ตอนที่ 9 เตรียมตัวก่อนพบหน้า
“์ เหยี่ยน คู่หมั้นเ้าช่างเผ็ดร้อนเสียจริง บอกว่าลงมือก็ลงมือ อ่อนแอไม่สู้คนที่ไหนกัน ข้าดูแล้วเหมือนนางพยัคฆ์นางหนึ่ง หากดูเพียงภายนอก เกรงว่าคงจะถูกหลอกเอาได้” บุรุษหน้าตาหล่อเหลามองป๋ายเอ้าเสวี่ยอย่างหวาดๆ พร้อมกับเอ่ยขึ้น
“ฮึ ฮึ แบบนี้ถึงจะน่าสนุกไม่ใช่หรือ ลูกแมวที่มีเล็บแหลมคมแบบนี้เปรียบกับลูกกระต่ายบอบบางแล้วน่าสนุกกว่ามาก” จวินเยี่ยเหยี่ยนมองป๋ายเอ้าเสวี่ยพลางยิ้มบางเอ่ย น้ำเสียงราวสุราเลิศรสที่บ่มเพาะมานานปี
“พวกเสียสติ พวกเ้าล้วนแต่เป็พวกเสียสติ ข้าจะคอยดู ถ้าภายหน้าเ้าถูกนางตีเอาก็อย่ามาเสียใจทีหลังเล่า” บุรุษหน้าตาหล่อเหลามองจวินเยี่ยเหยี่ยนอย่างเหลือเชื่อพร้อมกับเอ่ยขึ้น
ป๋ายเอ้าเสวี่ยค่อยๆ เดินตามเสี่ยวเอ้อร์เข้าไปในห้องส่วนตัว นางเหล่มองไปยังห้องส่วนตัวฝั่งซ้ายที่อยู่ติดริมถนน
สายตาเมื่อครู่ออกมาจากในนั้น แต่ไหนแต่ไรมาป๋ายเอ้าเสวี่ยก็ไม่เคยสงสัยสัญชาตญาณของตน
ั้แ่ที่เสี่ยวเอ้อร์มานำทาง นางก็มองออกแล้วว่าคนในห้องส่วนตัวนั่นดูท่าจะต้องเป็ผู้มีที่อำนาจมากแน่
เพราะว่าเสี่ยวเอ้อร์ทำตัวระมัดระวัง อีกทั้งมือสองข้างยังสั่นอีก พยายามหลบเลี่ยงทางเดินของห้องส่วนตัวห้องนั้น ป๋ายเอ้าเสวี่ยมั่นใจในการคาดเดาของตน
“คุณหนู คุณหนู ต่อให้มู่เหมียนหลับฝันก็ยังคาดไม่ถึงว่าวันหนึ่งจะได้มากินข้าวที่หอจุ้ยเย่ว์” มู่เหมียนมองหอจุ้ยเย่ว์พร้อมกับทอดถอนใจอย่างเชยชม
ป๋ายเอ้าเสวี่ยได้ยินคำกล่าวของมู่เหมียนแล้วก็ปวดใจ นางดึงมือมู่เหมียนแล้วเอ่ยขึ้น “มู่เหมียน ต่อให้ภายหน้าเ้าอยากกินของที่ดีที่สุดในใต้หล้า คุณหนูอย่างข้าก็จะหามาให้เ้า ข้าจะทำให้มู่เหมียนของข้า ั้แ่วันนี้ไปกลายเป็คนที่มีความสุขที่สุดในใต้หล้า”
“คุณหนู ท่านพูดผิดแล้ว เป็คุณหนูกับมู่เหมียนต่างหาก ที่จะเป็คนที่มีความสุขที่สุดในใต้หล้า” มู่เหมียนได้ยินคำกล่าวของป๋ายเอ้าเสวี่ยแล้วก็สุขใจ
เมื่อเข้าไปในห้องส่วนตัวแล้ว ป๋ายเอ้าเสวี่ยก็ให้เสี่ยวเอ้อร์เอาของขึ้นชื่อของหอจุ้ยเย่ว์มาอย่างละหนึ่งจาน มู่เหมียนเห็นป๋ายเอ้าเสวี่ยใช้เงินมือเติบแบบนี้ ความเลื่อมใสก็เริ่มเหือดหาย
“คุณหนู พวกเราทำแบบนี้จะไม่ดูสิ้นเปลืองไปหน่อยหรือ มากขนาดนี้พวกเราสองคนคงกินไม่หมดหรอกเ้าค่ะ” มู่เหมียนมองอาหารชั้นดีที่วางเต็มโต๊ะแล้วเอ่ยขึ้นทั้งน้ำลายไหล
“เ้ากินให้เต็มที่ก็พอ กินอิ่มแล้วถึงจะจัดการเื่ราวได้ดี” ป๋ายเอ้าเสวี่ยมองออกไปนอกหน้าต่าง นางมองไปทางวังอ๋องห้าพร้อมกับครุ่นคิด
ส่วนมู่เหมียนก็ลงมืออย่างอดรนทนไม่ไหวไปนานแล้ว
ป๋ายเอ้าเสวี่ยกินข้าวมื้อแรกของต่างโลกที่ตนมาถึงด้วยท่าทางชดช้อยไม่รีบร้อน ในใจอดทอดถอนใจไม่ได้
ภารกิจสำเร็จตนก็ตัวตาย ิญญาทะลุมิติมาต่างโลก
มาถึงยังยุคสมัยที่ไม่มีบันทึกอยู่ในประวัติศาสตร์ ต้องเริ่มทุกอย่างใหม่ั้แ่ต้น
“คุณหนู พวกเราจะกลับไปตอนนี้เลยหรือไม่” เสียงมู่เหมียนขัดความคิดที่ล่องลอยของป๋ายเอ้าเสวี่ยได้สำเร็จ
“มู่เหมียน เ้าพาข้าไปร้านโอสถที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงก่อนสักรอบแล้วกัน” พอป๋ายเอ้าเสวี่ยนึกถึงร่างกายอันบอบบางนี้ก็ปวดหัว มีเพียงต้องเตรียมยาพิษป้องกันตัวจำนวนหนึ่งไว้ก่อนถึงจะปลอดภัยขึ้นมาบ้าง
“คุณหนู ท่านป่วยแล้วรึ อยากได้โอสถแบบไหนเ้าคะ มู่เหมียนจะไปซื้อมาให้” พอมู่เหมียนได้ยินว่าป๋ายเอ้าเสวี่ยจะไปร้านโอสถก็มองป๋ายเอ้าเสวี่ยอย่างร้อนใจพร้อมกับเอ่ยถามขึ้น
ป๋ายเอ้าเสวี่ยมองท่าทางตกอกใของมู่เหมียนแล้วหลุดหัวเราะพลางเอ่ย “เพียงไปเดินดูเท่านั้น เ้านำทางเถอะ คุณหนูเช่นข้ายังสุขภาพดีอยู่”
มู่เหมียนได้ยินวาจาของป๋ายเอ้าเสวี่ยแล้วก็วางใจลงบ้าง พาป๋ายเอ้าเสวี่ยไปยังร้านโอสถตระกูลน่าหลานในเมืองหลวง
มองดูร้านโอสถใหญ่ตระการตาตรงหน้า ป๋ายเอ้าเสวี่ยก็อดชื่นชมความมั่งคั่งของตระกูลน่าหลานไม่ได้ นางไม่ชักช้าอีกก้าวไวๆ เดินเข้าไป
และป๋ายเอ้าเสวี่ยเองก็โชคดีนัก ซื้อตัวยาสมุนไพรตามที่ตน้าได้ ก่อนจะพามู่เหมียนกลับไปที่จวนเสนาบดี
บุรุษหน้าตาหล่อเหลาในหอจุ้ยเย่ว์ฝั่งนี้ถามขึ้นอย่างสงสัย “เหยี่ยน ทำไมพวกเราไม่ตามไปดู”
จวินเยี่ยเหยี่ยนมองแผ่นหลังที่จากไปของป๋ายเอ้าเสวี่ยแล้วยิ้มร่าเอ่ยขึ้น “เดี๋ยวข้ากับลูกแมวป่าคงได้พบกันอีก คาดว่าคงอีกไม่นานนี้แหละ”
หลังกลับถึงจวนล้างหน้าล้างตาแล้ว ป๋ายเอ้าเสวี่ยก็ให้มู่เหมียนไปพักผ่อน
นางหยิบตัวยาสมุนไพรที่ซื้อจากร้านโอสถออกมา แล้วเริ่มปรุงโอสถพิษที่พบเห็นได้ทั่วไป
ชาติที่แล้วมีน้อยคนมากที่รู้อีกฐานะของยมทูตล่มเมืองป๋ายเอ้าเสวี่ย
หมอมารที่รักษาคนตามอารมณ์ ผู้เชี่ยวชาญมือฉมังในการปรุงโอสถพิษ
ถ้าไม่ใช่เพราะร่างกายอ่อนแอเกินไป เทียบไม่ได้แม้หนึ่งในสิบของชาติก่อน ป๋ายเอ้าเสวี่ยคงไม่ต้องปรุงโอสถพิษ
เมื่อปรุงโอสถพิษจำนวนหนึ่งเตรียมไว้ใช้อย่างยากลำบากจนเสร็จ ฟ้าด้านนอกก็สว่างแล้ว หลังเก็บโอสถเรียบร้อย ป๋ายเอ้าเสวี่ยก็กลับไปพักผ่อนที่เตียงอย่างอ่อนล้า
“ดูท่าร่างกายนี้จะต้องฝึกเข้มหน่อยแล้ว” นางเอ่ยพึมพำกับตัวเอง แล้วค่อยๆ เข้าสู่ห้วงฝัน
หลับไปพักหนึ่ง นาฬิกาชีวิตของชาติที่แล้วก็ปลุกป๋ายเอ้าเสวี่ยให้ตื่นตอนหกโมง
ตอนนี้จวนเสนาบดียังเงียบสงบ ป๋ายเอ้าเสวี่ยลุกขึ้นด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง รีบล้างหน้าล้างตา เดินมาถึงลานเรือนว่างเปล่าไม่มีคน แล้วเริ่มฝึกฝนร่างกายของตน
ผ่านไปนาน ห้องของมู่เหมียนก็เริ่มมีเสียงเคลื่อนไหว ป๋ายเอ้าเสวี่ยรีบขยับกาย เข้าไปในห้องแสร้งทำเป็นอนหลับบนเตียง
“คุณหนู ตื่นได้แล้วเ้าค่ะ” มู่เหมียนตักน้ำเข้ามาในห้อง
หลังป๋ายเอ้าเสวี่ยได้ยินคำกล่าวของมู่เหมียนก็ลุกขึ้นล้างหน้าล้างตา
วันนี้ดูเงียบผิดปกติ ไม่มีใครมารบกวน
ป๋ายเอ้าเสวี่ยรู้ว่าคำพูดของป๋ายชีเวยได้ผลแล้ว ในใจจึงลอบวางแผน
“มู่เหมียน ข้าจะไปพักผ่อนต่ออีกประเดี๋ยว สองวันนี้ข้าค่อนข้างเพลีย หากไม่มีเื่อะไรก็ไม่ต้องมาเรียกข้า” ป๋ายเอ้าเสวี่ยเห็นฟ้าเริ่มมืดก็เอ่ยขึ้นกับมู่เหมียน
หลังเห็นมู่เหมียนตอบรับแล้ว ป๋ายเอ้าเสวี่ยก็กลับไปหาชุดท่องราตรีที่ตนแก้เองไว้ชุดหนึ่ง จากนั้นก็เปลี่ยนอย่างรวดเร็ว
หลังจากเปิดหน้าต่างแล้วเห็นว่าไม่มีใคร ป๋ายเอ้าเสวี่ยถึงค่อยจากไปอย่างรวดเร็ว
1K
![[จบ] ฉันมีพี่ชาย 7 คน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1670481521_1917697.webp)
