ท่านพ่อตา ยกลูกสาวให้ข้าเสียดีๆ ภาค 1 บุตรเขยท่านราชครู

        “ท่านราชครูมีเรื่องใดจะคุยกับข้าหรือ”

        “เรื่องงานแต่งของเรา”

        หวังซูเหยาส่งเสียงหึในลำคอ “ท่านราชครูเป็นผู้ใหญ่ผ่านโลกมามากถึงสามสิบกว่าหนาวแล้ว เหตุใดจึงมาชายตาแลเด็กสาวไม่รู้ความที่ลืมตาดูโลกได้เพียงสิบเจ็ดหนาวผู้หนึ่งได้”

        เสียงเน้นหนักตรงอายุของพวกเขาช่างทิ่มแทงผู้คนยิ่งนัก ทว่าฝูเซิ่งยังคงยิ้ม พูดจาเป็นการเป็นงานมากด้วยเหตุผล

        “ช่วงสามสิบคือวัยอันรุ่งโรจน์ของบุรุษ สิบเจ็ดปีคือวัยออกเรือนของหญิงสาว ตอนนี้ชีวิตราชการของข้ามาถึงจุดที่ประสบความสำเร็จ แต่เรือนหลังกลับไร้ผู้ดูแล ข้าใคร่จะได้สตรีอย่างเจ้ามาเป็นศรีเรือนมีอันใดผิดแปลก? คุณหนูใหญ่ เจ้าเองก็เลยวัยปักปิ่นมาแล้ว จะช้าจะเร็วก็ต้องออกเรือนอยู่ดี มิสู้แต่งให้ผู้ใหญ่อย่างข้าดูแลเจ้าไม่ดีกว่าหรือ”

        “ไม่ดี”

        ชายหนุ่มเห็นใบหน้าเล็กๆ ของนางงอง้ำ นัยน์ตาวาววามดังแมวป่าก็อดหยอกเย้าไม่ได้ จึงโน้มตัวเข้าไปกระซิบว่า “เรื่องที่ข้าอายุมากแล้วนั้นเจ้าอย่าเพิ่งรังเกียจ เพราะแม้จะเลยวัยสามสิบมาแล้วแต่ข้ายังขี่ม้าเล่นกีฬาทุกวัน รับรองว่ากำลังวังชายังมีมากกว่าหนุ่มๆ วัยยี่สิบเสียอีก ย่อมจะให้        ความสุขยอดหญ้าอ่อนๆ อย่างเจ้าได้ไม่มีว่างเว้น เรื่องนี้เจ้าอย่าได้กังวลเลย”

หวังซูเหยาฟังมาถึงตรงนี้ก็เลือดขึ้นหน้า ไม่คิดว่าคนวางมาดเป็นปราชญ์ทรงภูมิอย่างเขาจะกล่าวเรื่องหน้าอายได้อย่างคล่องปากเช่นนี้

...

(จบสปอย)