ตอนที่ 16
"อยากอยู่ที่นี่จัง"จู่ๆ ภาคินก็พูดอยากอยู่ที่นี่ขึ้นมาจนฉันงง
"อะไรน่ะ?"ฉันก้มลงถามเขา
"อยากอยู่ที่นี่จังครับบอส ธรรมชาติสงบ ไม่ต้องเจอใครที่รู้จักเรา ได้อยู่กับบอสเเบบนี้ไม่ต้องแคร์สายตาใคร"ดูคำพูดเขาสิ นี้มันเด็กจอมเ้าเล่ห์ชัดๆ ชอบวางกับดับให้ฉันหลงเขา
"นายมันเ้าเล่ห์"ฉันหยิกเเขนเขาไปหนึ่งทีเพราะมั่นเขี้ยว
"โอ้ยย ผมเ้าเล่ห์ยังไงครับ"ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา
"เ้าเล่ห์สิ มากๆ ด้วย ถ้าวันหนึ่งฉันหลงนายมากๆ ขึ้นมาเเล้วนายทิ้งฉันไปจะทำไง"ฉันพูด
"ผมไม่มีวันทิ้งบอสหรอกครับ มีเเต่บอสนั้นเเหละถ้าวันหนึ่งเบื่อเด็กที่ไม่ยังไม่มีอนาคตคนนี้ เเล้วทิ้งผมไปหรือเปล่าครับ"ภาคินส่งสายตาอ้อนวอนมาหาฉัน
"บอกแล้วว่าต้องดูพฤติกกรมของนายไปก่อน อนาคตก็คืออนาคตไม่มีใครรู้หรอกว่าจะเป็ยังไง"ฉันพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"ครับบบ อื้อๆ"
จ๊วบบ!
เภาคินก้มลงมาจ๊วบฉันอีกครั้ง เรากอดกันเเล้วนอนจูบกันเเบบนั้นอยู่พักใหญ่ก่อนจะรีบเเต่งตัวเเล้วเดินกลับไปบ้านพัก พอไปถึงทุกคนก็กำลังเตรียมปิ้งย่างกันเเล้ว เราเลยรีบขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด
"น่ากินนะครับเนี้ยะ!"ภาคินเดินเข้าไปทักอรุณีที่กำลังย่างเนื้ออยู่
"มาหิวๆพี่เตรียมไว้ให้เธอกับบอสเเล้ว นู้นน่ะ! ช่วยยกไปให้บอสหน่อยน่ะ"พี่ณีหันไปทางจานเนื้อที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ
"โห้!! เยอะเลย ขอบคุณครับพี่ณี"ผมหันไปดูจานที่วางอยู่สองจาน มันเป็เนื้อย่างที่คุณลุงบอกว่าซอสที่หมักเป็สูตรลับของเมียเขาเอง ภาคินเลยหยิบจานไปยื่นให้บอสสาวของเขาที่นั่งอยู่ใกล้ๆกับทุกคน
"บอสต้องลองน่ะครับ"ภาคินยื่นจานเนื้อมาให้ฉัน
"ปกติไม่ค่อยกินเนื้อเท่าไหร่ เเต่วันนี้ยอมสักวันละกัน"ฉันไม่อยากให้คุณลุงเสียน้ำใจเลยตัดสินใจหยิบเนื้อเข้าปาก
"อร่อยไหมครับ!!"ภาคินรีบถามเมื่อฉันลองชิมดู
"อื้ม อร่อยมากเลยล่ะ อร่อยมาเลยค่ะคุณลุง"ฉันหันไปบอกคุณลุงที่นั่งอยู่ใกล้ๆ
"ฮ่าๆๆ เเน่นอนอยู่เเล้วสูตรเมียรักฉันเลยน่ะ"คุณลุงหัวเราะร่ายิ้มออกมา เราทุกคนก็ยิ้มตามที่เห็นคุณลุงยิ้มได้ ลืมบอกไปว่าคุณยายรักษาตัวอยู่ที่โรงพยายาลเพราะคุณลุงอยากให้เธออยู่ใกล้มือหมอที่สุด ถ้าขายเครื่องเพชรได้เเกก็จะไปอยู่พยาบาลเฝ้าคุณยายที่นั้น
"มาๆๆ นี่ไวน์ที่ฉันเก็บไว้ บ่มเองกับมือเลยน่ะ ฉันไปเก็บเบรอ์รี่ในป่ามาเก็บไว้ทุกปีน่ะ ทุกคนลองชิมดู"คุณลุงยื่นเเก้วที่รินไวน์ให้พวกเราคนละเเก้ว อรุณีก็หยุดย่างเนื้อเเล้วมาชิมไวน์ของคุณลุง
"พี่ณีอย่าดื่มเยอะน่ะครับเดี๋ยวจะไม่ไหวเอา"ภาคินรีบเตือนอรุณีเพราะจำได้ว่าเธอไม่ถูกกับไวน์
"คงไม่เป็ไรหรอกมั้ง ไวน์นี้คุณลุงเขาทำเองคงไม่เเรงมาก"อรุณียกแก้วดื่มหมดในรวดเดียวเเล้วหันไปขอคุณลุงเพิ่ม
"จัดเลยยัยหนู ฮ่าๆ"คุณลุงหัวเราะเเบบมีความสุขสุดๆถูกใจที่อรุณีเธอชอบ เราทุกคนหันไปมองอรุณีเป็ตาเดียวกัน ตอนนี้เธอเติมไปเป็เเก้วที่สี่เเล้วเเละดูเหมือนคืนนี้เธอคงดื่มยาวๆ
"ณีพอก่อนเถอะ"ฉันเข้าไปห้ามณีให้หยุดก่อน กลัวเธอจะเมาไม่มากกว่านี้เพราะตอนนี้เธอก็เริ่มไม่ไหวเเล้ว
"ไม่ค่ะบอสณีดื่มได้~"อรุณีพยายามเเย่งแก้วจากฉันกลับไป เเต่ด้วยร่างที่โซเซจะล้มดีที่คุณอดัมช่วยรับไว้ทัน
"พี่ณีไม่ไหวเเล้วน่ะครับ"ภาคินเข้ามาช่วยประครองอีกคน
"งั้นเดี๋ยวฉันพาณีเข้าไปนอนดีกว่าน่ะ"ฉันพูดก่อนจะเข้าไปประครองอรุณี
"เดี๋ยวผมช่วยครับ"ภาคินช่วยประครองอรุณีไปที่ห้อง
"พวกคุณไปเถอะ ผมของนั่งเป็เพือนคุณลงอีกสักพัก"คุณอดัมบอกพร้อมเดินไปนั่งใกล้ๆคุณลุง
"ไปณี เธอเดินดีๆน่ะ"อรุณีที่ตอนนี้เมามากเลยเดินโซเซไม่ตรงทาง กว่าจะพามาถึงห้องได้เล่นสะเหนื่อยเอาการเลยล่ะ พอส่งอรุณีขึ้นเตียงเเ้ลวภาคินก็ยังยืนไม่ออกไป
"นายจะยืนอยู่ที่นี่ทั้งคืนเหรอ"ฉันหันมาถามเขา
"ผมอยากนอนกอดบอสครับ"ภาคินบอกเเล้วยื่นมือมาจับเเขนเสื้อผมไว้เเล้วดึงเบาๆ
"เอาอีกเเล้วน่ะ"ฉันเเพ้ลูกอ้อนเขาฉันบอกเเล้ว
"เเค่นอนกอดแปปนึงน่ะครับ เดี๋ยวผมก็กลับห้อง"คราวนี้เขาเข้ามากอดฉันไว้หลวมๆ
"ก็ได้ ที่ฉันยอมเพราะที่นี่ไม่ใช่บริษัท เเต่ถ้ากลับไปห้ามมาทำรุ่มร่ามกับฉันเเบบนี้ที่บริษัทอีกเข้าใจไหม"ฉันมองหน้าเขาเเบบจริงจังดุๆ
"ได้ครับ ผมรับปาก"ภาคินยิ้มดีใจก่อนจะประครองฉันขึ้นมานอนบนเตียงเเล้วตัวเองก็ขึ้นตามมา ฉันนอนห้องเดียวกันอรุณีนี้แหละ เเต่อรุณีตอนนี้สลบไปไม่รู้สึกตัวเลย
"นายห้ามหลับน่ะ ถึงเวลาก็กลับห้องตัวเองไปล่ะ"ฉันพูดเตือนเขาอีกครั้ง
"ครับบบบ"ปากตอบ ตัวก็เอาเเต่มุมหัวมาซบกับอกฉันไว้ นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เผลอหลับไปลืมตาตื่นมาอีกทีตอนกลางดึกก็ไม่เห็นภาคินเเล้ว
เช้าวันใหม่
ฉันตื่นขึ้นมาก็รีบเก็บสัมภาระลงไปข้างล่างก่อนจะกินอาหารเช้าที่คุณลุงเตรียมไว้ให้
"ขอบคุณคุณลุงมากนะครับสำหรับที่พัก ไว้อีกอาทิตย์หนึ่งฉันจะติดต่อกลับมาน่ะค่ะ"คุณลุงเดินมาส่งพวกเราที่รถ
"ผมก็ต้องขอบคุณพวกคุณเช่นกันที่อุส่ามากันตั้งไกล ผมก็หวังว่าจะไม่มีปัญหาอะไรน่ะครับ"คุณลุงพูดเเล้วยิ้มให้พวกเรา
"ครับคุณลุง ผมจะดูเเลเครื่องไว้ให้ชั่วคราวน่ะครับ ไม่ต้องห่วง"คุณอดัมพูด
"พวกผมกลับก่อนน่ะครับคุณลุง อย่าลืมดูเเลสุขภาพด้วยน่ะครับ"เราทุกคนลาคุณลุงเสร็จก็รีบขอตัวกลับ เพราะต้องรีบกลับไปเเล้วเดินทางกลับบริษัทอีก วันนี้เป็วันสุดท้ายที่เราจะอยู่ที่ปารีสเเล้ว งานทุกอย่างที่วางเเผนไว้ก็เป็ไปตามเเผนทุกอย่าง ครั้งนี้ถึงว่าคุ้มค่ากับการมาจริงๆ ฉันนั่งมองธรรชาติข้างทางระยะเดินทางกลับ ที่นี่สวยมากอยากมาอีกจัง
2K
