ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        “หมากกระดานนี้ยังไม่สิ้นสุด เร็วเกินไปหรือไม่ หากมาพูดถึงเรื่องแพ้ชนะ!”หลี่หรงเต๋อตอบโต้ ทว่าในใจกลับหวั่นไหว เขาลอบเสียใจรู้แต่แรกเขาจะไม่งัดข้อกับเฟิ่งชังสิ่งของเดิมพันคือสุราดีหมักร้อยปีที่หาได้ยากเชียวหนา! ลำพังแค่คิดก็ทำให้คนรู้สึกเปรี้ยวปาก

        องค์ไท่จื่อน้อยมองกระดานหมาก นิ้วมือทั้งสิบประสานกันแน่นด้วยความร้อนใจ

        ไฉนเสด็จแม่จึงยังไม่เดินหมากนะ หากเสด็จแม่แพ้ นางจะต้องไปจากวังหลวงแต่เขาไม่อยากให้เสด็จแม่จากไป...

        เขาขบฟันลงบนริมฝีปากสีชมพูอ่อนแล้วหันไปมองเซวียนหยวนเช่อ “เสด็จพ่อ หมากขาวจะแพ้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

        เซวียนหยวนเช่อไม่ได้ตอบเขา สายตาของเขาจับจ้องอยู่บนกระดานหมากเขม็งในใจพลันเกิดคลื่นลมครู่หนึ่ง

        คนอื่นอาจจะไม่กระจ่างแจ้ง แต่ตัวเขารู้ว่าค่ายกลบนกระดานหมากคืออะไรและรู้ลึกซึ้งไปถึงอานุภาพของค่ายกลนี้!

        เพียงแต่เขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าเพื่อเอาชนะแล้วศิษย์น้องถึงกับงัดเอาค่ายกลสามชนิดที่เก็บไว้ก้นหีบออกมาใช้

        ศิษย์น้องเป็นอัจฉริยะในเรื่องการเดินหมากล้อมเขาได้คิดค้นค่ายกลที่ซับซ้อนที่สุดและยากแก่การทำลายออกมาด้วยกันสามค่ายกลค่ายกลที่อยู่เบื้องหน้านี้เป็นหนึ่งในสามกล ชื่อ ค่ายกล “หน้าผาสูงชันพันหน้า”!

        ความร้ายกาจก็เหมือนกับชื่อของมัน ค่ายกลชนิดนี้มีการเปลี่ยนแปลงมากมายยากแก่การทำลาย คนธรรมดาไม่มีทางทำลายลงได้!

        ศิษย์น้องโยนค่ายกลยุ่งยากซับซ้อนยากแก่การทำลายออกมาจุดประสงค์ชัดเจนกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว เขาคิดจะหยั่งเชิงหยั่งเชิงความสัมพันธ์ระหว่างเฟิ่งเฉี่ยนและเขา

        เพราะ ศิษย์น้องมองออกว่าเขาได้ถ่ายทอดวิธีการเดินหมากของตนให้กับเฟิ่งเฉี่ยนดังนั้นเขาต้องการหยั่งเชิงขั้นต่อไป

        ศิษย์น้องหนอศิษย์น้อง เหตุใดเจ้าจึงได้เจ้าทิฐิเช่นนี้จะต้องพบเจิ้นให้ได้ใช่หรือไม่

        ได้ยินเสียงไท่จื่อน้อยตะโกนเสียงดังอีกครั้ง “เสด็จพ่อหมากขาวจะแพ้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

        เซวียนหยวนเช่อได้สติ เขาหันกลับมามองบุตรชายปราดหนึ่งในแววตาปรากฏให้เห็นความอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัวเขาพูดกับบุตรชายด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและแววตาเปี่ยมไปด้วยความรัก “เรื่องสำคัญที่สุดในการเดินหมากมิใช่แพ้หรือชนะ แต่เป็นความกล้าหาญเมื่อเผชิญหน้ากับความยากลำบาก!”

        “แต่ หากหมากขาวแพ้...” คิ้วเล็กๆของไท่จื่อน้อยขมวดแน่น หากหมากขาวแพ้ เสด็จแม่ก็ต้องไปจากวังหลวงเช่นนั้นเขาจะทำอย่างไรดี

        เซวียนหยวนเช่ออ่านความในใจของเขาออก จึงพูดชี้ทางสว่างแก่เขา “วางใจ เรื่องที่เจ้าเป็นกังวลจะไม่เกิดขึ้น!”

        ไท่จื่อน้อยตะลึงงัน ขนตาหนาดกนั้นกระพริบถี่ๆไม่แน่ใจว่าเสด็จพ่อหมายถึงเรื่องใดกันแน่

        เสด็จแม่จะไม่แพ้การเดินหมาก หรือเสด็จแม่จะไม่ไปจากวังหลวง

        กำลังจะเอ่ยปากถามอีก ลั่วหยิ่งเดินเข้ามาในท้องพระโรงไปหยุดอยู่ข้างกายเซวียนหยวนเช่อเขาโน้มศีรษะลงกระซิบความครู่หนึ่ง สีหน้าของเซวียนหยวนเช่อไม่เปลี่ยนทว่าแววตาของเขากลับไหววูบ

        “ถึงกับมีเรื่องเช่นนี้”

        เมื่อสักครู่ลั่วหยิ่งรายงานว่า มีข่าวมาจากชุมนุมหมากล้อม ไม่รู้ฮองเฮาเป็นอะไรจึงถูกเทพเจ้าแห่งความโชคร้ายตามตัวระหว่างทางที่เดินทางไปชุมนุมเดินหมากโชคร้ายไม่หยุดเข้าไปในห้องพิเศษแล้วถึงกับมีเหตุการณ์ต่างๆ เกิดขึ้นนาทีนี้กำลังนั่งเดินหมากท่ามกลางสายฝน!

        เรื่องนี้เหลือเชื่อเกินไป!

        ไท่จื่อน้อยอยู่ใกล้ เขาได้ยินรางๆ ว่าลั่วหยิ่งเอ่ยถึงเสด็จแม่เขารีบเงี่ยหูฟัง

        เซวียนหยวนเช่อขมวดคิ้วครุ่นคิดแล้วพูดกับลั่วหยิ่ง “เจ้าไปดูที่ชุมนุมหมากล้อมด้วยตนเอง ดูว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นกันแน่”

        จากนั้นเขาเสริมอีกประโยคหนึ่ง “นำเสื้อคลุมกันลมของเจิ้นไปด้วย”

        ลั่วหยิ่งน้อมรับบัญชา “พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”

        เขาหมุนตัวจะจากไป ไท่จื่อน้อยรีบร้องเรียกเขาเอาไว้ “ท่านอาลั่วหยิ่ง ท่านจะไปชุมนุมหมากล้อมใช่หรือไม่ ข้าฝากสุราผลไม้กานี้ให้กับเสด็จ...ให้กับพี่สาวเฟิงได้หรือไม่บอกนางว่า ข้าเอาใจช่วยนางเสมอ!”

        ลั่วหยิ่งมองกาสุราผลไม้ที่เขายื่นมาให้ จึงรีบก้าวเข้าไปรับมาเขาโน้มกายลงกล่าวยิ้มๆ ว่า “ไท่จื่อโปรดวางพระทัยกระหม่อมจะนำความไปบอกแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ!”

        เฟิ่งชังลอบสังเกตท่าทีของฮ่องเต้และไท่จื่อน้อย ในใจพลันตึงเครียดแม่นางเฟิงคนนี้เป็นใครกันแน่ ไม่เพียงแต่ฝ่าบาทที่ให้ความสำคัญกับนางกระทั่งไท่จื่อน้อยก็ยังมีใจเอนเอียงไปทางนาง นี่มันผิดปกติเกินไป!

        หลังจากรู้สึกไม่ปลอดภัย เขาคิดถึงบุตรสาวผู้ไม่เอาไหนของตนขึ้นมาวันนี้เป็นวันสำคัญ นางมัวไปแต่ไปทำอะไรที่ไหนเหตุใดจึงไม่มาร่วมชมการเดินหมากล้อมที่ตำหนักหงเหวินด้วยกัน

        ไม่ง่ายดายเลยกว่าจะได้มีโอกาสปรนนิบัติคืนหนึ่ง หากไม่รีบคว้าโอกาสเอาไว้หัวใจของฮ่องเต้ย่อมต้องไปตกอยู่กับสตรีอื่นได้ตลอดเวลาถึงเวลานั้นนางร่ำไห้ก็สายเกินไปแล้ว!

        ทว่า พูดไปแล้วแม่นางเฟิงท่านนี้กลับมีดวงชะตาสมพงศ์กับบุตรสาวของเขามากคนทั้งสองมีแซ่คล้ายกันทว่าไม่เหมือนกัน ทว่ากลับมีชื่อเป็นอักษรเดียวกันเปี๊ยบล้วนเป็น อักษร เฉี่ยน คำเดียว

        ประหลาด ประหลาดจริงๆ!

        เขาส่ายหน้าด้วยความประหลาดใจ ทว่ากลับมิได้นำคนทั้งสองคนไปคิดว่าอาจเป็นคนเดียวกันได้ไม่มีเหตุผลอย่างอื่น บุตรสาวของตนไม่มีพรสวรรค์ในการร่ำเรียนบุคลิกลักษณะหน้าอกใหญ่ไร้สมองนั้นได้สลักลึกลงไปในแกนสมองของเขาเนิ่นนานแล้วตีเขาให้ตายเขาก็ไม่มีทางเชื่อว่าสตรีที่เป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของชุมนุมหมากล้อมที่กำลังประลองการเดินหมากกับเซียนหมากล้อมคนนั้นที่จริงแล้วเป็นเฟิ่งเฉี่ยนผู้เป็นบุตรสาวของเขาเอง!

        ลั่วหยิ่งรับบัญชาจึงมาชุมนุมหมากล้อมเพื่อตรวจสอบส่วนโจวหมัวมัวนั้นล่วงหน้ามาก่อนเขาและกำลังเร่งเดินทางไปชุมนุมหมากล้อมเพื่อตรวจสอบฐานะของเฟิงเฉี่ยนเช่นกัน

        เมื่อโจวหมัวมัวไปถึงชุมนุมหมากล้อม ในชุมนุมหมากล้อมคลาคล่ำไปด้วยผู้คนต่างกำลังวิพากษ์วิจารณ์

        “แย่แล้ว! เวลาเกือบหนึ่งชั่วยามผ่านไปแล้วหมากขาวยังไม่เคลื่อนไหวใดๆ เกรงว่าแม่นางเฟิงคงจะต้านไม่ไหวแล้ว!”

        “แม่นางเฟิงพ่ายแพ้ นั้นเป็นเรื่องธรรมดา! บนโลกนี้ไม่มีใครเอาชนะการเดินหมากองค์ชายสามของพวกเราได้!”

        “นั่นเป็นเพราะแม่นางเฟิงถูกเทพเจ้าแห่งความโชคร้ายตามตัว ส่งผลต่อการเดินหมากหากนางสามารถเดินหมากได้เช่นยามปกติ จะต้องทำได้ดีกว่าตอนนี้แน่นอน!”

        “ไม่ไหวก็คือไม่ไหว! หาข้ออ้างอันใดกัน ไม่แน่ว่านางอาจจะไม่ได้มีเทพเจ้าแห่งความโชคร้ายตามตัวเลยก็ได้แต่เป็นเพราะนางเสแสร้งแกล้งทำ เสแสร้งให้ทุกคนเห็นเพื่อขอความเห็นอกเห็นใจจากทุกคน!”

        “เจ้าพูดจาเลอะเลือนอะไร แม่นางเฟิงไม่มีทางทำเรื่องต่ำช้าเช่นนี้หรอก!”

        “...”

        ผู้ชมของแคว้นเป่ยเยียนและแคว้นหนานเยียนเริ่มโต้เถียงกัน

        โจวหมัวมัวเงยหน้าขึ้นมองห้องพิเศษ ตี้ ที่อยู่บนชั้นสองเห็นเพียงหน้าต่างของห้องพิเศษเปิดอยู่มีน้ำไหลพ่นออกมาจากท่อน้ำที่อยู่ด้านในหน้าต่างเป็นพักๆ แล้วไหลลงมาใส่โอ่งใบใหญ่ที่อยู่ชั้นล่างน้ำในโอ่งมีปริมาณเกินกว่าครึ่งตามเวลาที่ผ่านไป

        นางแค่นหัวเราะเสียงเย็น ดูท่าแล้วเป็นได้มากว่าคนที่อยู่ในห้องพิเศษนี้จะเป็นแม่นางเฟิง นางต้องเข้าไปดูให้เห็นกับตาว่าคนข้างในเป็นใครกันแน่

        ดังนั้นนางจึงเดินเบียดเสียดคนเข้าไปขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันหน้าดำหน้าแดงนั้นนางก็เดินไปถึงบันไดฉวยโอกาสที่ทุกคนไม่ทันสังเกตเดินขึ้นชั้นบนไป

        นางคิดว่าไม่มีใครรู้เห็นทว่านางไม่รู้ว่าทุกอย่างตกอยู่ในสายตาของเฟิ่งเทียนรุ่ย เขาลุกขึ้นตามไปติดๆ

        ณ ห้องพิเศษ ตี้ เฟิ่งเฉี่ยนรู้สึกศีรษะพองโต วิงเวียนไปหมดตัวร้อนราวกับไฟ กระดานหมากเบื้องหน้านางกลายเป็นภาพซ้อนนางมองเห็นทุกอย่างเลือนรางไปหมด

        เด็กเดินหมากที่อยู่อีกด้านหนึ่งมองแล้วกังวล “แม่นางเฟิงท่านยังเดินหมากต่อไปไหวหรือไม่”

        เฟิ่งเฉี่ยนไม่ตอบแต่ถามกลับไปว่า “อีกนานแค่ไหนจึงจะถึงยามอู่”

        เด็กเดินหมากตอบ “ราวๆ หนึ่งก้านธูป”

        “หนึ่งก้านธูป...” เฟิ่งเฉี่ยนยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบริเวณหน้าผากแล้วพูดกับเด็กเดินหมากว่า“รบกวนเจ้าจุดธูปดอกหนึ่ง!”

        นางต้องการดูให้เห็นกับตาตนเองว่าเมื่อครบเวลาหนึ่งก้านธูป เวลานั้นเทพเจ้าแห่งความโชคร้ายที่ตามตัวนางจะหมดฤทธิ์

        นางจะต้องอดทนจนถึงเวลานั้นให้ได้!

        เสียง เคร้ง ดังขึ้น กระทะหรูอี้ร่วงลงบนพื้น แขนของนางไม่มีแรงแล้ว

        ไม่มีกระทะหรูอี้ช่วยบดบังศีรษะ น้ำจึงรินรดใส่ร่างของนางเต็มๆตั้งแต่ศีรษะไหลงลงมา ซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆ ซวยที่สุด!