1.7 ชายแก่
บรรยากาศของเมือง เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายและเสียงครวญครางของพวกซอมบี้
เสียงโวยวายของชายแก่จากทางซ้ายทำให้กันสึเกะหันไปมอง
เขาใช้ดาบฟันเข้าไปในหัวของซอมบี้ผู้หญิง “ส๊วบ” เนื้อดาบฝังติดเข้าไปในหัวของมันทำให้ดาบของเขาหลุดมือออกไปด้วยตอนที่ศพซอมบี้ล้มลง
“ไม่ ออกไป ออกไปอ๊ากก อ๊ากก” เมื่อไร้ดาบซอมบี้ที่เหลือก็ได้โอกาสรุมเข้าไปกัดเขาได้อย่างง่ายดาย เสียงกรีดร้องของชายแก่เต็มไปด้วยความเ็ป เขาพยายามทุบหัวซอมบี้ที่กำลังงับแขนด้วยกำปั้น แต่พวกมันก็เข้ารุมกัดจนเขาล้มลงไปนอนกับพื้น
กันสึเกะยกปืนขึ้นประทับบ่า ระยะห่างระหว่างเขากับชายแก่ไม่น่าจะเกินยี่สิบเมตร เขาย่อตัวนั่งลงเลื่อนจุดสีแดงเล็งไประหว่างต้นคอของซอมบี้ร่างอ้วนในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนที่กำลังคุกเข่าแทะขาของเหยื่อ
“ซุด" ะุพุ่งออกจากกระบอกเก็บเสียง ะเิต้นคอของมันจนหัวกระเด็น ซอมบี้ที่เหลือไม่สนใจ มันกำลังก้มลงไปกัดกินร่างของชายแก่ที่กำลังร้องครวญครางอย่างเอร็ดอร่อย
"ปะป๋า...ปะป๋า..." เด็กสาวผมดำร่างเล็กในชุดนักเรียนมัธยมปลายแบบญี่ปุ่น โผล่ออกมาจากถังขยะ เธอวิ่งถือไม้เบสบอลตรงเข้าไปหาร่างของชายแก่ที่อยู่ห่างไปราวสิบเมตรอย่างไม่คิดชีวิต
"หนีไป...หนีไป" ชายแก่พยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายะโออกมา แต่เสียงของเขาก็เบาซะยิ่งกว่าลมที่พุ่งออกมาจากลูกโป่ง
ซอมบี้ในชุดนักฟุตบอลลุกขึ้นเดินไปหาเธอ
กันสึเกะยกปืนขึ้นประทับบ่า ก่อนจะส่งลูกะุะเิหัวซอมบี้ตัวนั้นแตกกระจุยส่งร่างของมันลงไปนอนดิ้นตายกับพื้น
"กรี๊ด..." คราบสมองและเืทำให้เธอกรีดร้อง เสียงนั่นทำให้ซอมบี้ที่เหลือสองตัวลุกขึ้น
"ส๊วบ ๆ" ะุนัดแรกพุ่งเข้าเจาะลำคอของซอมบี้ในชุดสูทแบบนักการเมืองผูกเนคไทสีเหลือง อีกนัดพุ่งเจาะเข้าที่หัวของตัวที่อยู่ในชุดพ่อครัว
เด็กสาวไม่สนใจที่มาของะุ เธอเดินตรงเข้าไปดูอาการพ่อที่นอนจมกองเือยู่
"เขาไม่รอดหรอก" เสียงของกันสึเกะทำให้เธอสะดุ้ง เขามองภาพนั้นด้วยความสังเวชแต่ก็ทำอะไรได้ไม่มาก
"คุณตำรวจเหรอ" แก้มนวลสองข้างเต็มไปด้วยน้ำตาและคราบเื แววตาของเธอเหม่อลอยราวกับว่าไม่มีิญญาอยู่ในร่าง
“ไม่ใช่ ฉันชื่อกันสึเกะ เราต้องรีบไปจากที่นี่" กันสึเกะจ้องมองร่างไร้ิญญาของชายแก่ก่อนจะหันไปมองรอบๆ
มีซอมบี้เต็มไปหมด พวกมันเดินอืดอาดชนกำแพงชนรถ ชนประตู ไปทั่ว เหมือนหุ่นยนต์ดูดฝุ่นราคาถูกที่แบตกำลังจะหมด บางตัวยืนนิ่งเหม่อลอยมองท้องฟ้าเหมือนคนเมายา และถึงแม้ตอนนี้พวกมันจะอยู่ห่างไปหลายเมตรและยังไม่รับรู้การมีตัวตนอยู่ของเขา แต่อีกไม่นานเสียงและการเคลื่อนที่ก็คงจะทำให้พวกมันรู้ตัวในไม่ช้า
"คุณไปเถอะ ฉันจะอยู่ที่นี่กับพ่อ" เธอลูบหัวร่างไร้ิญญาของพ่อที่กำลังกระอักเืและสั่นกระตุก กันสึเกะรู้ดีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น เขาเคยเห็นอาการแบบนี้ของเพื่อนร่วมห้องขังในคุกมาแล้ว
"เสียใจด้วยนะ แต่ฉันจำเป็ต้องทำแบบนี้" เขาจ่อปืนไปที่หัวของชายแก่และเหนี่ยวไก
"พลั๊ว" หัวของชายแก่ะเิ เด็กสาวตื่นตะลึงกับภาพที่เห็น เธอคิดไม่ถึงว่าชายแปลกหน้าจะทำแบบนี้
"คุณ ทะ อะ อำ อี้..." เธอกำลังจะกรีดร้องแต่ก็ถูกมือหนาหนักของเขาเข้ามาปิดปากเสียก่อน
...ปล่อยฉัน...ปล่อยฉัน... เธออยากจะพูดอย่างนั้นแต่ก็พูดไม่ออก ขณะถูกชายแปลกหน้าคนนั้นลากเข้าไปในร้านที่ประตูม้วนเหล็กเปิดทิ้งไว้อยู่ครึ่งบาน
"นี่คุณบ้าไปแล้วรึไง ทำอะไรของคุณ" เธอกรีดร้องโวยวาย ขณะที่เขาใส่กุญแจมือล่ามเธอไว้กับเก้าอี้
"ฉันแค่ไม่อยากเห็นเธอทำอะไรโง่ๆ" น้ำเสียงของเขาเฉียบขาด ขณะยัดถุงมือเข้าไปในปากของเธอทำให้เสียงก่นด่านั้นดังออกมาอู้อี้
...ปล่อยๆ ฉันนะ... เธอพยายามพูดและดิ้น แต่ก็พูดไม่ออก เธอพยายามสะบัดมือออกจากห่วงเหล็กที่พันธนาการแขนเธอไว้ในลักษณะไขว้หลังกับเก้าอี้แบบสำนักงานที่มีล้อเลื่อนแต่ก็เปล่าประโยชน์
"เงียบ และอยู่นิ่งๆ" เขาฉายไฟใส่พร้อมจ่อปืนพกเข้ามาที่หน้าผากของเธอที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เธอเบือนหน้าหนี จนเมื่อลมหายใจของเธอเริ่มคงที่ กันสึเกะจึงหันไฟฉายและปลายกระบอกปืนไปทางอื่น
บรรยากาศในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงไฟสีเหลืองจากถนนเล็ดลอดเข้ามาผ่านประตูม้วนที่เปิดเพียงครึ่งบานเท่านั้น
กันสึเกะยกไฟฉายขึ้นมาส่องพร้อมกับใช้ปืนพกชี้ไปตามแนวทางของแสง
ห้องขนาดหนึ่งคูหานี้น่าจะเป็สำนักงานของอะไรสักอย่าง เขาเห็นประตูกระจกอยู่ด้านหลังข้างกำแพงซึ่งดูเหมือนทางเดียวที่จะนำไปสู่ส่วนอื่นของตึก
...น่าจะหลบอยู่ที่นี่ได้สักพัก... เขาคิด ขณะหันมาส่องไฟใส่หน้าเธอ แต่ครั้งนี้เขาดูอ่อนโยนและระวังไม่ให้แสงไฟทำเธอแสบตามากขึ้น
"สัญญากับฉัน ว่าเธอจะไม่ทำอะไรโง่ๆ แล้วฉันจะถอดกุญแจมือให้เธอ”
เธอเลื่อนสายตาขึ้นลงมองใบหน้าเขาอย่างสำรวจ นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า
เขาสูดหายใจเข้าลึกและผ่อนออกมายาวๆ ก่อนจะเก็บปืนลงไปในซองข้างเอว
กันสึเกะใช้ปากคาบไฟฉายขณะเลื่อนประตูม้วนเหล็กลงมาเพื่อใช้ตะขอที่วางอยู่ข้างๆ เกี่ยวประตูไว้กับห่วงที่อยู่บนพื้น ก่อนจะลุกขึ้นหาสวิตช์ไฟ ทำให้ห้องที่มืดมิดกลับมาสว่างอีกครั้ง
____
1K
