โซ่ตรวนใจ

        ​

        “ไอ้เบื้อก !! สรุปนายเป็นผู้ชายประเภทไหนวะ” ฮารีมนั่งทุบเม็ดมะม่วงหิมพานต์ให้ภรรยาใช้ประกอบอาหารมื้อค่ำ อนูปหยิบกินไปที่ละเม็ด ฮารีมตีมือเพื่อนให้หยุด “ประเภทไหน หมายความว่าอะไร คาน” อนูปคลุกผักสลัดช่วยเพื่อน เทน้ำมะนาว น้ำสัมสายชู ตามด้วยน้ำผึ้ง ยกอ่างผสมผักเขย่าอย่างชำนาญ “นายทำกับข้าวกินเองเหรอวะ อนูป” อนูปหัวเราะในลำคอ “ถามจริง นายสงสัยว่า ฉันเลี้ยงดูอารีน่าไม่ดีเหรอไงวะ ฟังนะ” ร่างของอนูปขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์ครัว “ฉันตื่นตี 5 ล้างหน้า แปรงฟัน ป้อนนมอานีช่า รายนี้กินนมเร็วแค่ 15นาที เปลี่ยนผ้าอ้อมให้เธอ เพื่ออารีน่าไม่ต้องตื่นเช้า ฉันกล่อมเธอจนหลับ ตีห้าครึ่ง ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้า ออกไปวิ่ง ประมาณ เจ็ดโมงเช้ากลับมา ช่วยนานีทำอาหารเช้า เจ็ดโมงครึ่ง อาบน้ำแต่งตัว เจ็ดโมงครึ่งกินอาหารเช้า ไปมหาวิทยาลัย บ่ายสามโมงกลับ อารีน่ามีเรียนโยคะสองชั่วโมง ฉันดูแลลูกสาวจนถึงห้าโมง พาทั้งคู่ออกไปเดินเล่น ซื้อของ นานีไปด้วยบางครั้ง หนึ่งทุ่ม หรือ สองทุ่มเรากลับมาทำอาหารค่ำ หลังจากนั้นฉันเข้าไปทำงานถึงห้าทุ่มทุกวัน นายคิดว่าฉันเป็นสามีไม่ดีเหรอวะ ไม่ดีตรงไหน” ฮารีมนั่งฟังอ้าปากหวอ “ไม่มีเวลาสวีทกันเลยหรือวะ มีแต่วันครอบครัว แบบนี้ ฉันคิดถูกหรือคิดผิดวะที่แต่งงาน” อนูปป้อนเนื้อไก่ทอดในปากฮารีม “คิดผิดโว้ย” อนูปเช็ดริมฝีปากของตัวเอง สีหน้าของฮารีมไม่ค่อยดี “แต่งแล้วก็เลยตามเลย อีกสักหน่อยนายจะลืมเรื่องความเซ็กซี่ เวลานอนด้วยกันเหมือนตั้งนาฬิกาปลุก เตรียมตัวไว้” ฮารีมยืนขึ้นถอดผ้ากันเปื้อน “ไม่ได้ ฉันจะขอชาร์มาสัก 2 ปี ไม่ 3 ปี ชะลอการมีลูกไว้ก่อน”

        “ฮ่าๆๆๆ ไอ้บ้า นายรู้ไหมมีลูกทำให้บ้านมีสีสัน นี่นายดูนี่ อานีช่าพลิกคว่ำเอง ลุกนั่งได้แล้ว กำลังจะฝึกคลาน แถมเรียกฉันว่า ปัปปาาา” อนูปเปิดคลิปในมือถือให้เพื่อนรักชม ฮารีมเริ่มหน้าบูดเบี้ยว “หมายความว่า ต่อไปมือถือพวกเราจะมีแต่รูปลูกชาย ลูกสาวใช่ไหม” อนูประเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น ทำให้ชาร์มาเอียงร่างส่องออกมาดู “เบาๆ เธอกำลังสวดมนต์ในห้องนอน” ฝ่ามือของคานปิดริมฝีปากของเพื่อนรัก อนูปแกะมือของเพื่อนออก “เมื่อกี้นายจะพูดอะไรเรื่องอารีน่า”

        “ฉันเพียงแต่จะบอกว่า นายเลิกนิสัยกัดเธอได้แล้ว คำพูดของนายแต่ละคำ เธอเสียใจนะโว้ย ตอนนี้ถ้านายทำให้เธอรักนายเหมือนเดิมไม่ได้ ความรักของเธอและนายจะกลายเป็นเส้นขนานกัน ไม่เข็ดเหรอ เธอไม่ไปเยี่ยมนายตอนถูกยิงหลังจากวันนั้นที่เจอจินนี่” ฮารีมพยายามเตือนสติของอนูป “ตอนนั้นฉันยังไม่ได้หย่ากับจินนี่ ตอนนี้หย่าเรียบร้อย” อนูปอมยิ้มพร้อมตักครีมสลัดผสมลงในอ่างผัก ประโยคสุดท้ายของอนูปทำให้ชาร์มาดีใจ เธอยืนแอบฟังการสนทนาของพวกเขาอย่างเงียบๆ “ฉันเข้าใจ เเต่อารีน่าไม่รู้ นายกำลังสร้างความสับสนให้เธอ อนูปถามจริงๆนายต้องการอะไรจากอารีน่าวะ” มือของอนูปหยุด วางอ่างผักลงบนเคาน์เตอร์ “ฮารีม อารีน่าคือผู้หญิงที่ใจกล้า ใจเด็ด พวกนายทั้งหมด พ่อแม่ของฉัน แม้แต่น้องสาวของฉันคิดว่าฉันรังแกอารีน่า ฉันขอยกตัวอย่างให้ฟัง มีราน้องสาวของฉันร้องไห้ขี้แง เวลาคุณหมอราหุลไม่มีเวลา ไม่เอาใจ ไม่พาไปซื้อของ รายนั้นบ้านแทบแตกถ้าคุณหมอคุยโทรศัพท์กับผู้หญิงคนอื่น ส่วนชาร์มา เธอหึงนายไม่แพ้ฉันหึงอารีน่า จำได้ไหมนายตัดผมทรงใหม่ ชาร์มาลงทุนขับรถไปรับไปส่งนาย พี่ชายอรุณเขียนลงไดอารี่เล่มหนึ่งเรื่องของอารีน่า ฉันตั้งใจเอามาอ่านให้นายฟัง รอตรงนี้” อนูปเดินเข้าไปห้องสวดมนต์ของฮารีม “ไม่ต้องแอบฟัง ออกมาเดี๋ยวนี้” ชาร์มาเดินคอตกออกมาพร้อมอนูป อนูปหยิบไดอารี่ออกจากเป้สีดำ

        ชาร์มาเข้ามาในห้องครัว คานรวบร่างของเธอไว้แน่น “หิวไหมครับ ผมทำสลัดเสร็จพอดี” อนูปวางไดอารี่ลงอย่างแรง ทั้งคู่สะดุ้ง “อาจารย์ไม่หิวเหรอค่ะ” ชาร์มถามแก้เขิน “คุณลองชิมก่อน ผมไม่แน่ใจรสชาติจะเป็นอย่างไร” ชาร์มาค้อนมองใบหน้าของฮารีม “คุณโกหกฉันนะคะ” ฮารีมจุมพิตซอกคอภรรยา กระซิบในใบหูของเธอ “ผมเรียนวิธีทำครับ” ชาร์มาผลักร่างของคานให้ออกห่าง “ตั้งใจฟังหน่อยโว้ย คาน” ฮารีมยืนตัวตรงตั้งใจฟัง ดึงไดอารี่จากมือของอนูป “เอามานี่ นายทำอาหารต่อไป ฉันจะไปนั่งอ่านตรงนั้น” อนูปโยนแผ่นCDบนไดอารี่ “หลักฐานที่นายต้องการ”

        เวลาผ่านไปร่วมชั่วโมง อนูปล้างถ้วยชามเก็บกวาดห้องครัวช่วยชาร์มา “อาจารย์คะ หนูอยากปลูกต้นไม้ตรงริมรั้ว ฮารีมไม่รู้วิธีปลูกต้นไม้ค่ะ” อนูปจูงมือของชาร์มาเดินมานั่งที่ริมรั้ว “ผมชอบปลูกต้นไม้ ผมจะสอนให้” ทั้งคู่เริ่มลงมือเปิดลังเครื่องมือ

        ฮารีมเดินออกมาพร้อมไดอารี่ในมือ “อ้าวว หายไปไหนกันหมด” นักสืบหนุ่มหยุดมองผ่านบานกระจกใสในห้องนั่งเล่น อนูปช่วยชาร์มาปักชำต้นไม้ ทั้งคู่พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน “ฉันเข้าใจแล้ว ว่านายต้องการอะไรกับอารีน่า” ฮารีมวางไดอารี่ลงบนโต๊ะอาหาร นิ้วมือลูบไล้หน้าปกไดอารี่ “ผมเสียใจครับ ถ้าพี่อรุณบอกผมก่อน เราคงจะได้นั่งดื่มด้วยกัน” ฮารีมยืนมองเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วง “นายต้องช่วยอารีน่าด้วยตัวของนายเอง ฉันจะไม่เข้าไปช่วยนาย”

        คอนโดมิเนียมของวารุณ

        อารีน่าพยายามข่มตาให้หลับลง เธอคิดถึงอ้อมกอดที่อบอุ่นของอนูป “อนูป คุณใจร้ายที่สุด” หญิงสาวเปิดไฟหัวเตียงพลิกร่างมองร่างของอานีช่านอนหลับสนิทบนเตียงนอน “หนูเรียกพ่อได้ก่อนคำว่าแม่ ทำไมพ่อไม่คิดจะกลับมาอยู่กับหนู” หญิงสาวนอนตะแคงเฝ้ามองใบหน้าหวานใสของทารกน้อย “ถ้าเราอยู่ด้วยกัน เขาก็จะไม่มีวันหยุดความคิดที่จะสืบหาเจ้าของเชื้ออสุจิให้ได้ เราเซ็นใบหย่าให้มันจบเรื่องดีกว่า” ฝ่ามือเรียวงามลูบไล้กลุ่มผมของลูกสาว อารีน่าลุกขึ้นนั่งชันเข่าคิดไม่ตกเรื่องชีวิตคู่ของเธอ

        วันรุ่งขึ้น

        อนูปถือไดอารี่เล่มสุดท้ายติดตัวของเขา รถเอนกประสงค์มุ่งหน้าไปธนาคารเเห่งหนึ่ง อนูปเข้าพบผู้จัดการธนาคาร “ผมขอรับพินัยกรรมของพี่ชายของผมครับ” เมื่ออนูปเซ็นรับพินัยกรรมฉบับจริงของพี่อรุณ ชายหนุ่มมุ่งหน้าไปที่สนามบินของเมืองแอตเเลนต้า สิ่งแรกที่เขาต้องทำคือ ส่งมอบพินัยกรรมนี้ให้เจ้าหน้าระดับสูงของหน่วยสืบราชการลับ ชายหนุ่มโทรศัพท์ติดต่อกับฮารีมเพื่อนรัก “เรื่องนี้โย่งไปถึงผู้ว่าการรัฐฯ ระวังตัวด้วยอนูป”

        ระหว่างที่อนูปนั่งรอเครื่องบินในห้องผู้โดยสารขาออก นิ้วชี้ของเขาสอดเข้ารูกลางของแผ่นCD “พี่อรุณ ทรัพย์สมบัติพวกนี้ พี่คือเจ้าของคนเดียว พี่สร้างมันมาจากน้ำพักน้ำแรงของพี่เอง ผมขอโทษที่เข้าใจพี่ผิด พินัยกรรมระบุทายาทที่มาจากสายเลือด จะได้ครอบครองหุ้นทั้งหมดเมื่ออายุ 20ปี “ อนูปสอดแผ่นCD เข้าไปในโน๊ตบุ๊ค เสียงดนตรีเบาๆ อรุณกำลังจัดสถานที่ในห้องทำงาน “อนูป สบายดีใช่ไหม พี่ขอโทษ พี่รู้ว่า... ชีวิตของพี่อยู่ในอันตราย” คลิปวีดีโอบันทึกการสนทนาของพี่ชายเขานำมาตัดต่อให้เขาได้เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด อนูปรู้สึกเนื้อตัวเริ่มสั่นเพราะความตื่นเต้น เขากดหยุดภาพค้าง “ไอ้วินัย น่าจะกลับบ้านเอาเทปบันทึกภาพนี้มาให้ตั้งนานแล้ว”

        พี่อรุณอธิบายเรื่องความสัมพันธ์กับนาตาลี ชาร์ล และเลขาหญิงคนนั้น รายงานครั้งสุดท้ายที่มีการเปลี่ยนเเปลงหุ้นทั้งหมด การโยกย้ายเงินสดออกจากบัญชีตลอดจนใครอยู่เบื้องหลังอรุณรับรู้หมด “อนูป พี่จัดส่งเอกสารชุดแรกให้ทาง CIAไปเเล้วแต่ไม่ได้รับการสนใจ พี่ปรึกษาทนายความของพี่ พี่ต้องการรักษาทรัพย์สมบัตินี้ไว้ให้เป็นประโยชน์มากที่สุด พี่ขอโทษที่ไม่ได้ปรึกษาน้องชายของพี่ พี่ไม่ต้องการให้ใครได้รับอันตรายพร้อมกับพี่ พี่ไม่รู้ว่า พี่ไม่สามารถมีทายาทได้ จนกระทั่งพี่ตรวจพบว่า พี่ถูกวางยาชนิดหนึ่งมานาน พี่ไม่ได้โทษนาตาลีเพราะเธอกับพี่ พวกเราดื่มไวน์นั้นด้วยกัน” เวลาในขณะนี้เหลือเพียง 5นาที อนูปปิดหน้าจอ รีบเดินขึ้นเครื่องบินอย่างรีบเร่ง เมื่อได้ที่นั่งชั้นธุรกิจเรียบร้อย อนูปไม่รอช้าเปิดหน้าจอ เสียบหูฟังเรื่องราวต่อ

        “พี่พบกันเพื่อนของพี่กุณราช เขาเสนอให้พี่เก็บน้ำเชื้อมองหาหญิงที่จะอุ้มบุญลูกของพี่ แต่ผลการตรวจ พี่เป็นหมัน น้ำเชื้อของพี่ไม่มีตัวอสุจิเเข็งแรง พี่พยายามส่งน้ำเชื้อไปทุกแห่งเผื่อว่าพี่จะได้มีลูกของตัวเอง” นิ้วมือของอนูปเช็ดหยดน้ำตาที่ร่วงออกมา “ต่อมาพี่พบหญิงสาวชื่อ แครน่า เธออาสาตั้งท้องให้พี่ เราพยายามทำกิ๊ฟอยู่ประมาณ 2ปี จนกระทั่งวันหนึ่งพี่ได้พบกับ อารีน่า” อนูปกดหยุดภาพ เลื่อนลูกศรกลับไปที่ชื่อของอารีน่า

        “อารีน่า ผู้หญิงที่นายทิ้งเธอจำได้ใช่ไหม เธอพาน้องสาวของเธอมาที่St.Thomasในสภาพเจ้าหญิงนิทรา Nikkieจวนตายจากอุบัติเหตุที่แคลิฟอเนีย ทีมแพทย์ที่นั่นไม่รักษาต่อ อารีน่าใช้ความพยายามตามหาทีมแพทย์ที่ยอมรักษาน้องสาว เธอลงประกาศในหนังสือพิมพ์ ออกทีวีเพื่อขอความช่วยเหลือ พี่จำเธอได้เพราะเคยพบเธอที่มหาวิทยาลัยสมัยที่นายเรียน เราพูดคุยกันอย่างสนิทสนม ในตอนแรกทีมงานปฏิเสธการรักษาเพราะต้องใช้เงินจำนวนมหาศาล ซึ่งครอบครัวของอารีน่ายอมจ่าย พี่จึงอาสาของทดลองรักษา พี่ต้องขอโทษนายด้วย พี่ใช้ข้อต่อรองเรื่องอุ้มบุญกับเธอ เรื่องการอุ้มบุญลูกของพี่อาจสร้างปัญหาแต่พี่ทำไปแล้ว“ ภาพเคลื่อนไหวของพี่ชาย ใบหน้าของอรุณท่วมด้วยหยดน้ำตา “พี่เห็นแก่ตัวจริงๆ อารีน่าตอบรับ เธอไม่ได้ใช้เวลาตัดสินใจ เธอต้องการให้ชีวิตของน้องสาวเธอรอดปลอดภัยเท่านั้น เธอยอมทำทุกอย่าง” อนูปหันหน้ามองก้อนเมฆสีขาวเต็มท้องฟ้า พี่อรุณเช็ดน้ำตา “แต่พี่ต้องผิดหวัง มันเป็นไปไม่ได้ น้ำเชื้อของพี่มีอสุจิแข็งแรงเพียงตัวเดียว ซึ่งไม่เพียงพอ พี่ขอให้อารีน่ารอก่อน อ้างไปว่าสุขภาพของเธอยังไม่แข็งแรง สามเดือนต่อมาน้องสาวของเธอรอดพ้นจากอันตราย สามารถพูดคุยได้ อารีน่าดีใจมาก เธอเข้าพบพี่ส่วนตัวและบอกว่าเธอพร้อมแล้ว เธอจะทำตามคำสัญญาในหนังสือสัญญาที่ได้เซ็นไว้”

        อนูปจิบกาแฟร้อน ถอนหายใจออกมา พี่อรุณชูภาพหนึ่งขึ้นมา “พี่เปลี่ยนใจ ขอเวลาเธออีก 2เดือน พี่ชวนเธอไปอินเดีย อารีน่าไม่ยอม เธอไม่ต้องการที่กลับอินเดีย จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอเล่าเรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับนาย เหตุการณ์ที่Goa ทำให้เธอไม่กล้าสู้หน้าพ่อแม่ที่กำลังหาผู้ชายให้เธอแต่งงาน พี่มารู้ภายหลังว่าเธอรักนายมาก แอบรักนายมานานก่อนหน้าที่จะเกิดเหตุการณ์นั้น เมื่อมาถึงจุดๆนี้ พี่ตัดสินใจทำพินัยกรรมฉบับที่สอง ที่นายครอบครองในเวลานี้ มันปิดผนึกไว้แน่น ผู้ที่จะได้รับมรดกแทนทายาทของพี่ คือ ทายาทของนายอนูป และอารีน่าคือภรรยาที่จะอุ้มท้องลูกของนายเท่านั้น นี่คือสิ่งที่พี่จะทำเพื่อน้องชายของพี่” พี่อรุณหันภาพการ์ดแต่งงาน "พิธีเเต่งงาน พี่ตั้งใจจะเปิดเผยเรื่องนี้ในงานพิธีแต่งงาน พี่กำลังถูกตามล่าเพราะ พี่ล่วงรู้ความลับบางอย่างที่ชาร์ลยักหยอกเงินกองทุน นำเอาหุ้นของพี่ไปกู้เงินเอาใช้ในการสร้างตึก และนำงบประมานของรัฐมาใช้หนี้สิน มันไม่ถูกต้อง การสร้างตึกใส่เป็นชื่อทีมแพทย์  นี่คือการโกงประเทศ  พี่อาจจะไม่มีชีวิตรอดถึงวันแต่งงาน แต่ขอให้นายเข้าใจว่า ถ้าอารีน่าตั้งท้อง เธอควรจะแต่งงานกับนายไม่ใช่พี่"

        อนูปคลิ้กหาไฟล์ทุกไฟล์ สองมือของเขาปิดใบหน้า หน้าตาของอนูปแดงระเรื่อ “แสดงว่า อานีช่า อาจจะเป็นลูกของเราเอง แต่พี่เอาน้ำเชื้อไปได้ไง” อนูปตื่นเต้นจนพูดไม่ออก เขารู้สึกโล่งอกแต่ไม่เข้าใจหลายเรื่อง เสียงประกาศของนักบินเตือนให้รัดเข็มขัด “โธ่เว้ย ทำไมมารู้เรื่องนี้กลางอากาศด้วยวะ ไม่งั้นจะขับรถไปหาลูกสาวเดี๋ยวนี้เลย” อนูปปิดหน้าจอปรับที่นั่ง เครื่องบินเริ่มร่อนลง

        เจ้าหน้าของหน่วยสืบราชการลับมารับอนูปที่สนามบิน อนูปเข้าพบท่านผู้ใหญ่หลายท่าน เขายื่นเอกสารทุกอย่างและในกระเป๋ากางเกงมีแผ่นCD ที่เขาตั้งใจจะนำไปให้อารีน่า “มีแผ่นCD สามแผ่น ใช่ไหมครับ” เจ้าหน้าที่ตรวจเอกสารทั้งหมด “ครับ” อนูปจำใจยื่นแผ่นCD แผ่นนั้น “คือว่า ในแผ่นนี้มีเรื่องครอบครัวของผม ผมขอก๊อบปี้ลงในนี้ได้ไหมครับ” อนูปได้รับอนุญาติ เขาบันทึกลงในเครื่องโน๊ตบุ๊ค

        เวลาบ่ายสามโมงตรง ชายหนุ่มอยู่ที่สนามบินนิวยอร์คเพื่อต่อเครืองไปส่งข้อสอบ เขารวบรวมสติคิดเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดตั้งแต่วันที่เขาเดินทางมางานแต่งงาน จนกระทั่งถึงวันนี้ อนูปสะดุดที่เรื่องของจินนี่ “แสดงว่าอารีน่าไม่รู้ว่า อานีช่าลูกของใคร เธอรู้ว่า ทารกคือเพศหญิงเท่านั้น” อนูปย้อนไปถึงวันที่เขาและเธอทะเลาะกันอย่างแรง “ฉันไม่สนใจว่าเด็กคนนี้จะเป็นลูกของใคร เด็กคนนี้คือลูกของฉัน” อนูปหยุดความคิดไว้ตรงนี้ “พี่อรุณเอานำเชื้อของเราตอนไหนวะ”

        เปลือกตาของอนูปปิดสนิท เขารู้สึกอ่อนล้า ถ้าไม่มีหลักฐาน อารีน่าไม่มีทางเชื่อเขาแน่นอน ชายหนุ่มเอนร่างเคลิ้มใกล้จะหลับบนเก้าอี้นวม เสียงแจ้งเตือนเครื่องบินเที่ยว IL 8902 ล้าช้าหนึ่งชั่วโมง อนูปลืมตาขึ้นเหมือนเขาหาคำตอบได้แล้ว “ใช่ ทางเดียวเท่านั้น นอกจากนี้เป็นไปไม่ได้” อนูปเปิดหน้าจอของโน๊ตบุ๊คอีกครั้ง เริ่มค้นหาข้อมูล อนูปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเลขโทรหา ดร. ซาริย่า ปานเด “สวัสดีครับ ผมอนูปครับ น้องชายคุณหมออรุณ” ดร ซาริย่ารับสายด้วยความตกใจ “เกิดเรื่องอะไรหรือคะ” อนูปเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างรวดรับ “คุณหมอคือพี่สาวของราหุลใช่ไหมครับ” ดร.ซาริย่าอมยิ้มเพราะราหุลกับมีราอยู่ด้วยกันในเวลานี้ “ใช่ค่ะ ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่นี่” อนูปยืนขึ้น “ผมขอถามเรื่อง เด็กในหลอดแก้ว ของอารีน่าครับ” ดร.ซาริย่าจ้องใบหน้าของมีรา “ได้ค่ะ ฉันคิดว่ามันน่าจะเปิดเผยได้ เพราะคุณฮารีมโทรมาบอกฉันแล้วค่ะ”

        “น้ำเชื้ออสุจิเป็นของใครครับ” อนูปนิ่งรอคำตอบ ดร.ซาริย่าดึงข้อมูลในคอมพิวเตอร์ของเธอขึ้นมาอ่าน “การผสมเชื้ออสุจิกับไข่ เราทำกันที่ห้องทดลองที่นี่ เชื้อนี้ถูกส่งมาค่ะ จัดส่งมาทางเครื่องบินโดยนายแพทย์อรุณนำมาให้ฉันเองค่ะ เขาเดินทางมาที่นี่ 2 ครั้ง และครั้งที่สาม เขาเดินทางมาพร้อมกับอารีน่า” อนูปสะกิดใจ “ทำไมไม่มีใครบอกผมก่อนหน้านี้” ดร.ซาริย่าถอนหายใจ “คุณอนูปค่ะ พี่ชายคุณถูกฆาตกรรม เจ้าหน้าที่ตำรวจเริ่มสืบคดีนี้ คุณฮารีมมาที่นี่หลายครั้ง ฉันไม่ทราบว่าเชื้ออสุจินี้เป็นของใคร จนกระทั่งวันสุดท้ายที่ฉันพบพี่ชายของคุณ เขาพูดเปรยๆว่า ผมเป็นหมันครับ ในฐานะแพทย์เราจะเปิดเผยเรื่องพวกนี้ไม่ได้นะคะ ต่อมาทางการอินเดียสั่งห้ามทำกิ๊ฟ ห้องแลบนี้ใช้เป็นการทดลองเรื่องอื่นแทนค่ะ ฉันพอมีข้อมูล ส่วนเรื่่องการนำมาหรือของใคร ฉันไม่ทราบจริงๆค่ะ”