ขอบคุณที่หย่าฉัน ไอ้คุณสามีเฮงซวย

ตอนที่62 เธอเป็นใครกันแน่

“หากเป็นที่นั่นจริงพวกเขาจะค้นพบให้ทันเวลาได้ยังไง?”

จ้าวหลงถอนหายใจเสียงดังด้วยความกังวลเนื่องด้วยข้อความในส่วนที่ถอดรหัสได้ก่อนหน้านั้น มีข้อความแสดงระยะเวลาค้นพบสุสานปริศนาแค่ปีละครั้งหากไม่พบในคราวนี้ก็ต้องรอปีหน้าแต่อย่างไรก็ตามมีอีกข้อความที่พบซ่อนอยู่ซึ่งบอกไว้ว่าตำแหน่งดวงดาวที่จะบ่งบอกเส้นทางสู่สุสานได้แม่นยำจะครบรอบทุกห้าถึงสิบปีต่อครั้ง

หลีจยงและหยวนลี่หยางเหลือบมองสบตากันพลางลอบถอนหายใจตามเจ้านายทั้งคู่รู้ดีว่าการค้นหาสุสานปริศนาเป็นเรื่องสำคัญที่ต้องทำงานแข่งกับเวลาโดยตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่วันกว่าที่จะต้องไปให้ถึงสุสานปริศนา

“แล้วเรื่องกุญแจเปิดสุสานละครับ?”หลีจยงถามจ้าวหลงเกี่ยวกับประเด็นสำคัญอีกเรื่องของสุสานปริศนา

“เรื่องกุญแจก็ตามหาต่อไปหากไม่พบในวันนี้ แต่พวกเราค้นหาเส้นทางไปได้ ย่อมต้องหากุญแจพบสักวัน”

จ้าวหลงตอบกลับอย่างมีความหวังเขายอมทุ่มเงินจำนวนมหาศาลเพื่อทำการนี้ให้สำเร็จไม่ว่าจะต้องรอคอยเพื่อให้พบกุญแจนานสักเพียงใดก็ตาม

“เข้าใจแล้วครับผมจะค้นหาข้อมูลหยกตามโรงประมูล และประวัติซื้อขายเหรียญหยกต่อไปครับ”

หยวนลี่หยางพยักหน้าเข้าใจพลางสัญญาการทำหน้าที่ตนเองอย่างหนักแน่น

จ้าวหลงพยักหน้าเข้าใจเขาจ้องมองภาพของเนินทรายในทะเลทรายทากลามากันด้วยความวิตกกังวลจากนั้นจึงยื่นแล็ปท็อปคืนให้หยวนลี่หยางซึ่งหยวนลี่หยางและหลีจยงแยกตัวไปนั่งในห้องข้างห้องพักของเจ้านายเพื่อเปิดโอกาสให้จ้าวหลงนอนพักผ่อนให้เต็มที่เพราะกังวลว่าจะส่งเสียงดังรบกวน

จ้าวหลงเอนกายนอนจ้องมองเพดานห้องพลางคิดเกี่ยวกับภารกิจนี้ที่ได้รับมาจากปู่ตนเองว่า

‘ปู่ให้ช่วยตามหาสุสานปริศนาเพื่ออะไรกันแน่?หรือว่าปู่แค่อยากเห็นสมบัติที่ซ่อนอยู่ภายใน ความลับแห่งดวงดาวจะเป็นอะไร? แล้วทำไมลูกสาวของปู่เทียนถึงหายตัวไปตอนนี้เธอเสียชีวิตไปแล้ว เธอจะมีลูกไหมนะ?’

จ้าวหลงครุ่นคิดเกี่ยวกับครอบครัวเทียนสายหลักอย่างกังวลเนื่องด้วยเขาไม่ได้รับรู้เกี่ยวกับประวัติของครอบครัวเทียนสายหลักมากนัก

ถึงแม้ว่าในอดีตจะมีบ้านอยู่ใกล้กันทว่าเป็นช่วงเวลาที่เขาเด็กเกินไปและพบเห็นเรื่องราวเกี่ยวกับตระกูลเทียนไม่กี่ครั้ง

หนึ่งในเหตุการณ์ที่จ้าวหลงเคยได้ยินการสนทนาระหว่างปู่เทียนและลูกชายคนเล็กของปู่เทียนโดยบังเอิญทำให้จ้าวหลงพึมพำด้วยความแปลกใจว่า

“ปู่เทียนย้ำอาเทียนอยู่หลายครั้งดูเหมือนว่าเหรียญหยกจะมีความสำคัญมากที่สำคัญยังพูดอีกว่าหยกนั้นอาจนำภัยมาสู่โลกนี้แสดงว่าหากเปิดสุสานด้วยเหรียญหยกได้ สิ่งที่อยู่ในสุสานจะนำภัยมาสู่โลกใช่ไหม?”

จ้าวหลงขมวดคิ้วแน่นด้วยความกังวลและห่วงใยทีมค้นหาสุสานไปพร้อมกันเขาพบว่าเรื่องราวของสุสานปริศนาและความลับแห่งดวงดาวมีความซับซ้อนมากเกินไปโดยที่ข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าวมีน้อยจนไม่สามารถประเมินความร้ายแรงของสถานการณ์ได้

“นักประเมินคนนั้นเก่งไม่ใช่เล่นแฮะหวังว่าจะสามารถช่วยทีมค้นหาสุสานได้”

จ้าวหลงพูดออกมาอย่างมีความหวังเขาไม่คาดคิดว่านักประเมินคนใหม่ที่ทำงานในร้านจินหลงจะมีทักษะเก่งกาจด้านต่อสู้

ซึ่งเขารับรู้วีรกรรมของเธอจากลูกน้องทั้งสองคนอย่างละเอียดจนรู้สึกแปลกใจและสงสัยใคร่รู้ถึงที่มาของเธอมากขึ้น

“เธอเป็นใครกันแน่? ถึงจะบอกว่าเหตุการณ์พลิกผันในชีวิตไปกระตุ้นให้พรสวรรค์แสดงออกมาก็ตาม มันไม่เหมาะเจาะขนาดนั้นแน่นอนยังจะมีเรื่องนิทานดวงดาวแห่งสันติภาพอีก เสี่ยวหยางบอกว่าสืบนิทานต้นตอไม่ได้ก็แสดงว่าไม่มีอยู่จริง”

จ้าวหลงดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงทันทีเขาคิดว่าไม่สามารถนอนพักอย่างสบายใจได้เพราะความลับของณิชามีมากเกินไปรวมทั้งต้องการช่วยทีมค้นหาสุสานให้พบโดยเร็วจึงตั้งท่าไปอาบน้ำให้สดชื่นก่อนที่จะเริ่มต้นค้นหาข้อมูลช่วยลูกน้อง

“ไม่ได้การละจะมานอนในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานได้ยังไง?ช่วยค้นหาสุสานดีกว่า ยังเหลือศัตรูอีกสองกลุ่มด้วย”

จากนั้นจ้าวหลงไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ในห้องน้ำที่เหมือนอยู่ในโรงแรมระดับห้าดาวก็ไม่ปานเป็นห้องสำหรับคนป่วยที่ออกแบบไว้รองรับเขาโดยเฉพาะในทุกสาขาทั่วโลกซึ่งมีสาขาของโรงพยาบาลฟิวเจอร์เกือบร้อยแห่งยังไม่นับรวมในประเทศจีนที่มีครอบคลุมทุกเมืองใหญ่

..........

สุพิชชาพยายามติดต่อหาสุนทรแฮ็กเกอร์ฝีมือดีที่เธอจ้างวานให้ค้นหาชายหนุ่มปริศนาจนมือเป็นระวิงทว่าเธอไม่สามารถติดต่ออีกฝ่ายได้สักครั้งจึงหงุดหงิดและนั่งบ่นอยู่คนเดียวในห้องนอนด้วยความไม่พอใจว่า

“สุนทรหายไปไหน? คิดจะหนีงานหรือยังไง? เงินก็รับไปแล้วข่าวความคืบหน้าก็ไม่แจ้งฉันสักที เขาไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนี่นา”

“ไม่ได้การละงานแต่งยิ่งใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว ฉันยังตามหาชายในฝันไม่ได้เลย ตอนนี้ฉันไม่อยากแต่งกับพี่แทนแล้ว”

สุพิชชาหยิบโทรศัพท์ค้นหาเบอร์โทรของสุนทรอีกครั้งเธอไม่อยากยอมรับความพ่ายแพ้ในการตามหาชายในฝันของตนเองเนื่องด้วยสุนทรเป็นแฮ็กเกอร์ที่เก่งกาจอันดับหนึ่งของประเทศแล้วจึงไม่คิดที่จะจ้างงานแฮ็กเกอร์คนอื่นอีก

ฝ่ายหยางเจียอีที่กำลังติดต่อกับคังเส้าชิงเช่นกันเธอพยายามติดต่อทั้งเบอร์โทรและวีแชต แต่พบว่าอีกฝ่ายบล็อกการติดต่อจากเธอทำให้เธอสบถออกมาอย่างไม่พอใจว่า

“อ๊ะ! เสี่ยวชิงกล้าทิ้งงานหนีฉันไปงั้นหรือ? จะบอกพ่อให้จัดการเลยดีไหม?”

จากนั้นหยางเจียอีโทรติดต่อหาพ่อโดยตรงเพื่อให้ช่วยจัดการกับคังเส้าชิงด้วยความโมโหว่า

“พ่อคะช่วยหนูจัดการกับคนคนหนึ่งทีสิคะ?”

“ใครอีกละเจนนี่ลูกอย่าเพิ่งสร้างเรื่องให้พ่อปวดหัวเลย พ่อกำลังจะไปพบหัวหน้าอยู่นี่ทางกองกำลังพิเศษจับตัวคนของพ่อไปแล้ว พ่อต้องรีบไปชี้แจงเจ้านาย แค่นี้ก่อนนะลูก”

หยางหนิงหลินวางสายจากลูกสาวด้วยความกังวลเขาไม่คาดคิดว่าการที่ลอบส่งคนเข้าไปสืบเรื่องของจ้าวหลงในสถานที่ทำงานพิเศษแห่งนั้นจะเป็นผลให้ลูกน้องคนสนิทที่มีฝีมือเก่งกาจถูกจับกุมตัวได้ซึ่งลูกน้องถูกทรมานเพื่อให้สารภาพคนสั่งการ จนเขาต้องรีบไปชี้แจงการกระทำอันละเมิดต่อหน้าที่อย่างหนักใจ

“ซวยจริง! ไม่นึกเลยว่าเสี่ยวจุ้นจะถูกจับได้ที่นั่นช่างมีแต่ทหารเก่งกาจเสียจริง อยากรู้นักว่าเสี่ยวหลงไปทำหน้าที่อะไร?”

หยางหนิงหลินยิ่งสงสัยในตัวจ้าวหลงมากขึ้นเขาพยายามคิดหาหนทางเข้าไปสืบข่าวด้วยความอยากรู้ส่วนตัวซึ่งคราวนี้ไม่เกี่ยวกับเรื่องการสืบข่าวเพื่อลูกสาวอีกต่อไป

..........

ณิชานั่งอยู่บนอูฐเป็นเวลานานซึ่งทีมค้นหาสุสานแวะพักเป็นระยะเพื่อปล่อยให้แต่ละคนทำธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็วเนื่องด้วยทุกคนรับรู้ได้ว่ายังเหลือศัตรูอีกสองกลุ่มที่ยังไม่ปรากฎตัว โดยเฉพาะกลุ่มคาซัคสถานที่อาจส่งกลุ่มใหม่เข้ามาอีกครั้ง

“เหยาเหยานั่งนานๆเหนื่อยไหม? อดทนหน่อยนะอีกไม่นานก็จะถึงสถานที่พักแรมแล้ว”

ไป๋มี่สอบถามณิชาด้วยความห่วงใยพร้อมรู้สึกชื่นชมหญิงสาวเนื่องด้วยตลอดเส้นทางที่เดินทางร่วมกันมา เธอไม่เคยเห็นอีกฝ่ายบ่นหรือแสดงท่าทางหงุดหงิดในการเดินทางไกลแม้แต่น้อยทั้งนี้หญิงตั้งครรภ์ควรรู้สึกหงุดหงิดโมโหง่ายมากกว่านี้

ณิชายิ้มรับคำปลอบโยนจากไป๋มี่อย่างเข้าใจเธอตอบกลับอย่างผ่อนคลายว่า

“ไม่เหนื่อยเท่าไหร่ค่ะไปถึงที่พักเร็วหน่อยก็ดี ไม่รู้ว่าที่พักด้านหน้าจะเป็นยังไงบ้าง?”

ณิชารู้สึกสบายใจเป็นพิเศษเนื่องจากการปลดปล่อยพลังจิตในการฝึกฝนโดยผสานเข้ากับการตรวจตรารอบๆบริเวณที่อูฐกลุ่มเธอกำลังเดินทางไปนั้นเธอยังไม่พบกับศัตรูสักกลุ่มจึงรู้สึกผ่อนคลาย

กระนั้นเธอก็ไม่ประมาทเพราะคิดว่าศัตรูอาจกำลังรอให้พวกเธอค้นหาสุสานพบก่อนจากนั้นจึงจะเข้ามาโจมตีโดยไม่ต้องเหนื่อยเสียเวลาค้นหาเองซึ่งเธอคิดว่าทีมเสือขาวคงเตรียมการเรื่องหลบหลีกศัตรูไว้อยู่

“เห็นว่าที่พักค้างแรมคืนนี้พวกเราคงได้นอนกันกลางทะเลทรายนี่แหละ ไม่มีโอเอซิสให้หลบพายุทรายอีกแล้ว”

ไป๋มี่ตอบหญิงสาวตามข้อมูลที่รับรู้มาจากเยียนตันเนื่องจากเวลานี้มีเฉพาะทีมเสือขาวที่สามารถติดต่อคนภายนอกได้ในขณะที่สัญญาณโทรศัพท์ไม่มีเหลืออยู่ทำให้ณิชาไม่ได้รับรู้ข้อมูลจากภายนอกแต่อย่างใด

“ปกติที่นี่พายุทรายรุนแรงไหมคะ?”ณิชาสอบถามข้อมูลของพายุจากไป๋มี่เพิ่มเติมด้วยความสนใจ

“ช่วงฤดูหนาวไม่หนักเท่าใดนักแต่ธรรมชาติคาดเดายากทีเดียว แถมยังควบคุมไม่ได้อีกด้วย”

ไป๋มี่ตอบหญิงสาวตามจริงโดยแสดงความกังวลใจที่อยู่ท่ามกลางธรรมชาติแห้งแล้งซึ่งเสี่ยงอันตรายนานัปการ

“จริงด้วยค่ะธรรมชาติคาดเดายากจริง และยังมีอันตรายแฝงอยู่โดยที่เราไม่รู้”ณิชาพยักหน้าพร้อมพูดสนับสนุนอย่างเข้าใจ

สักพักหนึ่งณิชาเหลือบมองเห็นกลุ่มอูฐทั้งหลายต่างหยุดนิ่งก่อนที่จะมีเสียงเฮลิคอปเตอร์แล่นผ่านพร้อมหย่อนสัมภาระขนาดย่อมลงสู่พื้นเบื้องล่างซึ่งตำแหน่งการทิ้งสัมภาระของเฮลิคอปเตอร์ถือว่าแม่นยำมากทีเดียวเพราะสัมภาระหล่นอยู่ห่างจากอูฐทั้งหลายไม่ถึงหนึ่งร้อยเมตร

“ไปเอาสัมภาระมาเร็วเข้า”เสียงกวางคุนสั่งการลูกน้องสองคนในทีม

เสว่หมิงยู่และติงหานกระโดดลงจากอูฐแล้ววิ่งเข้าไปช่วยกันยกสัมภาระกลับมาที่อูฐของตนเองอย่างรวดเร็ว

ณิชาคิดอย่างเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าที่มีสัมภาระโยนลงมาให้กลุ่มค้นหาสุสานว่า

‘สงสัยทีมเฝ้าระวังจะส่งอาหารสดมาให้ช่างเป็นห่วงและดูแลดีเสียจริง’

เธอรู้สึกพึงพอใจการดูแลจากทีมเฝ้าระวังทางไกลมากพอสมควรเนื่องด้วยกองทัพมนุษย์จำเป็นต้องเดินด้วยท้องหากปล่อยให้ท้องหิวจนส่งผลให้พละกำลังลดน้อยลงย่อมมีโอกาสพ่ายแพ้ต่อศัตรูหรือปฏิบัติภารกิจไม่สำเร็จได้

เมื่อชายฉกรรจ์สองคนนำสัมภาระผูกติดเข้ากับอูฐเสร็จเรียบร้อยทีมค้นหาสุสานเคลื่อนตัวเดินทางต่อไปยังทิศทางที่ทีมเฝ้าระวังสื่อสารยืนยันเส้นทางอีกครั้งอย่างมั่นใจ

สักพักณิชาทอดสายตามองไกลออกไปเธอมองเห็นเนินทรายสูงใหญ่ที่กินพื้นที่ขนาดกว้างใหญ่ไพศาลจนทำให้เธอรู้สึกครั่นคร้ามขึ้นมาทันที พลางบอกกับไป๋มี่อย่างกังวลใจว่า

“ที่นั่นดูน่ากลัวจังเลยนะคะเป็นเนินทรายที่สูงใหญ่น่ากลัวจริงๆ”

“เพราะอย่างนี้ไงละถึงได้ชื่อว่าหากก้าวเข้ามาแล้ว จะไม่มีวันได้กลับออกไปอีก”ไป๋มี่บอกหญิงสาวอย่างเข้าใจความรู้สึกกลัวนั้น

เธอรู้สึกพรั่นพรึงเนินทรายมหึมาแห่งนี้เช่นกันเพราะมีตำนานเล่าขานมานานแต่ละเรื่องล้วนเป็นเรื่องลี้ลับสุดพรรณนา

“แค่ชื่อก็น่าเกรงขามเสียจริงไม่แปลกที่ไม่มีคนเดินทางมาแถบนี้เลย” ณิชาพยักหน้าอย่างเข้าใจ

โดยเธอคิดว่าคำกล่าวนั้นไม่เกินจริงแม้แต่น้อยเนื่องด้วยขนาดเธอที่เป็นถึงเอสเปอร์ที่แข็งแกร่ง ยังรู้สึกครั่นคร้ามขนาดนี้

ทันใดนั้นเธอได้ยินเสียงสัญญาณจากทางโหวเส้าเฟิงและเหิงไคที่ขี่อูฐนำทางกลุ่มค้นหาสุสานว่า

“พวกเราพักแรมกันที่นี่เถอะหากเข้าไปใกล้เนินทรายมากเกินไป มันจะเสี่ยงอันตราย”

“ตกลง!” มีเสียงขานรับจากอูฐทุกตัวซึ่งรวมอูฐของณิชาที่ไป๋มี่เป็นคนขานรับอย่างเข้าใจสถานการณ์

จากนั้นบรรดาชายฉกรรจ์ทั้งหลายต่างช่วยกันกางเต็นท์ทำที่พักชั่วคราวโดยมุงเป็นสี่เต็นท์ในมุมหันหลังชนกันข้าวของส่วนใหญ่ถูกรวมไว้ในเต็นท์ของณิชากับไป๋มี่ เนื่องด้วยมีจำนวนคนนอนน้อยที่สุดรวมทั้งสะดวกสำหรับไป๋มี่ในการปรุงอาหารให้กับทุกคน

“เหยาเหยาคงไม่อึดอัดใช่ไหม? หากว่าฉันจะปรุงอาหารในเต็นท์นี้เลย”ไป๋มี่สอบถามณิชาด้วยความเกรงใจ

“ไม่มีปัญหาค่ะน้ามี่จัดการได้เลย ฉันจะช่วยปรุงอาหารอีกแรง” ณิชายิ้มกว้างพลางตอบรับอย่างผ่อนคลาย