ตอนที่ 3 ทั้งสวยทั้งเก่ง
"อาชิ...เร็วๆหน่อยลูกเดี๋ยวแม่ไปทำงานสาย"เสียงของผู้เป็แม่ร้องบอกลูกชายตัวเล็กที่กำลังช่วยตัวเองแต่งตัวและสวมถุงเท้านักเรียนอยู่
"เสร็จแล้วค้าบ"ฝ่ามือเล็กๆของน้องอาชิหยิบกระเป๋านักเรียนขึ้นมาสะพายหลังด้วยท่าทางคล่องแคล่วรวดเร็วจากนั้นทั้งสองคนแม่ลูกก็สวมรองเท้าแล้วจับมือพากันเดินออกจากห้องไป
"รถโรงเรียนมาพอดีเลย" ่เช้าน้ำผึ้งจะส่งลูกชายของเธอขึ้นรถโรงเรียนไปเรียนตามปกติส่วน่เย็นก็จะมารอรับ แต่ถ้าวันไหนเธอไม่สามารถกลับเร็วได้ เธอก็จะรบกวนพี่รปภ. ช่วยดูแลน้องอาชิให้โดยเธอจะมีขนมเล็กๆน้อยๆติดไม้ติดมือกลับมาฝากเพื่อเป็สินน้ำใจ
"ฝากด้วยนะคะ คุณครู"
"ยินดีครับ"
"อาชิ แม่ไปทำงานก่อนนะครับ เป็เด็กดีห้ามดื้อนะลูก"
"ครับแม่ แม่ไม่ต้องเป็ห่วง อาชิจะเป็เด็กดีครับ"ทั้งสองแม่ลูกโบกมือให้กัน จนรถโรงเรียนแล่นออกไปไกลแล้ว น้ำผึ้งจึงหมุนตัวเดินเธอมักจะใช้บริการรถไฟฟ้านั่งไปทำงานเนื่องจากสะดวกและรวดเร็ว
ระหว่างทางเดินไปที่สถานีรถไฟฟ้าเธอเริ่มรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจกับชุดกระโปรงสั้นสีขาวที่เพื่อนเลือกให้ใส่รู้สึกว่ามันไม่ทะมัดทะแมงเหมือนชุดกางเกงที่เธอชอบใส่
บังเอิญเห็นรถคันสีดำเงาวับเจ็ดที่นั่งคันหนึ่งจอดอยู่มองเข้าไปเห็นตัวเองจึงเผลอเดินเข้าไปหารถคันนั้นซึ่งดูเหมือนว่ารถคันดังกล่าวจะจอดอยู่นิ่งๆน้ำผึ้งรีบยืมกระจกรถคันสีดำใหม่เอี่ยม ส่องดูเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองทันที
เธอตะแคงซ้ายตะแคงขวาอมยิ้ม ส่งยิ้ม มองดูใบหน้าของตัวเองเห็นริมฝีปากเริ่มแห้งจึงหยิบลิปสติกขึ้นมาเติมอีกนิดหน่อย พร้อมกับขยับริมฝีปากด้วยท่าทางน่ารักเธอส่งจูบให้ตัวเองใส่กระจกโดยที่เธอไม่ทันได้คิดว่าด้านในนั้นมีคนนั่งอยู่หรือไม่ ทำเอาคนที่นั่งมองดูเธออยู่ด้านในแทบเคลิ้ม!
ใบหน้าสวยหวานดวงตากลมโต จมูกโด่งเป็สัน ขนตายาวเป็แพใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา ผิวหน้าเรียบเนียนใสส่วนริมฝีปากของเธอนั้น น่าจุ๊บสุดๆ
ส่วนคนที่อยู่ด้านในรถเขากำลังนั่งรอลูกน้องลงไปซื้อกาแฟให้กำลังรู้สึกเซ็งๆกับเช้าวันใหม่ที่ต้องไปทำงานอยู่พอดีเป็หลานของคุณปู่แท้ๆแต่กลับสั่งห้ามเปิดเผยเื่นี้ให้กับทุกคนในบริษัทรู้นั่นก็แสดงว่าอาจจะทำให้เขาทำงานยากขึ้น แทนที่จะออกคำสั่งแล้วมีคนทำตามเลยก็อาจจะมีคนแข็งข้อกับเขา ไม่มากก็น้อยยังไงก็ต้องมี
หลังจากที่เธอทาลิปสติกเสร็จเธอก็เดินจากไป...ณดลก็เดินกลับเข้ามานั่งประจำที่คนขับตามเดิม
"เมื่อกี้...สาวสวยที่ไหนมายืนคุยกับบอสเหรอครับ"ถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ณดลเห็นไกลๆจึงมองไม่ค่อยถนัดว่าเป็ใครแถมยังสวมกระโปรงสั้นอวดขาเรียวสวยมองเห็นแค่ด้านหลังก็รู้สึกได้ว่าเธอนั้นคงสวยมากจริงๆ แต่อีกใจก็รู้สึกว่าคุ้นๆ
"คุยอะไรล่ะ เธอแค่มายืนส่องกระจกเฉยๆ"ใบหน้าของหญิงสาวคนเมื่อสักครู่เขาไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่า เธอสวย เธอสวยมากจริงๆริมฝีปากของเธอที่ทำท่าส่งจูบมาให้เขามัน...เฮ่อ ทำไมอยู่ๆก็ใจสั่นขึ้นมานะ
"กาแฟของบอสครับ" เสียงของณดลทำให้ภาคินหันมาสนใจกับปัจจุบัน
"ขอบใจ"
"ตื่นเต้นมั้ยครับ"
"เซ็งจะตาย คุณปู่นะคุณปู่ ให้มาทำงานในตำแหน่งผู้บริหารแทนที่จะแนะนำว่าเป็หลาน กลับให้ปิดเื่นี้เป็ความลับ"ณดลส่งยิ้มให้เ้านายคนใหม่แล้วทำหน้าที่ขับรถต่อไป
สำหรับคุณภาคินเขาอาจจะรู้สึกว่าได้รับการต้อนรับไม่ดีเท่าที่ควรแต่สำหรับพนักงานในบริษัทแล้วคงตื่นเต้นกันไม่น้อยที่จะได้ร่วมงานกับคนที่มีความสามารถและยังถูกส่งตัวมาจากบริษัทแม่ที่อังกฤษป่านนี้สาวๆในบริษัทคงตั้งหน้าตั้งตารอบอสคนใหม่อย่างใจจดใจจอ
"ท่านอยากเห็นความสามารถของบอสไงครับ"
"ไปๆรีบไป ใครแข็งข้อจะไล่ออกให้หมด"
"ไล่ออกหมดแล้วใครจะช่วยบอสทำงานล่ะครับ"
"ไล่นายออกก่อนเป็คนแรก พูดมากนัก"
".........."เงียบสิจะรออะไร
@อาคารสำนักงาน
"ว้าว...วันนี้น้องน้ำผึ้งสวมกระโปรงมาทำงานซะด้วย"ชาคริตหนุ่มโสดนิสัยเ้าชู้เพลย์บอยเดินเข้ามาแซวน้ำผึ้งเสียงดังจนคนที่อยู่แถวนั้นหันมามองกันเป็ตาเดียว
"หนักหัวนายเหรอ" คิ้วสวยขยับขึ้นสูงอย่างไม่พอใจถามกลับไปด้วยสายตาเอาเื่
"บอกให้เรียกพี่สอนไม่รู้จักจำ"ผู้คนที่กำลังเดินผ่านไปผ่านมาไม่มีใครอยากจะสนใจ แต่ก็มีบางคนที่หยุดดูส่วนภาคินกับณดลก็เดินเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดี
"ฉันไม่เคยมีพี่หน้าตาขี้เหร่แบบนายถอยไป!"ยกแขนขึ้นมากอดอกแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ได้ข่าวว่าวันนี้จะมีผู้จัดการทั่วไปคนใหม่มาแต่งตัวสวยเป็พิเศษเลยนะ" เธอเกลียดการพูดจาแบบนี้เป็ที่สุดยังไม่ทันได้เข้าไปนั่งทำงานก็ได้ยินแล้ว
"ไปเห่าที่อื่นป่ะ รำคาญ"
"คนสวยปากดี...โอ๊ย!"ทันทีที่ฝ่ามือใหญ่ของชาคริตกำลังจะเอื้อมเข้ามาจับแก้มของเธอนั้นแต่กลับโดนเธอปัดมือของเขาออกอย่างรวดเร็วแล้วใช้เข่าเสยเข้าไปที่เป้ากางเกงของฝ่ายตรงข้ามอย่างจังทันทีที่โดนฤทธิ์เข่าของหญิงสาวเข้าให้ ชาคริตถึงกับล้มลงไปนอนกองอยู่ที่พื้นใบหน้าเ็ปเหมือนคนใกล้ตาย
ทางด้านภาคินที่เดินเข้ามากับณดลเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพอดีรู้สึกเจ็บแทนผู้ชายคนที่ล้มลงไปนอนกองอยู่ที่พื้นขาทั้งสองข้างของภาคินแอบขยับเข้าหากันอย่างเผลอไผล ไม่บอกก็รู้ว่าจุก!
"ยัยนี่..." คนเมื่อเช้านี่! ใบหน้าแบบนี้ ชุดแบบนี้ เขาจำเธอได้
"สนใจมั้ยครับบอส เธอโสดนะ เดี๋ยวผมช่วยติดต่อให้"หน้าที่ของณดลคือช่วยคุณภาคินทำงานและหาหลานสะใภ้ให้ท่านประธานทั้งหมดนี้คือหน้าที่ของณดล
"ไม่เอา! ผู้หญิงอะไรน่ากลัวชะมัด" แต่อีกใจก็รู้สึกว่าเธอน่าสนใจดีใบหน้าสวยๆแบบนี้ดูท่าจะแสบไม่เบา
"รู้จักเหรอ" หันมาถามณดลด้วยใบหน้าเรียบเฉย
"เธออยู่บริษัทเราครับ มีตำแหน่งเป็ผู้จัดการฝ่ายขายทำงานดีมากลูกน้องรัก" แน่นอนอยู่แล้วว่าณดลจะต้องรู้จัก เพราะเขาอยู่ที่นี่มานานหลายปียิ่งตำแหน่งผู้บริหารแล้วเขาจำเป็ต้องรู้จักทุกคน
"อายุไม่น่าจะถึงสามสิบได้อยู่ในตำแหน่งระดับนี้จัดว่าเก่งมาก"เขาเอ่ยชมออกมาเบาๆ
"แต่..."
"แต่อะไร"
"แต่เธอมีลูกแล้วนะครับ"
"ไหนบอกว่าโสด"
"ไม่มีสามีครับ"
"สวยขนาดนี้ ไม่น่าหาสามีใหม่ยากมั้ง"
"ผู้ชายทั้งตึกนี้ไม่มีใครไม่อยากได้เธอครับ ทั้งสวยทั้งเก่ง"
"แล้วนายล่ะ"
"ผมมีคนในใจแล้วครับ"
"ใคร..."
"ไม่บอกครับ เชิญบอสเดินนำครับ" ผายมือให้บอสคนใหม่เดินนำไปโดยใช้ลิฟต์ของผู้บริหารขึ้นไปยังชั้นที่้า
2K
