เฟิงหลงได้เรียกประชุมแกนนำหลักของเขาทั้งหมดอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้... บรรยากาศไม่ได้เต็มไปด้วยความตื่นเต้น... แต่กลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและไอสังหารที่จับต้องได้
"หนึ่งเดือนที่ผ่านมา... พวกเจ้าทุกคนแข็งแกร่งขึ้น" เฟิงหลงกล่าวขึ้นทำลายความเงียบ เขากวาดสายตามอง สงป้า, เสออิ่ง, หลินเฟิง, และ เซียวเฉิน "แต่ศัตรูของเราก็ไม่ได้หยุดนิ่ง... พวกมันกำลังรอคอย... รอคอยให้เราเดินเข้าไปติดกับดักที่พวกมันวางไว้"
"แล้ว...เราจะทำอย่างไรกันต่อขอรับ ท่านผู้นำ?" สงป้าเอ่ยถามด้วยความเคารพ
"เราจะกลับไป" เฟิงหลงตอบสั้นๆ
คำตอบนั้นทำให้ทุกคนต้องขมวดคิ้ว... ยกเว้นเพียง เฟิงเจิ้น ที่นั่งมองดูบุตรชายของตนเองด้วยรอยยิ้มจางๆ
"กลับไปรึ? พี่ชายเย่! แต่...แต่ตระกูลเหลยมัน..." หลินเฟิงกล่าวอย่างร้อนรน
"ถูกต้อง" เฟิงหลงกล่าวตัดบท "นั่นคือสิ่งที่พวกมันต้องการ... พวกมันต้องการให้เรากลับไป... และเดินเข้าไปใน 'สมรภูมิ' ที่พวกมันเป็นผู้ควบคุม... ที่ซึ่งพวกมันสามารถใช้ 'กฎ' และ 'อิทธิพล' ของสำนักมาบดขยี้เราได้"
"แต่..." ดวงตาของเขาหรี่ลง... และเต็มไปด้วยประกายแสงที่อำมหิตและเจ้าเล่ห์ "...พวกมันหารู้ไม่ว่า... เราจะไม่เล่นตามเกมของพวกมัน"
เขากางแผนที่ของ "อาณาจักรวายุคราม" ที่เขาได้มาจากแหวนมิติของปึงเทียนลงบนโต๊ะ
"นี่คือแผนการของข้า" เขากล่าวพลางชี้ไปยังจุดต่างๆ บนแผนที่ "สงครามของเรา... จะไม่ได้เกิดขึ้นที่สำนักเมฆาครามเพียงแห่งเดียว... แต่มันจะเกิดขึ้น... ทุกที่"
"หลินเฟิง... เจ้าจงนำแต้มคุณูปการและทรัพย์สินส่วนหนึ่งที่เรามี... เดินทางไปยังเมืองหลวง... และใช้ทักษะการค้าของเจ้า... ก่อตั้ง 'หอการค้าเงา' ขึ้นมาอย่างลับๆ... ข้าไม่ต้องการให้มันใหญ่โต... แต่ข้าต้องการให้มันเป็น 'ศูนย์กลางข่าวกรอง' ของเรา... จงสร้างสายสัมพันธ์... และซื้อข้อมูล... ข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวกับเส้นทางการค้าและจุดอ่อนทางธุรกิจของตระกูลเหลยและพันธมิตรของมัน!"
"เซียวเฉิน... และ เสออิ่ง..." เขาหันไปมองนักฆ่าทั้งสอง "...พวกเจ้าทั้งสอง... คือ 'คมดาบ' ของข้า... จงนำ 'หน่วยอสรพิษเร้นเงา' ที่เจ้าฝึกมา... ออกปฏิบัติการ... ข้าไม่ต้องการให้พวกเจ้าไปสังหารใคร... แต่ข้าต้องการให้พวกเจ้าไป 'สร้างความโกลาหล'!"
"จงปล้นคาราวาน... จงเผายุ้งฉาง... จงสร้างข่าวลือ... แต่จงทำอย่างชาญฉลาด... อย่าทิ้งร่องรอยที่สาวมาถึงตัวเราได้... จงทำให้พวกมันต้องหัวปั่น... ทำให้พวกมันต้องส่งยอดฝีมือออกไปจัดการกับปัญหาที่ไม่มีที่สิ้นสุด... ทำให้พวกมันต้องอ่อนแอลง... จากภายนอก!"
"ส่วนข้า... และ สงป้า..." เขามองไปยังชายร่างกำยำ "...เราจะกลับไปยังสำนักเมฆาคราม"
"อะไรนะ!?" ทุกคนอุทานออกมาพร้อมกัน!
"ใช่" เฟิงหลงพยักหน้า "ในขณะที่พวกเจ้ากำลังสร้างพายุอยู่ภายนอก... ข้าและหน่วยพยัคฆ์ทลายภูผา... จะเป็น 'สายล่อฟ้า' อยู่ภายใน... เราจะดึงดูดความสนใจทั้งหมดของพวกมันไว้... เราจะทำให้พวกมันคิดว่าเรากำลังจะจนตรอก... และรอคอยที่จะ 'เล่น' ไปตามเกมของพวกมัน"
"นี่มัน...เสี่ยงเกินไป!" เฟิงเจิ้นกล่าวขึ้นเป็นครั้งแรก
"มันเสี่ยง... แต่มันก็จำเป็น" เฟิงหลงตอบ "เราต้องทำให้พวกมันตายใจ... และในขณะเดียวกัน... ข้าก็มี 'หนี้แค้น' บางอย่าง... ที่ต้องกลับไปชำระด้วยตนเอง"
เขาหันไปมองทุกคน... แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไม่อาจสั่นคลอนได้
"นี่คือสงครามที่แท้จริง... สงครามที่ต้องใช้ทั้งกำลัง, สติปัญญา, และกลอุบาย... เราจะบดขยี้พวกมัน... ไม่ใช่แค่จากเบื้องหน้า... แต่จากทุกทิศทุกทาง!"
"จงไปเตรียมตัว... อีกสามวัน... เราจะเริ่มเคลื่อนไหว"
ในขณะเดียวกัน... ณ สำนักเมฆาคราม...
ข่าวคราวเรื่องการหายตัวไปของกลุ่มเงาอสูร... ได้กลายเป็นเรื่องตลกที่ถูกเล่าขานไปทั่ว
"ฮ่าๆๆ! ข้าว่าพวกมันคงจะกลัวจนหัวหดหนีออกจากสำนักไปแล้วแน่ๆ!""สมแล้ว! ไอ้พวกบ้านนอก! คิดจะมาท้าทายอำนาจของตระกูลเหลย!"
เหลยเทียนเจวี๋ย และ หวังเทียนหลง ที่ได้ข่าวนี้... ก็เพียงแค่แค่นเสียงเย็นชา... พวกมันไม่ได้คิดว่าเฟิงหลงจะหนีไป... แต่คิดว่ามันกำลังซุ่มวางแผนอะไรบางอย่างอยู่...
แต่พวกมันก็ไม่ได้กังวล... เพราะในสายตาของพวกมัน... ต่อให้เป็นมังกร... หากถูกขังอยู่ในกรงที่เรียกว่า "สำนัก"... ก็ย่อมไม่มีทางที่จะบินขึ้นไปบนท้องฟ้าได้...
แต่พวกมันหารู้ไม่ว่า...
อสูรที่พวกมันกำลังเผชิญหน้า... ไม่ได้คิดที่จะบิน...
แต่มันกำลังจะขุด "อุโมงค์"... จากใต้ดิน... และโผล่ขึ้นมา... เพื่อฉีกกระชากพวกมันให้แหลกละเอียด... ในวันที่พวกมันตายใจที่สุด!