ผึ่ง!
สายสลิงยึดรางกับตัวรถไฟขาดออกจากกัน วัตถุสี่เหลี่ยมที่บรรจุผู้โดยสารก็ส่งเสียงดังเอี๊ยดอาดสลับไปกับเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นกลัว
โครม!
ตู้โดยสารทิ้งตัวหล่นลงสู่พื้นเบื้องล่าง ควันและฝุ่นจากเศษซากปรักหักพังตีขึ้นที่สูงตลบอบอวน
คล้ายกับอาการภาพตัด
เซียวซิงอีรู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าตนเดินหลงเข้ามาอยู่ในม่านหมอกสีขาวราวกับความฝัน รอบตัวเธอร้อนระอุ กลิ่นเหม็นไหม้ตีเข้าจมูก
เซียวซิงอีกวาดสายตามองทะลุกลุ่มควันที่ลอยฟุ้งเข้าไปด้านในก็เห็นว่ามีร่างของสตรีชุดแดงกำลังจ้องมองเธอกลับมา
หญิงสาวปริศนาแสดงสีหน้าเ็ป ริมฝีปากเอ่ยบางคำที่แ่เบาเสียจนเสียงลมแทบจะกลบถ้อยคำของเธอไป
“รับนี่ไป”
เซียวซิงอีขยับเข้าไปใกล้เพื่อที่จะตั้งใจฟังในสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้น้าจะบอก ก่อนที่เธอคนนั้นจะเปลี่ยนมายื่นกระดาษแผ่นน้อยใส่ในมือ
เธอมองสบตากับหญิงผู้นั้น คิดจะถามคำถามสักคำให้หายสงสัย ทว่าเมื่อมองตรงไปเธอกลับรู้สึกคล้ายว่ากำลังส่องกระจกพูดคุยอยู่กับตัวเอง
พรึบ!
ดวงตาคู่สวยเบิกโพรงขึ้นอย่างตื่นตระหนก เ้าของร่างผอมบางสะดุ้งตัวโยน ผิวเนื้อยังคงสั่นสะท้านกับสถานการณ์แปลกประหลาดที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว
‘ความฝันงั้นเหรอ’
เมื่อครู่เธอยังคงััได้ถึงความรู้สึกเ็ปของผู้หญิงคนนั้นได้อยู่เลย แต่ตอนนี้ภาพตรงหน้ามันเปลี่ยนไปแล้ว
หลังจากกวาดสายตามองไปรอบตัว เธอเห็นเพียงเพดานในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวสะอาด ทุกอย่างก็ดูเงียบสงบอย่างเป็ปกติ จะมีก็แต่เสียง ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ที่ดังเป็จังหวะสม่ำเสมอที่ทำให้รู้สึกลำคาญหู
คนที่พึ่งได้สติค่อย ๆ ปรับตัว แม้จะยังมีอาการมึนงงกับสถานการณ์แปลกประหลาดนี้อยู่บ้าง แต่เธอก็ยังรับรู้ด้วยสัญชาตญาณว่า
เธอยังไม่ตาย
เฮ้ย!
เซียวซิงอีถอนหายใจด้วยความโล่งอก ใครจะไปคิดว่าเธอจะรอดชีวิตจากอุบัติเหตุรถไฟฟ้าตกจากที่สูงเท่ากับความสูงของตึกแปดชั้นมาได้อย่างปาฏิหาริย์
ก็นับว่าเป็คนดวงแข็ง
เมื่อตรวจสอบอาการาเ็ก็พบว่าเธอมีการการวิงเวียนศีรษะอย่างหนักคล้ายกับว่าเธอพึ่งจะลงมาจากรถไฟเหอะที่ตีลังกามาเป็พันรอบ ส่วนบริเวณข้อมือข้างซ้ายที่มีรอยแผลเป็คล้ายกับไฟไหม้ก็เกือบจะหายสนิทดีแล้ว
“แปลกจัง ฉันตกจากรถไฟแล้วทำไมถึงมีรอยถูกไฟไหม้ได้”
“นายหญิง คุณฟื้นแล้ว”
ในขณะที่คนป่วยกำลังนั่งลำดับเหตุการณ์ เสียงเล็ก ๆ ของเด็กสาวก็ดังโพล่งขึ้นมา
เด็กสาวใบหน้ากลมวิ่งหน้าตั้งด้วยอาการลุกลี้ลุกลนเข้ามายืนเกาะที่ปลายเตียง
“นายหญิง ใครกัน?” เซียวซิงอีถอยไปชิดขอบเตียงอีกฝั่ง กลอกตามองเด็กสาวอย่างหวาดระแวง
เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นของผู้เป็นายอีกฝ่ายก็เริ่มจะหวั่นวิตก
“คุณจำไม่ได้เหรอค่ะ นายหญิงนอนไม่ได้สติมาหนึ่งเดือนเพราะอุบัติเหตุไฟไหม้ คืนนั้นคุณเกือบจะถูกไฟครอกแล้ว แต่โชคดีที่ได้คุณชายใหญ่ช่วยเอาไว้”
“ไฟครอก ฉัน?”
คนป่วยสาดสายตาไปโดยรอบ เธอมั่นใจว่าตัวเองอยู่ที่โรงพยาบาล แต่จากที่เด็กคนนี้พูดมามันน่าจะเป็คนละอาการกับสิ่งที่เธอเจอมา
“คุณฟื้นแล้ว เดี๋ยวฉันจะออกไปโทรศัพท์กลับไปที่บ้านสกุลหลินก่อนนะคะ” หลังจากเด็กสาววิ่งพรวดพลาดออกไปจากห้อง ใช้เวลาราวครึ่งชั่วโมงเสียงประตูห้องพักก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง
แอด!
บุรุษใบหน้าคมเข้ม สวมชุดสูทสีดำทับลงบนเสื้อกักด้านในที่มีสีเดียวกันก้าวเท้าเข้ามายืนมองเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึม จากนั้นก็มีหญิงสาวหน้าตาสะสวยในวัยใกล้เคียงกันกับเธอ ซึ่งเธอคนนั้นกำลังทำหน้าที่ประคองแขนหญิงสูงวัยอีกหนึ่งคนเดินตามเข้ามา
“เซียวซินอี้ นังตัวดี! ทำไมถึงไม่ตาย ๆ ไปพร้อมกับเทียนอยูซะให้รู้แล้วรู้รอดไป ลูกชายฉันต้องมาตายไปอย่างน่าเวทนามันก็เป็เพราะหล่อน หล่อนมันเป็ตัวซวย” เสียงแวด ๆ ของหญิงชราในชุดกี่เพ้าสีขาวด่ากราดเป็ชุดใหญ่ทันทีที่พบหน้า ทำเอาคนป่วยสะดุ้งดวงตากลมใสเปิดกว้างเพราะความใ
สถานการณ์ตอนนี้มันดูแปลกพิกล สำหรับคนที่พึ่งฟื้นคืนสติ จู่ ๆ ก็ถูกชี้หน้าด่าทอด้วยถ้อยคำเสีย ๆ หาย ๆ นี่ต่างหากล่ะที่เรียกว่า ‘ซวย’
“เอ่อ...ฉันว่าพวกคุณน่าจะเข้าใจอะไรผิด คือฉันไม่ใช่”
“หล่อนจงใจฆ่าลูกชายของฉัน คงจะอยากได้สมบัติของบ้านเรามากเลยสินะ ไม่อย่างนั้นผู้หญิงที่ยังสาวอย่างหล่อนจะเลือกมาแต่งงานกับเทียนหยูที่อายุมากกว่าหล่อนตั้งสามสิบปีไปทำไม”
“แต่งงาน!” สมองคนป่วยประมวลผลจากคำด่าของสตรีที่มีผมขาวทั่วทั้งศีรษะ ั้แ่ที่คนพวกนี้เรียกชื่อเธอผิดว่าเซียวซินอี้แล้ว เธอก็แทบจะจับใจความอะไรไม่ได้เลย
“ฉันล่ะสังหรณ์ใจั้แ่ที่หล่อนหอบลูกเข้ามาในบ้าน ฮุ่ยหลินตายไปยังไม่ถึงปีแต่หล่อนกลับมีลูกชายกับอาหยูอายุได้ขวบกว่า หล่อนคงจะวางแผนยั่วยวนลูกชายของฉัน นังผู้หญิงหน้าไม่อาย” เครื่องจักรด่ายังคงทำหน้าที่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง มิหนำซ้ำยังเพิ่มระดับความรุนแรงขึ้นในทุกวินาที
คนฟังได้แต่กระพริบตาไปตามจังหวะของน้ำเสียงขึ้น ๆ ลง ๆ ไม่มีช่องว่างให้เถียงกลับ
แต่่เวลาที่ได้นั่งนิ่งเงียบสักพักก็ทำให้เธอได้รู้ว่า สิ่งที่หญิงชราผู้นี้กล่าวออกมามันคล้ายกับเนื้อหาในนิยายที่เธอได้อ่านมันเป็ประจำ กระทั่งชื่อของตัวละครก็เหมือนกันอย่างไม่ผิดเพื้ยน
“อาเว่ย พวกเราต้องไล่เธอออกไปจากบ้านซะ ตอนนี้หลานก็นับว่าเป็ผู้นำคนใหม่ของตระกูลแล้ว ย่าไม่อยากเห็นผู้หญิงหน้าด้านคนนี้เดินลอยลอยหน้าลอยตาถลุงเงินอยู่ในบ้านเราอีกแล้ว” น้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือเจือด้วยความโกรธแค้น
เหตุการณ์น้ำเน่าเคล้าน้ำตาราวกับปูทางมาจนถึงฉากโศกเศร้าในเื่ราวระหว่างแม่ผัวกับลูกสะใภ้ แม้เซียวซิงอีจะไม่อาจยอมรับว่าเธอเข้ามาอยู่ในนิยาย แต่ก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ว่าการทะลุมิตินั้นเกิดขึ้นจริง
---------------
น้องถูกรุมแล้วค่ะ ตอนนี้ฟื้นมาแบบงง ๆ ยังไม่ได้ตอบกลับสักคำ ตอนหน้ามาดูว่าน้องจะทำยังไงต่อกันนะคะ
ฝากนักอ่านโปรดเมตตาไรท์ตัวเล็กตัวน้อย ช่วยไรท์กดใจ ❤️ คนละหนึ่งคลิก กดเข้าชั้น ???? คนละหนึ่งแหมาะ หน่อยนะคะ ???? เพื่อเป็การเปิดการมองเห็น
ใครกดขอให้โชคดีสมหวัง มีแฟนหล่อ รวย ... เติมเองได้ แต่อย่าคิด 18+ นะคะ (คิก คิก)
2K
