โลกิทุบกำลังเสียงดังปั้ง!! ก่อนจะะโคำว่าเริ่มต้นใหม่ออกมาสุดเสียง โลกิอาบน้ำจนเสร็จและเดินกลับมาที่เตียงและหยิบเอกสารของทางโรงเเรมมาศึกษาดูรายละเอียดอย่างหนัก เพื่อไม่ให้ตัวเองอยู่เฉยๆ เพราะเขาไม่อยากฟุ้งซ่านกับเื่อิคคิวแล้ว โลกิมัวเเต่ยุ่งกับเอกสารจนกระทั่งนอนหลับไปตั้งเเต่ตอนไหนไม่รู้ ตื่นมาอีกทีเขาก็นอนทับกองเอกสารที่เขากำลังอ่านอยู่เมื่อกี้ โลกิสะดุ้งตื่นมาอีกครั้งตอนตี 5 เขาเดินไปมองตัวเองหน้ากระจกและจ้องเข้าไปที่ตาของตัวเอง ในนั้นมันเเฝงความเ็ป โดดเดี่ยวและเหงาสุดๆ
"วันใหม่ สถานที่ใหม่ๆ เริ่มต้นใหม่ ทำงานๆๆๆ สู้เว้ย!!" โลกิปลุกใจตัวเองก่อนจะเดินกลับไปอ่านเอกสารต่อให้หมด เวลาล่วงเลยไปเกือบ 9 โมงตรง นาฬิกาปลุกจากมือถือของโลกิทำงาน เขารีบรวบกองเอกสารสำคัญเข้าลิ้นชักข้างเตียงและหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไป 20 นาทีต่อมา โลกิอาบน้ำเเต่งตัวด้วยสูทสีดำ วันนี้ทำงานวันเเรกเขาไม่อยากให้พนักงานติฉินนินทาว่าสายเเต่วันเเรก โลกิเดินออกจากห้องและตรงไปยังห้องผู้จัดการโรงเเรมทันที เพราะวสันสั่งไว้ว่าผู้จัดการจะเป็คนสอนงานให้กับโลกิแทนพ่อของเขา
"ทำงานๆๆ ทำงานๆๆ!!ฮึ้บๆๆ โอ้ย!!" โลกิเอาเเต่มัวเดินก้มหน้าและบ่นพรึมพรึมกับตัวเองจนเดินไปชนเข้ากับผู้ชายอีกคน โลกิล้มหน้าขมำพอๆกับผู้ชายคนนั้น เเต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือกล้องที่ผู้ชายคนนั้นถือมามันได้หล่นพื้นตกแตก
"นี่นายทำอะไรอ่ะ เดินไม่ดูทางเลยรึไง ประสาทรึป่าวเนี้ย!! "
"เอ่อ ผมขอโทษครับ พอดีผมกำลังคิดเื่งานอยู่ครับ เดี๋ยวผมจะชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดให้นะครับ ผมขอเบอร์ติดต่อคุณไว้ได้ไหมครับ เพราะผมจะต้องรีบไปรายงานตัวกับผู้จัดการครับ"
"อ่อ..พนักงานใหม่สินะ นายมีปัญญาชดใช้งั้นหรอ กล้องฉันราคาเป็แสนเลยนะ เป็แค่พนักงานปลายเเถวอย้างนายอ่ะ ไม่มีปัญญาหรอก แล้วนี่มาทำตำแหน่งอะไรล่ะ"
"อ่อ..ผมเป็…"
"จุ๊ๆๆ ไม่ต้องตบ!! ฉันวาดูจากหน้านายก็คง..เป็ยามสินะ!! จะไปไหนก็ไปๆ เดี๋ยวฉันจัดการของฉันเอง!!"
"เเต่ผมชดใช้ให้คุณได้จริงๆนะครับ ผมขอนามบัตรไว้ก็ได้ครับ"
"อ้ะๆๆ งั้นเอานามบัตรนี่ไป นอเงินเดือนครบแสนแล้วค่อยโอนมาให้ฉันละกันนะ5555" โลกิรับนามบัตรตากชายคนนั้นพร้อมกับอ่านดูชื่อ พร้อมตำแหน่งงาน
"ไทม์ ตากล้องฟรีเเลนด์??" โลกิมองหน้าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าอย่างยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะเดินไปที่ห้องผู้จัดการ เขาเก็บนามบัตรใส่กระเป๋าเสื้อไว้และเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องของผู้จัดการโรงเเรม ก่อกๆๆ ก่อกๆๆ
"สวัสดีครับ ผมโลกิครับ คุณพ่อโทรมาเเจ้งเื่ของปมแล้วใช่ไหมครับ ผมฝากด้วยนะครับแนะนำผมได้ทุกเื่ครับ ผมยินดีเรียนรู้งานครับ" ผู้จัดการยังไม่ทันได้พูดอะไร โลกิก็ยิงประโยครัวๆจนผู้จัดการตอบแทบไม่ทัน วันเเรกของการทำงานผู้จัดการได้พาเขาเดินชมโรงแรมจนทั่วเพื่อศึกษาพื้นที่รอบๆโรงเเรม จากนั้นพาไปที่ห้องทำงานส่วนตัวที่เตรียมไว้สำหรับผู้บริหาร
"ทั้งหมดก็เป็แบบนี้ล่ะค่ะ ส่วนเื่เลขาคุณโลกิจะให้ดิฉันจัดการให้เลยไหมคะ"
"ได้ครับ คุณเมย์จัดการแทนผมได้เลยครับ แล้ววันนี้ผมต้องทำอะไรเพิ่มเติมอีกไหมครับ"
"วันนี้เมย์ให้คุณโลกิศึกษาเอกสารของทางโรงแรมไปก่อนละกันค่ะ พรุ่งนี้เราค่อยเริ่มทำงานจริงจังกันนะคะ"
"อ่อได้ครับ เอ้อ!!คุณเมย์ครับ คุณเมย์รู้จักช่างภาพที่ชื่อไทม์ไหมครับ"
"อ๋อช่างภาพฟรีแลนซ์ค่ะ เขามาขอเข้าร่วมโปรเจคใหม่ที่เรากำลังจะโปรโมทโรงเเรมนี้ไงคะ คุณโลกิมีอะไรรึป่าวคะ"
"พอดีว่าผมเดินชนเขาจนทำกล้องเขาหล่นเเตกพังอ่ะ ผมอย่างชดใช้ ยังไงคุณเมย์ช่วยจัดการให้ผมหน่อยได้ไหมครับ นี่นามบัตรของเขาครับ"
"ได้ค่ะ เดี๋ยวเมย์จัดการให้เลยค่ะ ว่าเเต่คุณโลกิอยากจะได้เลขาผู้หญิงหรือผู้ชายคะ"
"แล้วเเต่คุณเมย์ได้เลยครับ ผมเน้นที่การทำงานครับ เเค่ทำงานดีและช่วยผมทำงานได้จริงๆเเค่นั้นพอครับ"
"ได้ค่ะ ถ้าดิฉันหาได้แล้ว ดิฉันจะพามาให้คุณโลกิสัมภาษณ์ด้วยตัวเองนะคะ ยังไงเดี๋ยวเมย์ขอตัวไปทำงานก่อน ขาดเหลืออะไรเเจ้งเมย์ได้เลยนะคะ สวัสดีค่ะ" โลกิพยักหน้าและยิ้มอ่อนๆให้กับผู้จัดการ ก่อนจะหันหน้ากลับมามองเอกสารกองโตที่อยู่ตรงหน้าเขา โลกิรอบถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเริ่มเปิดเอกสารศึกษาไปเรื่อยๆ ก่อกๆๆ ก่อกๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นหน้าห้อง
"เชิญครับ.."
"เมย์เอากาแฟมาให้น่ะค่ะ กลัวว่าคุณโลกิจะหลับก่อนที่จะอ่านเอกสารจบค่ะ ฮ่าฮ่า เมย์วางไว้ตรงนี้นะคะ"
"ขอบคุณมากๆครับ เอ้อคุณเมย์ครับ เมื่อกี้ที่ผมเดินผ่านมาผมเห็นมีเด็กใส่ชุดสีขาวด้วย เขาเป็พนักงานในแผนกไหนครับ?"
"อ๋อ..พนักงานทุกคนในโรงเเรมจะสวมยูนิฟอร์มตามเเต่ละแผนกค่ะเ้ต่ส่วนมากจะออกโทรสีม่วงหมดเกือบทุกแผนก ส่วนเสื้อสีขาวนั้นจะเป็นักศึกษาฝึกงานค่ะ ทางโรงแรมเรากำลังทดลองเปิดรับนักศึกษาฝึกงานเช่นกันค่ะ น่าจะเริ่มเปิดรับในอาทิตย์หน้านะคะ"
"นักศึกษาฝึกงานนี่ขึ้นตรงกับแผนก HR(ฝ่ายบุคคล) ใช่ไหมครับ"
"ใช่ค่ะ ที่คุณโลกิเห็นอาจจะเป็พนักงานที่มาทดลองสวมยูนิฟอร์มเพื่อปรับแก้ก่อนถึงวันจริงน่ะค่ะ คุณโลกิมีอะไรเพิ่มเติมอีกไหมคะ"
"อ๋อ ไม่มีแล้วครับ ขอบคุณสำหรับกาแฟนะครับ คุณเมย์ไปทำงานเถอะครับ ไว้ผมมีอะไรผมจะปรึกษาเพิ่มเติมนะครับ" เมย์ยิ้มอ่อนๆและก้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อเป็การแสดงความเคารพ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป โลกิหยิบกาแฟมาดื่มและจัดการกับเอกสารที่กองอยู่ตรงหน้าต่อไป โลกิใช้เวลาจนถึงเที่ยงในการศึกษากับเอกสารพวกนั้นจนเข้าใจมากขึ้น ระหว่างที่นั่งพักโลกิก็นึกถึงช่างภาพที่เขาเดินชนมาเมื่อเช้า
"ท่าทางอวดดีไม่เบาเลยเเฮะช่างภาพคนนี้ มองยังไงว่าเราเป็ยาม ยามอะไรจะหล่อขนาดนี้ โลกิหยิบมือถือมาส่องดูหน้าตัวเองเเต่ทว่ารูปวอเปอเปอร์หน้าจอที่เด้งขึ้นมาคือรูปของอิคคิวและเขาถ่ายด้วยกัน โลกิหุบยิ้มลงทันที โหมดในใจของเขาตอนนี้มันสับสนไปหมดจากที่อารมณ์ดีอยู่แท้ๆ กลับเปลี่ยนมาเผศร้าซะอย่างนั้น ใครจะเป็คนมาดึงให้โลกิหลุดออกไปจากพวังเเห่งความเศร้านี้ ติดตามได้ใน Ep. หน้านะคะ
24K
