ตอนที่ 16 ลูกนายกล้าดีมากนะ
ร่างเพรียวของโจวซ่านซ่านอยู่ในอ้อมกอดของเสิ่นจ้านตงแขนทั้งสองข้างของเธอกอดเอวของเขาไว้แน่น ทั้งสองยืนกอดกันอยู่หน้าประตูเงียบๆไม่มีใครพูดอะไรออกมา
จมูกของเสิ่นจ้านตงได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิจากตัวของโจวซ่านซ่านหัวใจเขาเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ ทว่าโจวซ่านซ่านได้ยินราวกับเป็เสียงท่วงทำนองที่ไพเราะที่สุด
“พี่ตงฉันกลับมาแล้ว!”
โจวซ่านซ่านใช้เสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน กระซิบอยู่ภายในอ้อมแขนของเสิ่นจ้านตงเสียงของเธอเบามาก ทุกคำพูดถูกตรึงลงไปในใจของเสิ่นจ้านตง
เห็นได้ชัดว่าคำพูดถูกเปล่งออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทว่าในใจของเสิ่นจ้านตงยังคงรู้สึกเ็ปในความเ็ปก็นำพาความพึงพอใจมาให้เช่นกันราวกับเขาได้เจอสมบัติล้ำค่าที่หายไปหลายปี ในใจเขาจึงเต็มไปด้วยความสุข
มือของเสิ่นจ้านตงที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัวเริ่มยกขึ้นมาอย่างช้าๆอยากจะประคองหลังของโจวซ่านซ่าน อยากจะกอดเธอให้แน่นอยู่ในอ้อมกอด ่เวลานี้เขารู้แล้วว่าเป็เธอแน่ๆ คนที่เขารักหมดหัวใจ
“อะแฮ่ม...อะแฮ่ม...พวกเธอสองคนทำอะไรกันน่ะ!เสิ่นจ้านตง ปล่อยโจวซ่านซ่านเดี๋ยวนี้นะ!”
ไม่รอให้มือของเสิ่นจ้านตงได้แตะหลังโจวซ่านซ่านโจวเทารุ่ยก็พุ่งเข้ามา ดึงโจวซ่านซ่านแยกออกมา แล้วดันให้เธอไปอยู่ข้างหลังตัวเองสายตาที่มองเสิ่นจ้านตงเต็มไปด้วยความเป็ศัตรู
ด้วยการกระทำของโจวเทารุ่ย ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนจึงเหมือนถูกปลดออกจากพันธนาการเหยียนฮุ่ยกับหลัวซูเสียนรีบวิ่งมาทันที
“ตงจื่อลูกจะทำอะไรน่ะ รู้หรอกว่าชอบซ่านซ่าน แต่ก็ไม่... ไม่ต้องถึงเนื้อถึงตัวอย่างนี้ก็ได้ซ่านซ่านยังเด็กอยู่นะ!” หลัวซูเสียนด่าพร้อมยกมือขึ้นฟาดหลังเสิ่นจ้านตงไปสองสามที
แม้ว่าจะรู้ว่ามันผิดแต่เธอก็ไม่อาจซ่อนรอยยิ้มในดวงตาของเธอได้
โจวหรูไห่และเสิ่นจ่างหลินกลับไม่ได้เดินมาดูทั้งสองยืนอยู่หน้าโซฟา มองดูแต่ละคนที่ยื้อกันไปมาอยู่ อารมณ์แตกต่างกัน
“ตงจื่อ ลูกกล้าหาญจริงๆพ่อดันมองไม่ออก ลูกช่างกล้าหาญดีจริงๆ! ดีนายทหารควรเป็แบบนี้ ถึงเวลารบก็ควรรบ!”
เสิ่นจ่างหลินพูดเสียงดังมองดูการกระทำของลูกชายตัวเองอย่างพึงพอใจ ที่แท้ก็ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น!
โจวหรูไห่แสดงท่าทีดุๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจออกมา “เสิ่นจ่างหลินนายดูลูกของนายดีๆ หน่อยสิ ซ่านซ่านของฉันยังเด็กอยู่เลย ส่วนนาย...เสิ่นจ้านตงนายกล้าฉวยโอกาสกับลูกฉัน ฉันไม่ให้อภัยแน่!”
เสิ่นจ่างหลินรู้ดีอยู่แล้วว่าตัวเองมีนิสัยเย่อหยิ่งเล็กน้อยแต่เวลานี้ไม่มีทางเลือก ตอนนี้เขาตื่นเต้นมาก!ราวกับได้เห็นโจวซ่านซ่านกลายเป็ลูกสะใภ้ของตัวเองแล้ว จนกระทั่งได้เห็นฉากกอดของลูกชาย
“เหล่าโจวฉันผิดไปแล้ว กลับไปฉันจะลงโทษเสิ่นจ้านตงเอง ดุว่าทำไมทำแบบนี้”
เสิ่นจ่างหลินพยายามพูดดีๆ กับโจวหรูไห่ ขณะเดียวกันก็เดินไปข้างหน้าเสิ่นจ้านตงเตะเข้าที่ขาของเขาเบาๆ อย่างไม่เจ็บไม่คัน กระซิบเสียงต่ำว่า “เ้าลูกโง่ ไม่รู้จักเอ่อ...กับซ่านซ่านให้ลับหลังผู้ใหญ่เสียหน่อยแต่สำหรับพ่อเื่ลูกกับซ่านซ่าน พ่อเองก็เห็นด้วย!”
โจวหรูไห่ย่นจมูก
“พ่ออย่าโกรธไปเลยค่ะ เื่เมื่อกี้อย่าไปโทษพี่ตงเลย เป็หนู...เป็หนูเองที่...คิดถึงพี่ตงมากไปหน่อย”โจวซ่านซ่านเห็นโจวหรูไห่ทำท่าทางฟึดฟัดก็ก้าวไปจับแขนพ่อ แก้ตัวแทนเสิ่นจ้านตง
โจวหรูไห่มองลูกสาวที่เกาะแขนตน ในใจของเขาราวกับถูกน้ำส้มสายชู[1]หกใส่เต็มไปด้วยความเดือดดาล!
“ซ่านซ่านลูกยังเด็ก สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับความสุขในอนาคต ลูกต้องเลือกดีๆ นะ พ่อจะบอกให้พวกเขาเป็ทหาร...”
โจวหรูไห่เริ่มพูดกล่อมของลูก เหยียนฮุ่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นท่าไม่ดีจึงดึงโจวซ่านซ่านมาหา
“ไม่ต้องไปฟังที่พ่อเขาพูดวันก่อนใครก็ไม่รู้ยังพูดชมตงจื่ออยู่เลย พ่อแค่อิจฉาแหละอดเสียดายไม่ได้ที่มีคนจะพรากลูกไป!”
เหยียนฮุ่ยมองค้อนโจวหรูไห่ ก่อนจะบอกให้โจวซ่านซ่านนั่งลงทั้งยังเชิญให้เสิ่นจ้านตงกับหลัวซูเสียนมานั่งดื่มชา
เสิ่นจ่างหลินเห็นว่าเมื่อครู่โจวซ่านซ่านพูดแทนเสิ่นจ้านตงในใจของเขาก็ยิ่งดีใจสุดขีด นี่แหละลูกสะใภ้ของเขาจริงๆ ตาถึงๆ ช่างรู้เื่ดีจริงๆ!
ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือบังเอิญเสิ่นจ้านตงนั่งติดกับโจวซ่านซ่านพอดี แม้ว่าทั้งสองคนจะไม่ได้โดนตัวกัน แต่กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวโจวซ่านซ่านกลับแตะจมูกเสิ่นจ้านตงตลอดเวลา
“มาๆ เหล่าโจวพวกเรามาเล่นหมากรุกกัน! เมื่อกี้นายพูดว่าจะเล่ารายละเอียดให้ฉันฟังไม่ใช่หรือให้เด็กๆ คุยกันเองเถอะ อย่าไปรบกวนเลย!”
เสิ่นจ่างหลินรับรู้ได้ถึงความรู้สึกระหว่างโจวซ่านซ่านกับเสิ่นจ้านตงเขาขยิบตาทีหนึ่งให้หลัวซูเสียนแล้วจึงลากโจวหรูไห่ไปเล่นหมากรุกในห้องหนังสือ
โจวหรูไห่จะยังใจเย็นอยู่ได้ที่ไหนกัน เขาพ่นลมหายใจออกมาทีหนึ่งเดินตรงไปห้องหนังสือ กัดฟันพูด “ลงหมาก! ลงหมาก! วันนี้ฉันต้องชนะนายให้ได้!”
ได้ยินโจวหรูไห่พูดดังนั้น เสิ่นจ่างหลินก็เหมือนถูกจุดประกายไฟต่อสู้ตอบโต้กลับ “ใครจะแพ้ยังไม่รู้ตัวอีก! กฎเดิม สามในห้าชนะไป!”
โจวหรูไห่เข้ามาในห้องหนังสือ ก่อนจะพูดเกทับ“ไม่ต้องรอถึงห้าเกมหรอก สามเกมนายก็แพ้ราบคาบแล้ว!”
มองดูชายหนุ่มสองคนเข้าไปในห้องหนังสือเรียบร้อย หลัวซูเสียนก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบถุงปลาแห้งจากโต๊ะออกมาหนึ่งถุง เธอพูดยิ้มๆ “เหยียนฮุ่ยพวกเราไปทำอาหารให้เด็กๆ กันเถอะ ปลาแห้งนี่มีคนให้มา ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับมันดี”
เหยียนฮุ่ยรับปลาแห้งมา เดินเข้าไปในครัวอธิบายไปยิ้มไป“มันต้องหั่นเป็เส้นๆ ก่อน แล้วถึงเอาไปต้ม จะต้มหรือจะผัดก็อร่อยทั้งนั้น”
ในห้องนั่งเล่นที่มีโจวซ่านซ่านกับเสิ่นจ้านตงนั่งอยู่ก็ยังมีโจวเทารุ่ยที่หน้าไม่รับแขกนั่งอยู่ด้วย
“พี่ตงโจวซ่านซ่านเพิ่งจะอายุสิบแปด อย่าคิดจะทำอะไรเธอเชียว!”สายตาของโจวเทารุ่ยจ้องมองไปที่เสิ่นจ้านตง น้ำเสียงพูดออกมาด้วยความไม่พอใจ แฝงไปด้วยคำเตือนเต็มที่
เสิ่นจ้านตงหัวเราะ ไม่กังวลกับท่าทางเป็ศัตรูของโจวเทารุ่ย“พี่เป็คนยังไง นายยังไม่รู้อีกหรือ”
พอพูดออกมาสองประโยคเท่านั้น โจวเทารุ่ยก็หมดคำพูดเงียบไปสักพักเขาก็หันมาหาโจวซ่านซ่าน ขมวดคิ้วใส่ “โจวซ่านซ่าน ปีหน้าจะแอดมิชชันแล้วตั้งใจเรียนเข้าสิ!”
“ให้คะแนนนายตามฉันทันก่อนนะถึงค่อยมาพูดเื่เรียนกับฉัน! นายเป็ผู้เยาว์ส่วนเราสองคนเป็ผู้ใหญ่ มีอะไรจะพูดอีกไหม”
คำพูดของโจวซ่านซ่านทำให้โจวเทารุ่ยชะงักพูดไม่ออก ใช่ใช่แล้ว ปีนี้เสิ่นจ้านตงอายุ 21 โจวซ่านซ่านอายุ 18 แต่เขาเพิ่งจะ 17!
“โจวเทารุ่ยมานี่สิ มาช่วยแม่หั่นปลามา!”
เหยียนฮุ่ยะโเรียกโจวเทารุ่ยจากในครัวโจวเทารุ่ยไม่พอใจแต่ก็ไม่กล้าขัด ทำได้เพียงลุกขึ้นด้วยท่าทางโมโหฟึดฟัด
เหลือเพียงโจวซ่านซ่านกับเสิ่นจ้านตงที่นั่งอยู่บนโซฟาทั้งสองไม่มีใครพูดอะไร โจวซ่านซ่านก้มลงมองฝ่ามือตัวเอง เสิ่นจ้านตงก็มองเส้นผมของโจวซ่านซ่านอย่างเงียบๆ
“ร่างกายเธอเป็อย่างไรบ้าง”ผ่านไปนาน ในที่สุดเสิ่นจ้านตงก็ทำลายความเงียบลงตอนพูดออกมาก็ไม่ได้สังเกตว่าตัวเองมีน้ำเสียงที่อ่อนโยน
โจวซ่านซ่านเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นจ้านตง เธอยิ้มก่อนจะพูดออกมา“อืม ดีขึ้นนานแล้วละ หลายวันก่อนก็ไปโรงเรียนได้แล้ว พี่ตง ขอบคุณนะ”
คำว่าขอบคุณสำหรับเสิ่นจ้านตงแล้วก็คงคิดว่าโจวซ่านซ่านขอบคุณเขาที่ถามไถ่เมื่อสักครู่แต่สำหรับโจวซ่านซ่านกลับเป็คำพูดขอบคุณเสิ่นจ้านตงในชาติที่แล้วและเป็คำพูดบอกลาในชาติที่แล้วเช่นกัน
เวลานี้เธอได้พบกับเสิ่นจ้านตงเวลานี้เธอไม่้าความสุขฉาบฉวยอีก เธอจะกำหนดชีวิตตัวเองด้วยมือของตัวเองจะต้องคว้าหัวใจของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้ามาเป็ของตัวเองให้ได้!
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/47bf20e5d76e59aa0c6e1272c50d9d1a
[1] สำนวนจีน เปรียบเทียบกับอาการหึงหวง
1K
