“พี่สิบสองแย่แล้ว เสด็จพ่อแต่งตั้งพี่แปดเป็ ต้าหวัง”ไป๋หยวนก็แค่ยิ้มกับเลิกคิ้วภายใต้ผ้าแพร
“ดี”
“ดีพี่สิบสองหมายความว่าอย่างไร องค์ชายสิบสี่เดือดเนื้อร้อนใจแทน
“ก็ต้าหวังก็จะได้แต่ง องค์หญิงจูไห่เอ๋ฮส่วนข้าก็ยังคงเป็อิสระเช่นเดิมตำแหน่งรัชทายาทก็ยังอยู่ที่ข้า”
“แต่เมื่อรั้งตำแหน่งต้าหวัง อาจมีการเปลี่ยนแปลงหากว่าตาของพี่สิบสองไม่หาย ตำแหน่งไท่จืออาจตกเป็ของพี่แปด”
“เ้าสิบสี่เ้านี้ตีตนไปก่อนไข้ แล้ว เช่นไรตาข้าถึงจะไม่หาย …..หากตาข้าบอดไปอย่างนี้ ก็สมควรแล้วที่พี่แปดจะได้ตำแหน่งองค์รัชทายาทไป”เปลี่ยนคำพูดเมื่อเห็นว่าเสี่ยวหลินถืออ่างใส่น้ำมาเพื่อจะเช็ดตัวให้ องค์ชายสิบสี่มองเสี่ยวหลินในอาภรณ์ ของสาวชาววังด้วยสายตาพึงพอใจ
เสี่ยวหลินก้าวออกไปปล่อยให่สองคนพี่น้องคุยกันเพราะคิดว่ามีเื่สำคัญ
“พี่สิบสอง นาง ช่าง น่าถะนุถนอมยิ่งนัก”
“นางเป้นเพียงแค่แผนการหาใช่ผู้ที่จะคิดเกินเลย”องค์ชายสิบสี่ยิ้ม
“เช่นนั้น ข้าเฉินไป๋หยางไม่เกรงใจแล้วนางยกให้ข้า”ไป๋หยวนยิ้มแหย่ๆ
“แล้วแต่เ้า ข้าเป็ถึงไท่จือเื่รักใครอย่างไรก็ไม่อาจ อีกหน่อยก็จะต้องมีหกตำหนักพันสนม”
“เช่นนั้นน้องสิบสี่คนนี้ จะดูแลนางเอง”ยิ้มมุมปาก แสดงท่าทีไม่แยแส
“ฝากแสดงความยินดีกับพี่แปดด้วยบอกว่าข้าไม่อาจไปร่วมงานฉลองตำแหน่งต้าหวัง”
“ข้ากำลังคิดว่าข้าเองก็ไม่สมควรจะไปเช่นกัน ด้วย ฝีปากเช่นพี่แปด อาจทำให้ข้าไม่อาจควบคุมอารณ์ได้เกรงว่าจะบาดหมางกัน ยิ่งกว่าเดิม”
“ดีเช่นนั้นข้าเห็นทีต้อง ไปร่วมงานด้วยตัวเอง บางทีเขาจะได้รู้ว่าแค่เพียงตำแหน่งต้าหวังหาใช่ตำแหน่งองค์รัชทายาทไม่”
ตำหนักชิงหนิงกง
“ฝ่าาตัดสินใจเช่นนี้เกรงว่าจะไม่ส่งผลดีต่อหยวนเอ๋อ”
“พระนางพระนาง รักเอ็นดูไท่จือมาั้แ่แรกสนับสนุนทุกอย่างแต่ด้วยนิสัยรักสนุกของเขาอาจทำให้ทุกอย่างพังได้ง่ายดาย”นางกำนัลข้างกายออกความเห็น ฮองเฮาถอนหายใจ
“หยวนเอ๋อไม่ใช่ลูกก็เหมือนลูกข้าผูกพันกว่าเขาเกินใคร แม้จะเลี้ยงดูมาพร้อมกับองค์ชาย สิบสี่แต่หยวนเอ๋อนับว่า น่าเอ็นดูที่สุด ข้าจะดูดายได้อย่างไรหากเขาต้องพบกับเคราะห์ร้ายหรือไม่อาจรั้งตำแหน่งองค์รัชทายาทไว้ได้”
“ตอนนี้เพียงแค่ยอมตามน้ำยอมให้ฝ่าาแต่งตั้งต้าหวังให้เรียบร้อยเสียก่อนเื่ขาวดำขององค์ชายแปดมีไม่น้อยเกรงว่าเมื่อได้ตำแหน่งต้าหวังก็ยิ่งจะเหิมเกริม”
“ระหว่างนี้ องค์ชายแปดระวังตัวไม่น้อยให้ความใกล้ชิดช่วยงานฝ่าา ั้แ่แรกยิ่งหยวนเอ๋อาเ็เช่นนี้ องค์ชายแปดยิ่งมีโอกาส”
“ทางที่ดีตอนนี้รักษาดวงตาของไท่จือให้หายเสียก่อนจึงดี แล้วเื่ที่จะรั้งไท่จือให้อยู่ในวังหลวงไม่เที่ยวเตร่ตามใจ เหมือนแต่ก่อนทำหน้าที่ไท่จือและลูกที่ดี แค่นั้นฝ่าาที่ โปรดปรานองค์ชายเป็ทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งจะเพิ่มความรักใคร่”
“ดวงตาของเขานั่นล่ะคือปัญหาจะทำอย่างไรให้กลับมามองเห็นในเร็ววัน ข้ากลัวเหลือเกินว่าเขาจะมองไม่เห็นตลอดไป”
“มองไม่เห็น พระนางยังจะฝากความหวังอะไรไว้กับไท่จือได้อีกหรือ”ชวีเยียนฮองฌอาขมวดคิ้ว
“เขาอย่างไรก็เรียกข้าว่าแม่ เื่แบบนี้ข้าเลือกแล้วว่าต้องเป็เขาที่ข้าจะฝากความหวังในบั้นปลายไว้ที่เขา”
“ข้าร้อน อยากอาบน้ำ”ส่งเสียงดังลั่นนางกำนัลก้มหน้านิ่งอยู่รีบลุกขึ้นไปเตรียมน้ำขันทีอีกคนเดินมาตั้งใจจะปลดอาภรณ์
“ไม่ต้องให้นางทำ”ยังเผลอชี้มือไปที่เสี่ยวหลินเหมือนเดิม
“ก็ไหนองค์ชายบอกว่าไม่ให้ข้าเข้าใกล้เหม็นกลิ่นนมแพะ”
“ข้ามาคิดๆ ดูใช้งานเ้ายังไม่คุ้มไม่สาสมกับที่เ้า ทำข้าตาบอด”
“ถ้าจะคิดเช่นนั้นข้าคงถูกใช่จนมือขาดแขนกุดเสียสองข้างจึงจะสาสม”
“ข้าไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น มาถอดอาภรณ์ข้าออกเสียโดยดีข้าร้อนเต็มทนแล้ว”เสี่ยวหลินขยับตัวเข้าไปใกล้ แกะปลดเชือกรัดเอวที่ด้านหน้า กลิ่นหอมจากเรือนผมและผิวกาย ไป๋หยวนเผลอสูดดมอย่างลืมตัว เสี่ยวหลิน แกะ อาภรณ์เผยให้เห็นมัดกล้าม แต่เสมองไปเสียทางอื่นทำให้การปลดแกะติดๆ ขัดๆ
“เ้ามองไปเสียทางอื่นแบบนี้จะถอด..อาภรณืของข้าแล้วเสร็จก็คงเย็นพอดี ข้าอาบน้ำก็คงหนาวตาย”
“องค์ชายตามองไม่เห็นทำไมถึงรู้ว่าข้ามองไปทางอื่น”
“ข้า..ข้า อาศัยว่าจะทำอะไรเงอะงะเหมือนคนไร้ดวงตาเลยคิดเอาเองว่าเ้าต้องมองไปทางอื่นหรือกำลังสนใจเื่อื่นแน่ๆ ”
1K
