เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        ซูอินตื่นเต้นอยู่พักใหญ่ถึงสงบลงได้

        เธอใช้กระจกรอบเครื่องตู้ ATM จัดทรงผมใหม่ ปลดหางม้าที่มัดไว้แกะกิ๊บที่ติดหน้าม้าออก สาวน้อยในกระจกภาพลักษณ์เปลี่ยนไปทันทีผมปิดหน้าจนแทบมองไม่เห็น ดึงแถบคาดเอวออกให้หลวม และก้มหลังเล็กน้อย

        เมื่อคิดว่ายังไม่ปลอดภัยเธอจึงหยิบเสื้อคลุมที่มีอยู่ตัวเดียวในห้วงมิติออกมา เสื้อกีฬาตัวโคร่งมีฮู้ดช่วยเก็บผมของเธอ จนแม้แต่เธอยังเกือบจำตัวเองไม่ได้

        เมื่อจัดการทุกอย่างแล้วเธอก็นำเงินที่เบิกมาห้าพันหยวนตรงไปที่ร้านขายลอตเตอรี่กีฬาบริเวณใกล้ๆเพื่อลงเงินเดิมพัน

        เป็นเวลาเกือบค่ำรวมกับฝนที่ตกหนักทำให้ทั้งเมืองอยู่ในสภาพเหมือนกำลังพักผ่อนทว่าสิ่งนี้ก็ยังไม่สามารถขัดขวางจิตใจที่กระตือรือร้นของเหล่าแฟนกีฬา

        จุดลงเดิมพันตั้งอยู่ติดกับร้านค้าเล็กๆข้างในมีทีวีสีหัวเหลี่ยมขนาด 21 นิ้ว ผู้ชายหลายคนนำเก้าอี้พับมานั่งอยู่ด้านใน บนโต๊ะสี่เหลี่ยมใกล้ๆตัวมีเบียร์และถั่ววางอยู่ รอบเท้าเต็มไปด้วยขวดเบียร์ที่ดื่มหมดแล้ว

        พวกเขากำลังคุยกันเสียงดังเอ่ยถึงชื่อนักเตะจากหลายประเทศที่มีชื่อเสียงโด่งดัง

        ซูอินไม่ชินกับบรรยากาศเช่นนี้นัก เธอเคาะกระจกเรียกความสนใจจากอีกฝ่ายก่อนจะชี้เครื่องลอตเตอรี่ที่อยู่ข้าง ๆ

        “เหล่าโจว ขายของ”

        ชายที่โกนศีรษะรูปร่างกำยำเอ่ยขึ้น

        ชายวัยกลางคนผู้มีนามว่าเหล่าโจวลุกขึ้นยืนหน้าท้องของเขาที่เต็มไปด้วยเบียร์เหมือนกับผู้หญิงตั้งครรภ์ดูสะดุดตา

        ซูอินมองโปสเตอร์อัตราต่อรองที่เขียนด้วยมือพรุ่งนี้เป็นนัดสุดท้าย เกาหลีใต้ปะทะทีมโปรตุเกส

        กฎกติกานั้นง่ายมาก ชนะหรือแพ้ อัตราต่อรองแตกต่างกันไป

        ทว่าพลังที่แตกต่างกันของทั้งสองทีม ทำให้เกิดราคาบอลแฮนดิแคป[1]ต่อบอลให้ 1 ประตูพูดง่ายๆ คือ หากทั้งสองทีมทำประตูได้น้อยกว่าหรือเท่ากับ 1 ประตู และมีคะแนน 0:1หรือ 1:2 แม้ว่าบนสนามโปรตุเกสชนะแต่สำหรับลอตเตอรี่ฟุตบอลจะถือว่าเสมอกัน

        เดิมทีสิ่งนั้นค่อนข้างเป็นเรื่องปกติ แต่ว่า…

        ซูอินเงยหน้า มองผลการแข่งขันที่เขียนอยู่บนนั้น

        รอบก่อนทีมโปแลนด์และทีมเกาหลีใต้ทำคะแนน 0:2 ทีมอเมริกากับทีมเกาหลีใต้ 1:1

        ซึ่งผลคะแนนเหมือนกับในความทรงจำของเธอ ยิ่งได้เห็นแต้มต่อในระบบเธอก็อดแขวะไม่ได้ พวกมนุษย์หน้าโง่ มองไม่เห็นอำนาจของเจ้าบ้านหรือ

        นั่นคือเจ้าบ้านที่ดำรงตำแหน่งชี้ขาดเชียวนะ หากเป็นประเทศมหาอำนาจคิดอยากเตะลูกโทษก็ทำได้ อยากให้ใครออกจากสนามก็ย่อมได้เช่นกัน

        “ลงทีมเกาหลีชนะห้าพันค่ะ”

        ซูอินกดเสียงต่ำ และเนื่องจากเธอมีไข้ทำให้เสียงแหบเสียงของเธอในตอนนี้จึงคล้ายกับเด็กผู้ชาย

        “อะไรนะ”

        เหล่าโจวที่หน้าแดงก่ำกำลังกดปุ่มเดิมพันในคอมพิวเตอร์เมาส์ที่กำลังจะกดทีมโปรตุเกส เมื่อได้ยินประโยคนั้น เบียร์ที่ดื่มลงคอก็แทบจะพ่นออกมา

        “ซื้อทีมเกาหลีใต้ อีกทั้งยังซื้อตั้งห้าพัน”

        ซูอินไม่พูด แต่พยักหน้าอย่างมุ่งมั่นเพื่อแสดงว่าได้ตัดสินใจแล้ว

        “ฉันไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม”

        พวกผู้ชายที่นั่งกินเซาเข่า[2] ดื่มเบียร์ และคุยสัพเพเหระกันทักขึ้น

        “ไม่ใช่หรอกมั้ง ซื้อทีมเกาหลีใต้หรือ”

        “เงินห้าพันหยวนไม่ควรเอามาลงทุนให้เสียเปล่าแบบนี้ ถึงมีเงินแต่มันจะได้ไม่คุ้มเสีย”

        “ไอ้น้องชาย ฟังพี่นะ อีกทีมคือโปรตุเกส แม้จะเทียบกับทีมสเปนที่เป็นเพื่อนบ้านไม่ได้แต่การบดขยี้ทีมเกาหลีนั้นง่ายเหมือนขยี้มด”

        คุณลุงหลายคนเริ่มโน้มน้าวเธอ แต่ซูอินยังคงใจแข็ง

        เธอหยิบธนบัตรห้าพันหยวนปึกหนาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

        “จะขายหรือไม่ขาย”

        เหล่าโจวมองซูอินด้วยแววตางุนงง แต่อีกฝ่ายสวมฮู้ดซ่อนตัวอยู่หลังเคาน์เตอร์ ทำให้เห็นหน้าไม่ชัด

        อย่างไรก็ตามเมื่อเงินก้อนโตมากองอยู่ตรงหน้าเมื่อคิดดูแล้วเขาจะทำเงินจากมันได้ราวๆ สี่ร้อยหยวน เป็นรายได้สำหรับหลายวันทำให้เหล่าโจวรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจ

        คันยุบยิบในหัวใจก็เรื่องหนึ่งถึงอย่างไรเหล่าโจวก็เป็นคนมีหลักการ

        “นี่เงินห้าพันหยวนเชียวนะ ไม่ใช่น้อยๆ มั่นใจหรือ”

        ซูอินไม่พูด แต่ดันเงินก้อนโตไปข้างหน้าเพื่อแสดงความมุ่งมั่น

        ท่าทีมีความสุขเช่นนี้ของเธอ ทำให้เหล่าโจวยิ่งลังเล

        ความรู้สึกลังเลนี้ ทำให้เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

        มือที่ยื่นออกมาจากแขนเสื้อชุดกีฬารวมถึงขนาดตัวภายใต้เสื้อที่ดูหลวมโคร่ง เห็นได้ชัดว่าไม่ปกติ

        “ยังไม่บรรลุนิติภาวะใช่ไหม”

        ซูอินชะงัก ก่อนจะเงยหน้า

        เมื่อเงยหน้า ใบหน้าเล็กๆ ของเธอก็เผยให้เหล่าโจวเห็นอย่างชัดเจน

        เหล่าโจวผ่านร้อนผ่านหนาว สายตาแหลมคมแค่มองแวบเดียวก็รู้ว่านี่คือเด็กผู้หญิง

        เด็กผู้หญิงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ จริงๆ เลย…

        เหล่าโจวส่ายหน้า เขาอยากได้เงินก็จริงแต่เงินแบบนี้เขาไม่สามารถรับไว้ได้ ข้ามเรื่องละอายหรือไม่ละอายใจนั้นไปก่อนหากผู้ปกครองของอีกฝ่ายตามมาเอาเรื่อง เขาจะทำธุรกิจต่อไปได้อย่างไร

        “เป็นเด็กเป็นเล็ก ไม่ควรเอาเงินของที่บ้านมาใช้จ่ายมั่วซั่วแบบนี้ กลับไปเถอะ”

        ถูกจับได้แล้วหรือ

        ซูอินยอมถอยหนึ่งก้าวเพื่อป้องกันตนเองโดยไม่รู้ตัว

        เธอรู้ว่าเด็กสาวอย่างเธอหอบเงินก้อนโตมาเช่นนี้ย่อมอันตราย

        เธอจึงนำเงินก้อนนั้นกลับมา รู้สึกไม่ปลอดภัยจึงนำมันเก็บเข้าไปใต้เสื้อคลุมเพื่อใส่ลงในห้วงมิติเมื่อวางใจแล้วค่อยลงมา

        การทำเช่นนี้ทำให้เสื้อผ้าของเธอยุ่งฮู้ดก็ร่วงลงเผยให้เห็นใบหน้าเล็กรับกับผมยาวที่อยู่ใต้ฮู้ด

        ผู้คนที่อยู่ในร้านค้าเห็นเธอก็เงียบกริบ

        ชายวัยกลางคนที่กำลังแกะถั่วเมื่อเห็นเช่นนั้นถั่วในมือก็ร่วงลงกับพื้น

        ชายหัวเกรียน ร่างกำยำหันมามองหน้าสาวน้อยและพากันตกตะลึง

        ใบหน้านี้เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ชายหัวเกรียนรีบลุกขึ้นนั่นคือคนที่ฉินหล่างให้เขาตรวจสอบเมื่อไม่นานนี้ไม่ใช่หรือ

        “เธอคือ…อินอินใช่ไหม”

        ซูอินชะงัก

        ในเมื่อความจริงถูกเปิดเผย เธอก็จะไม่เสแสร้งอีกต่อไป

        ซูอินหันไปมองต้นเสียงเธอตกใจเมื่อเห็นแผลจากหน้าผากยาวไปเกือบถึงหางตา ท่าทีดุขนาดนี้เธอจะถูกกินหรือเปล่า

        สาวน้อยแสดงอาการประหม่าชายหน้าบากเห็นท่าทีของเธอจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        “ไม่ต้องกลัว ฉันเป็น…เพื่อนกับฉินหล่าง”

        เขารู้จักฉินหล่าง

        แม้ว่าจะเคยเจอฉินหล่างแค่สองครั้งแต่อีกฝ่ายกลับมีพลังบางอย่างที่ทำให้รู้สึกน่าไว้ใจ โดยเฉพาะดวงตาที่มองโดยไม่กะพริบนำเงินใส่บัญชีให้เธอตั้งห้าพันหยวน อีกทั้งยังสัญญาว่าจะจัดที่พักให้ยิ่งทำให้เธอรู้สึกไว้วางใจมากขึ้น

        คนผู้นี้กล้าเอ่ยชื่อฉินหล่าง แสดงว่าฉินหล่างคงเคยคุยกับเขามาก่อน

        เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ซูอินจึงฟังอีกฝ่ายพูด “ฉันชื่อหลินเฉวียนทำงานอยู่ที่โรงแรมแถวนี้ ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยฉินหล่างจัดเตรียมที่พักให้เธอแล้ว เป็นโรงแรมที่ฉันทำงานอยู่”

        เอ่ยจบหลินเฉวียนก็เดินเข้ามาพร้อมยื่นนามบัตรให้เธอ

        ซูอินยืนอยู่หน้าประตูเพื่อให้แน่ใจว่าสามารถวิ่งหนีเพื่อไปขอความช่วยเหลือได้ทันเวลาจากนั้นจึงรับนามบัตรมา

        มันเป็นเพียงนามบัตรง่ายๆ เขียนชื่อโรงแรมซึ่งเป็นที่อยู่เดียวกันกับที่ฉินหล่างเขียนใส่กระดาษให้เธอ

        หลินเฉวียนพูดจาถ่อมตัว เขาไม่ใช่พนักงานรักษาความปลอดภัยทั่วไปแต่เป็นถึงผู้จัดการ ตำแหน่งนี้ถือเป็นความมั่นคงของโรงแรมเลยทีเดียว

        เมื่อเทียบกันแล้วตรงกับข้อมูลที่ได้จากฉินหล่างอีกทั้งงานของคนคนนี้ยังมั่นคง ทำให้ซูอินเริ่มวางใจมากขึ้น

        “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อซูอิน”

        หลินเฉวียนพยักหน้า จับมือทักทายซูอิน

        “ตอนนี้ดึกแล้ว ฉันจะพาเธอไปที่โรงแรม”

-----------------------------------------------------------------------------

[1] ราคาบอลแฮนดิแคปเป็นรูปแบบที่ได้รับความนิยมมากในเว็บพนันออนไลน์ เนื่องจากมีการกำหนดความเท่าเทียมระหว่างสองทีมด้วยอัตราต่อรองหรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า ราคาบอลกลางเพื่อไม่ให้ทีมใดทีมหนึ่งเกิดการได้เปรียบหรือเสียเปรียบ

[2] เซาเข่าหมายถึง อาหารปิ้งย่างของจีนคล้ายบาร์บีคิว