์ชายสี่นั้นจะเป็โอรสสุดรักของพระบิดาเมื่อเข้ามาในห้องทรงองค์นอกจากโอรส์ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ก็ยังมีร่างของรัชทายาทที่นั่งอยู่ที่โต๊ะต่ำกว่า
ทั้งสองพระองค์หันมองมาทางเขาด้วยความประหลาดใจก่อนสุรเสียงกังวาลของโอรส์บนบัลลังก์จะเอ่ยออกมาด้วยความสงสัย
“เ้ามาจากเซียงตูเข้าวังยามวิกาลด้วยเื่อันใด” สุรเสียงกังวานของโอรส์เอ่ยออกมาก่อนจะกลับไปสนใจฎีกาตรงหน้า
“กระหม่อมสืบพบการทุจริตปล่อยเงินกู้ผิดกฎหมาย และการรับสินบนในขุนนาง”
สิ้นเสียงมั่นคงกังวานใบหน้าครั้นครามของโอรส์ก็พลันหันมองโอรสทั้งสองที่อยู่เบื้องล่าง
“เ้าว่าอย่างไรนะ”
สายตาไม่อยากจะเชื่อมองโอรสคนที่สามที่ล้วงบางอย่างออกมาจากแขนเสื้อยื่นออกมาเขามองของสิ่งนั้นนิ่งจนกงกงข้างกายเอาของสิ่นั้นมายื่นตรงหน้าสายพระเนตรที่หลายคนว่ากว้างไกลมองฎีกาจ่าหน้าว่าทุจริต ก่อนจะรับเอามาเปิด
ั์ตาตาเฉียบคมที่คนทั้งหล้าหวั่นเกรงสั่นไหวอย่างไม่อาจห้ามร่างองอาจมีค่าดั่งทองพันชั่งทรุดลงอย่างสิ้นแรง
“ฝ่าา!!!”
เหล่าค่าราชบริพานถลาเข้าไปประคองร่างไร้แรงทรุดนั่งกับบัลลังก์สายตาโอรสทั้งสองมองพระบิดาอย่างเป็ห่วงก่อนที่องค์รัชทายาทที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่อย่าง อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามน้องชาย
“นี่เื่อันใดเหตุใดฝ่าาอ่านฎีกาเ้าแล้วถึงได้ตกพระทัยขนาดนั้น”
ซือซานไท่หันมองใบหน้าพี่ชายที่คิดมาตลอดว่าผู้ที่เกลียดชังเขาที่สุดสายตาเรียบนิ่งอ่านไม่ออกมองใบหน้าอนาคตฮ่องเต้ ก่อนจะยกยิ้มมุมอย่างสมเพช
ไม่ผิดเขาสมเพชองค์รัชทายาทคนที่คิดว่าตนเก่งกาจเหนือผู้อื่นเพราะชาติกำเนิดสูงส่ง รวมถึงสมเพชตัวเองที่คิดว่าเพียงไม่เป็ที่สนใจจะใช้ชีวิตอย่างไรก็ย่อมได้ แต่สุดท้ายแล้วไม่ใช่
“นั่นเ้ายิ้มอะไร”
“กระหม่อมสมเพชพระองค์ที่โง่งมไม่รู้ว่าตนโดนคนที่ไว้ใจลอบทำร้าย”
“นี่เ้า...”องค์รัชทายาทชี้นิ้วมองใบหน้าเย้ยหยันก่อนจะสะบัดมือลงอย่างเจ็บใจและหันหน้าไปทางอื่นเพื่อระงับอารมณ์
“ซานไท่เื่นี้จริงหรือ”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าาเื่นี้กระหม่อมสืบจนแน่ชัดแล้ว คนร้ายบางส่วนจะถูกนำตัวมาภายหลัง”
พระเ้าไท่จงมองโอรสก่อนจะหลับตาลงระงับอาการเศร้าโศกภาพโอรสอันเป็ที่รักมักจะออดอ้อนลอยมาในหัวเป็ระยะพระองค์ไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่ดูอ่อนโยน ขี้อ้อน สร้างเสียงหัวเราให้พระองค์เสมอจะเป็คนที่วางแผนกำจัดพี่ชาย ทั้งยังทุจริต ติดสินบน โดยมีน้าชายช่วยเหลือไม่ห่างอีกทั้งฮองเฮาก็ยังรู้เห็นเื่ราวพวกนี้
ช่างเป็มารดาที่โเี้ยิ่งนักฮ่องเต้ที่มีอาการคล้ายจะเป็ลม โบกฎีกาในมือกลางอากาศพลางกวักเรียกรัชทายาทเข้าไปใกล้ก่อนยื่นของในมือให้พร้อมเอ่ยสั่ง
“รัชทายาทเื่นี้เจิ้นในเ้าจัดการ”
น้ำเสียงอ่อนแรงไร้ซึ่งความน่าเกรงขามเอ่ยออกมาก่อนที่ร่างโอรส์จะถูกประคองโดยขันทีข้างกาย พาลุกขึ้นเตรียมกลับห้องบรรทม
“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ”
“น้อมส่งฝ่าา”
กต่ก่อนที่จะเดินออกจากห้องทรงอักษรร่างของโอรส์ก็หยุดนิ่ง แล้วหันมามองใบหน้าโอรสของพระองค์
“ซานไท่ก่อนหน้านี้มารดาเ้ามาของร้องเจิ้น ให้เรียกเ้ากลับมาอยู่เมืองหลวงและขอสมรสราชทานให้เ้ากับคุณหนูจู ไหนๆ เ้าก็กลับมาแล้วก็อยู่เสียที่นี่เถิดเื่สมรสเจิ้นจะจัดการให้”
“ทูลฝ่าากระหม่อมไม่้า”เท้าที่กำลังจะก้าวต่อหยุดชะงักทันทีพร้อมหันมองโอรสที่มองพระองค์ด้วยสายตาจริงจังเช่นเดียวกับใบหน้าองค์รัชทายาทที่หันมองอย่างตกพระทัย
“นี่เ้าพูดอะไรออกมา”
“กระหม่อมบอกว่ากระหม่อม ไม่้ากลับเมืองหลวงและไม่้าสมรสพระราชทาน”
“นี่นี่เ้า กล้าขัดคำสั่งเจิ้นหรือ” สุรเสียงกังวานเต็มไปด้วยโทสะเอ่ยออกมาพร้อมปลายดัชนีชี้ใบหน้าโอรสที่มองสบพระเนตรนิ่ง ไม่หลบ
“ท่านอ๋องพระองค์เช่นนี้ได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”
“ฝ่าา!ไม่ เสด็จพ่อลูกมีคนที่รักใคร่้าใช้ชีวิตร่วมกับนางแล้วคงไม่อาจจะแต่งงานกับสตรีนางใดได้อีก”
“นางโลมนั่นนะหรือออ”
“พ่ะย่ะค่ะนาง”
“นี่เ้าใฝ่ต่ำขนาดคิดจริงจังกับนางโลมเพียงนางเดียวไม่สนใจเจิ้นและมารดาเ้าแล้วหรือ”
“หม่อมฉันอกตัญญูต่อพระองค์แต่หม่อมฉันรักนางมากจริงๆนางเป็สตรีนางเดียวที่หม่อมฉันอยากจะตื่นนอนขึ้นมาพร้อมกันอยากฟังนางพูดเื่ราววันนี้ที่ได้พบเจอมาอยากเห็นนางตื่นเต้นเมื่อหาเงินได้มากมายทั้งหมดนี้กระหม่อมไม่คิดว่าจะมีผู้ใดทำได้หรือแทนนางได้อีก” ซานไท่ยิ้มอ่อนเมื่อนึกถึงใบหน้าคนที่อยู่ต่างเมืองสายตานิ่งเฉยอ่อนโยนลงเมื่อเขาเอ่ยถึงสตรีอันเป็ที่รักจนขนาดองค์รัชทายาทที่เห็นเขาแต่เด็กก็ยังไม่อาจจะเชื่อสายตาว่าคนที่ดูจะตายด้านชื่นชอบการเอาชนะ จะมีรักยิ่งใหญ่เพียงนี้
แต่ความรู้สึกนี้ในสายตาฮ่องเต้คือเื่เหลวไหลพระองค์ไม่ยากจะเชื่อว่าเพียงคนไร้ค่าจะทำโอรสพระองค์ ลุ่มหลง โง่งมได้ถึงเพียงนี้ปลายดัชนีสั่นทิ่มชี้ร่างที่คุกเข่าด้วยแรงโทสะก่อนสุรเสียงเข้มจะเอ่ยวาจาที่ทำคนฟังใ
“เหลวไหลเหลวไหลสิ้นดี แค่นางโลมกลับทำเ้าลุ่มหลงได้เพียงนี้ ออกคำสั่ง!ไปนางโลมชั้นต่ำยั่วยวนท่านอ๋องให้ลุ่มหลง ทำเื่ไม่สมควรอกตัญญูผู้ให้กำเนิดปะาเก้าชั่วโคตร”
“ฮ่าฮ่ากระหม่อมรู้อยู่แล้วว่าพระองค์ต้องทำเช่นนี้”
ทุกสายตาในห้องทรงอักษรหันมองท่านอ๋องที่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ราวคนเสียสติ สีหน้าเย้ยหยันของเขามองโอรส์อย่างไร้ความเกรงกลัว
“ฝ่าาพระองค์ขี้ขลาดเหนือคนทั้งใต้หล้า ทว่าไม่มีอิสระ ตอนนั้นเพียงจะรักสตรีสักนางพระองค์ยังไม่สามารถทำได้ ขนาดจะต่อสู้เพื่อนางพระองค์ยังทำไม่ได้สุดท้ายปล่อยนางตายไปต่อหน้าต่อตา เช่นนี้ต่างอะไรกับคนขี้ขลาด”
“นี่เ้าเหิมเกริมไปแล้ว”
“ใช่กระหม่อมเหิมเกริมแต่เสด็จพ่อการที่กระหม่อมจะรักสตรีสักนางมันผิดมากหรือพ่ะย่ะค่ะหรือพระองค์มองว่านางเป็เพียงสตรีชาติกำเนิดต่ำต้อย จึงไม่เหมาะสมกับผู้ใดทั้งที่ไม่เคยหาเื่ใครก่อน หรือเพราะพระองค์ตายด้าน ไร้ใจรักใครไม่เป็แล้ว”
ั์ตาเศร้าช้อนมองโอรส์ที่ยืนสั่นทึ่มไปทั้งร่างด้วยอารมณ์โทสะั์ตาวาวราวมีกองไฟสุม จ้องมองโอรสราวจะแผดเผาเขาให้เป็เถ้าธุลีทว่ากลับมีบางขณะที่ั์วาวโรจน์นั้น สั่นไหวเต็มไปด้วยความโศกเศร้า รู้สึกผิด
“นี่เ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะทหารเอาท่านอ๋องไปขัง”
“เสด็จพ่อโปรดระงับโทสะน้องสามสร้างผลงาน ขอเสด็จพ่อโปรดพิจารณา”
“เขาพูดถึงเยี่ยงนี้แล้ว เ้ายังจะเข้าข้างเขาอีก หรือเ้าก็คิดว่าเจิ้นไร้ใจไปอีกคน”
“ลูกไม่คิดเช่นนั้น”
“เสด็จพี่พระองค์ไม่ต้องช่วยกระหม่อมเสด็จพ่อพระองค์ก็มีคนที่รักมากไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะตอนนั้นพระองค์เองก็อยากจะอยู่กับนางในชนบท มีความสุขไปวันๆ หลับตาฝันถึงตื่นมาพบเจอ พระองค์ก็เคยมีวันเวลาแบบนั้นไม่ใช่หรือ ลูกขอร้องเสด็จพ่อโปรดเห็นใจให้ลูกได้อยู่กับคนรักได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
พระเ้าไท่จงมองโอรสที่คุกเข่ามองพระองค์ด้วยสายตาวิงวอนั์ตาแข็งกร้าวเมื่อครู่คลอน้ำใสปริ่มพร้อมไหลตลอดเพราะคำพูดนั้นทำพระองค์อดคำนึกถึงสตรีอันเป็ที่รักที่ตายจากไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน
เขาเองก็เกือบจะลืมความรู้สึกเช่นนั้นแล้วความรู้สึกที่มีความสุขทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาเห็นหน้านางเพียงนางยิ้มให้โลกทั้งใบก็สดใสแม้ฟ้าครึ้ม แต่เพราะพระองค์คือ รัชทายาทอนาคตฮ่องเต้เหนือคนทั้งหล้า จะความรักกับสาวชาวบ้านลูกชาวนาไร้เงินทองอำนาจได้อย่างไร สุดท้ายก็เป็พระองค์ที่บีบนางถึงทางตัน เดินทางสู่ความตายเพราะไม่อาจจะทนมอง สามีร่วมเรียงเคียงหมอนกับสตรีอื่นได้
รักบริสุทธิ์หรือ? ช่างน่าขันยิ่งนัก เพราะเกิดเป็กษัตริย์เลยต้องเป็คนโหดร้ายไร้ใจ
เปลือกตาหนาปิดลงระงับความเ็ปสูดลมหายใจคลายอารมณ์คุกรุ่นในอกลง
“แต่เ้าเป็เชื้อพระวงศ์ส่วนนางเป็นางโลมจะครองคู่กันได้อย่างไร”
“สำหรับพระองค์อาจจะมองนางเป็เพียงสตรีชั้นต่ำ ขายเรือนร่างแลกเงินตราแต่สำหรับลูกไม่ใช่นางเป็เพียงสตรีที่ไม่อาจเลือกชาติกำเนิดได้ในเมื่อเป็เชื้อพระวงศ์จึงไม่อาจมีรักจริงใจได้เช่นนั้นเสด็จพ่อเชื้อพระวงศ์นี้ลูกไม่ขอเป็แล้ว เสด็จพ่อโปรดปลดลูกออกจากบรรดาศักดิ์อ๋องขับออกจากสกุลซือสู่สามัญ เป็เพียงซานไท่ชาวบ้านธรรมด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
ร่างสูงสง่าคุกเข่าลงโขกศีรษะอย่างแรง ก่อนจะเงยมองสบสายตาตกตะลึงของโอรส์อย่างวิงวอน
และไม่เพียงโอรส์เท่านั้นที่ใในสิ่งที่เขาพูดเพราะคนในห้องต่างใไปตามกันโดยเฉพาะรัชทายาทคนที่แทบจะมีเื่กับเขาทุกครั้งที่พบหน้า
“นี่นี่ เ้ารู้หรือไม่ว่าเอ่ยอะไรออกมา”
“กระหม่อมรู้ดีว่าเอ่ยสิ่งใดออกมาขอฝ่าาทรงเมตตา แต่ถ้าหากไม่อาจจะให้หม่อมฉันมีชีวิตเป็คนธรรมดาได้ เช่นนั้นก็มอบความตายให้หม่อมฉันด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ
3K
