ตอนที่ 12 การชนะในการต่อสู้
“เ้าไม่มีทางเอาชนะข้าได้!” หยางจิ้นะโเสียงดัง ขณะที่เขาโจมตีเหว่ยหลิงด้วยพลังที่มากขึ้น เปลวเพลิงของเขาเผาผลาญอากาศรอบตัวและทำให้สนามฝึกซ้อมร้อนแรงขึ้น
เหว่ยหลิงรู้สึกถึงความร้อนแรงที่ทำให้ร่างกายของเขาเ็ป แต่เขาไม่ยอมแพ้ เขาใช้พลังปราณลมในการสร้างกระแสลมที่รุนแรงเพื่อพัดพาเปลวเพลิงออกไป การต่อสู้เป็ไปอย่างดุเดือดและไม่หยุดยั้ง
นักเรียนที่ดูการต่อสู้อยู่ต่างพูดคุยกันด้วยความตื่นเต้นและความกังวล “เ้าเห็นไหม? เหว่ยหลิงสามารถต้านทานการโจมตีของหยางจิ้นได้ แต่ข้ายังไม่แน่ใจว่าเขาจะเอาชนะได้หรือไม่”
“ข้าเห็นแล้ว เขามีความมุ่งมั่นและความพยายามที่น่าชื่นชม ข้าเชื่อว่าเขาสามารถทำได้” นักเรียนอีกคนตอบ
ในขณะที่การต่อสู้ดำเนินไป เหว่ยหลิงเริ่มรู้สึกว่าพลังปราณลมของเขาเริ่มหมดลง แต่เขาไม่ยอมแพ้ เขาหายใจเข้าลึกๆ และรวบรวมพลังปราณลมครั้งสุดท้ายในการโจมตีที่รุนแรงที่สุด
“ข้าจะไม่ยอมแพ้ ข้าจะฝ่าฟันอุปสรรคและทำให้ทุกคนภาคภูมิใจ” เหว่ยหลิงพูดกับตัวเองขณะปล่อยหมัดสุดท้ายที่ปกคลุมด้วยกระแสลมที่รุนแรง
หมัดของเหว่ยหลิงปะทะกับหมัดของหยางจิ้นอีกครั้ง กระแสลมและเปลวเพลิงประทุออกมา สร้างเสียงที่ดังก้องไปทั่วสนามฝึกซ้อม ทั้งสองฝ่ายต่างถูกผลักถอยหลัง แต่เหว่ยหลิงยืนหยัดและไม่ล้มลง
หยางจิ้นมองเหว่ยหลิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ “เ้าคิดว่าเ้าจะสามารถต้านทานข้าได้หรือ? ข้าจะทำให้เ้าเห็นว่าเ้ามันก็แค่คนอ่อนแอ!”
เหว่ยหลิงยืนอยู่กลางสนามฝึกซ้อม หายใจหอบแต่สายตายังคงมั่นคง “ข้าอาจจะยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะเอาชนะเ้าในตอนนี้ แต่ข้าจะไม่ยอมแพ้ ข้าจะฝึกฝนและพัฒนาตนเองให้แข็งแกร่งกว่านี้”
การต่อสู้ที่ดุเดือดระหว่างเหว่ยหลิงและหยางจิ้นทำให้ทุกคนในสนามฝึกซ้อมเห็นถึงความมุ่งมั่นและความพยายามของเหว่ยหลิง แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้เอาชนะหยางจิ้น แต่เขาได้รับความสนใจและความเคารพจากนักเรียนและอาจารย์ในสถาบันหลงหยวน
ยามบ่ายที่ท้องฟ้าคล้อยลง ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆสีเทา เสียงลมพัดแรงทำให้ใบไม้กรอบแกรบ สนามฝึกซ้อมของสถาบันหลงหยวนเต็มไปด้วยนักเรียนที่หยุดการฝึกฝนของตนเองและมองดูการต่อสู้ระหว่างเหว่ยหลิงและหยางจิ้นด้วยความตื่นเต้น
เหว่ยหลิงยืนอยู่กลางสนามฝึกซ้อม หายใจหอบเบาๆ แต่ยังคงมีสายตาที่มั่นคงและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ขณะที่หยางจิ้นยืนตรงข้ามเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยและโกรธแค้น
“เ้าไม่มีทางสู้กับข้าได้! ข้าจะทำให้เ้าเห็นว่าเ้ามันก็แค่คนอ่อนแอ!” หยางจิ้นะโและปล่อยหมัดปราณเพลิงทมิฬอีกครั้ง เปลวเพลิงที่รุนแรงเผาผลาญอากาศรอบตัวและมุ่งหน้าไปยังเหว่ยหลิง
เหว่ยหลิงหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมพลังปราณลมในร่างกาย เขารู้ว่าถ้าใช้เทคนิคที่เรียนรู้ใหม่ เขาอาจจะมีโอกาสชนะในการต่อสู้ครั้งนี้ เทคนิคที่เขาฝึกฝนมาอย่างหนักใน่หลายสัปดาห์ที่ผ่านมาเป็เทคนิคที่มีพลังมากกว่าและสามารถควบคุมพลังปราณลมได้อย่างมีประสิทธิภาพ
“ข้าจะไม่ยอมแพ้ ข้าจะใช้เทคนิคนี้เพื่อเอาชนะเ้า!” เหว่ยหลิงพูดกับตัวเองด้วยความมุ่งมั่น
เขายกมือขึ้นและเริ่มสร้างกระแสลมที่รุนแรง หมัดของเขาปกคลุมด้วยพลังปราณลมที่เข้มแข็ง และขณะที่เปลวเพลิงของหยางจิ้นมาถึง เขาปล่อยหมัดออกไปด้วยความเร็วและพลังที่มหาศาล
“วิชาปราณวายุพัดพายุ!” เหว่ยหลิงะโด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยพลัง หมัดของเขาปะทะกับเปลวเพลิงของหยางจิ้น กระแสลมที่รุนแรงทำให้เปลวเพลิงกระจายออกไปและลมพัดเปลวเพลิงออกจากสนามฝึกซ้อม
หยางจิ้นมองดูด้วยความตกตะลึง “เ้าทำได้อย่างไร? นี่มันเป็ไปไม่ได้!”
เหว่ยหลิงไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดไป เขาใช้เทคนิคที่เรียนรู้มาในการโจมตีอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่หมัดของเขาปะทะกับหมัดของหยางจิ้น กระแสลมที่รุนแรงจะพัดพาเปลวเพลิงออกไป ทำให้หยางจิ้นไม่สามารถใช้พลังปราณเพลิงทมิฬได้อย่างเต็มที่
“ข้าจะไม่ยอมแพ้ ข้าจะเอาชนะเ้า!” เหว่ยหลิงะโด้วยความมั่นคง เขาใช้พลังปราณลมในการสร้างกระแสลมที่รุนแรงและโจมตีหยางจิ้นอย่างต่อเนื่อง
นักเรียนที่ดูการต่อสู้อยู่ต่างพูดคุยกันด้วยความตื่นเต้น “ดูนั่นสิ! เหว่ยหลิงสามารถต้านทานการโจมตีของหยางจิ้นได้และยังสามารถโจมตีตอบโต้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ!”
“ข้ารู้สึกว่าเหว่ยหลิงได้พัฒนาความสามารถของเขาอย่างมาก เทคนิคที่เขาใช้นี้มีพลังมากจริงๆ” นักเรียนอีกคนตอบกลับ
เหว่ยหลิงรู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนในร่างกาย ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยความมั่นคงและพลังปราณลมที่รุนแรง เขารู้ว่าต้องใช้ความมุ่งมั่นและความพยายามในการเผชิญหน้ากับหยางจิ้นและพลังปราณเพลิงทมิฬของเขา
“ข้าจะทำให้เ้ารู้ว่าข้าไม่ได้อ่อนแอ!” เหว่ยหลิงพูดขณะปล่อยหมัดสุดท้ายที่ปกคลุมด้วยกระแสลมที่รุนแรง หมัดของเขาปะทะกับหมัดของหยางจิ้น กระแสลมและเปลวเพลิงประทุออกมา สร้างเสียงที่ดังก้องไปทั่วสนามฝึกซ้อม
หยางจิ้นถูกผลักถอยหลังและล้มลงบนพื้น เขามองดูเหว่ยหลิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
“ข้า...ข้าไม่อยากเชื่อว่าเ้าจะสามารถทำได้” หยางจิ้นพูดด้วยเสียงที่เบาและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่สับสน
เหว่ยหลิงยืนอยู่กลางสนามฝึกซ้อม หายใจหอบเบาๆ แต่ยังคงมีสายตาที่มั่นคงและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ข้าจะไม่ยอมแพ้ ข้าจะฝึกฝนและพัฒนาตนเองให้แข็งแกร่งกว่านี้ ข้าจะทำให้ทุกคนภาคภูมิใจ”
การใช้เทคนิคใหม่ทำให้เหว่ยหลิงสามารถเอาชนะการโจมตีของหยางจิ้นและได้รับความสนใจจากนักเรียนและอาจารย์ในสถาบันหลงหยวน การต่อสู้ที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความพยายามของเขาทำให้ทุกคนเห็นว่าเหว่ยหลิงมีศักยภาพและความสามารถที่แท้จริงในการต่อสู้
ยามเย็นในสนามฝึกซ้อมของสถาบันหลงหยวน แสงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็สีส้มแดง สร้างบรรยากาศที่สงบเงียบแต่เต็มไปด้วยความตึงเครียด การต่อสู้ระหว่างเหว่ยหลิงและหยางจิ้นได้ดึงดูดความสนใจของนักเรียนและอาจารย์ในสถาบัน ทุกสายตามองไปยังสนามฝึกซ้อมที่เต็มไปด้วยพลังงานที่แผ่กระจาย
หยางจิ้นลุกขึ้นจากพื้นด้วยความยากลำบาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธและไม่ยอมแพ้ “ข้าจะไม่ยอมให้เ้าชนะ ข้าจะทำให้เ้าเสียใจที่กล้าท้าทายข้า!” เขาะโด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ ขณะที่รวบรวมพลังปราณเพลิงทมิฬในหมัดของเขาอีกครั้ง
เหว่ยหลิงยืนอยู่กลางสนามฝึกซ้อม หายใจหอบเบาๆ แต่สายตายังคงมั่นคงและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขารู้ว่าต้องใช้พลังทั้งหมดที่มีในการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายนี้
“ข้าจะไม่ยอมแพ้ ข้าจะฝ่าฟันอุปสรรคและพิสูจน์ให้เห็นว่าข้ามีความสามารถ” เหว่ยหลิงพูดกับตัวเองขณะรวบรวมพลังปราณลมในร่างกาย
หยางจิ้นพุ่งเข้าหาเหว่ยหลิงด้วยความเร็วสูง หมัดของเขาปกคลุมด้วยเปลวเพลิงที่รุนแรง เปลวเพลิงเผาผลาญอากาศรอบตัวและทำให้สนามฝึกซ้อมร้อนแรงขึ้น
เหว่ยหลิงไม่ถอยหลัง เขาใช้เทคนิควิชาปราณวายุพัดพายุในการตอบโต้ หมัดของเขาปกคลุมด้วยกระแสลมที่รุนแรงและเต็มไปด้วยพลัง เมื่อหมัดของทั้งสองฝ่ายปะทะกัน กระแสลมและเปลวเพลิงประทุออกมา สร้างเสียงดังก้องไปทั่วสนามฝึกซ้อม
“วิชาปราณวายุพัดพายุ!” เหว่ยหลิงะโด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยพลัง หมัดของเขาปะทะกับหมัดของหยางจิ้น กระแสลมที่รุนแรงทำให้เปลวเพลิงกระจายออกไปและลมพัดเปลวเพลิงออกจากสนามฝึกซ้อม
หยางจิ้นถูกผลักถอยหลังด้วยแรงกระแทกที่มหาศาล เขาล้มลงบนพื้นด้วยความแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
นักเรียนที่ดูการต่อสู้อยู่ต่างพูดคุยกันด้วยความตื่นเต้นและความชื่นชม “เหว่ยหลิงชนะ! เขาสามารถต้านทานและเอาชนะหยางจิ้นได้!”
262
