ทันทีที่หลินเฟิงแค่คิดในใจ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นข้างหูทันที
[ติ๊ง! ขอถามว่า้าใช้ไอเทมด้ายแดงหรือไม่?]
"ใช่!"
[ติ๊ง! โปรดเลือกเป้าหมายที่จะใช้ด้ายแดง]
"บ้าเอ๊ย! เอาเป็ฉู่อิ๋งอิ๋งนี่แหละ!"
ฟุ่บ!
ด้ายแดงเส้นแรกในช่องเก็บของบินมาที่ข้อมือของหลินเฟิงอย่างกะทันหัน ส่วนปลายอีกด้านของด้ายแดงกลับทะลุกำแพงห้องสอบสวนออกไป ไม่รู้ว่าเชื่อมต่อไปที่ไหน?
จากนั้น ด้ายแดงเส้นนี้ก็กะพริบติดกันหลายครั้ง แล้วค่อย ๆ จางหายไป ในเวลาเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นข้างหูของหลินเฟิงอีกครั้ง
[ติ๊ง! ใช้ไอเทมด้ายแดงสำเร็จ]
หลินเฟิงกะพริบตาด้วยความสงสัย ั้แ่ด้ายแดงปรากฏขึ้นจนหายไป ตลอดกระบวนการทั้งหมด เขาไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด นี่ระบบไม่ได้กำลังหลอกเขาอยู่ใช่ไหม?
"นั่งยอง ๆ ลงไปเดี๋ยวนี้!" ชายอ้วนใช้ปืนเล็งไปที่หลินเฟิง พร้อมกับตะคอกเสียงดังลั่น
หลินเฟิงยิ้มเจื่อน จากนั้นก็ใช้สองมือประสานท้ายทอย แล้วนั่งยอง ๆ ลงบนพื้นอย่างว่าง่าย
ปึก ๆ ๆ
บางทีหลินเฟิงอาจจะไปกระตุ้นความโกรธของชายอ้วนคนนี้เข้าอย่างจัง อีกฝ่ายถึงไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง หยิบกระบองของชายผอมที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วฟาดกระหน่ำใส่หลินเฟิงอย่างบ้าคลั่งราวกับพายุฝน!
ที่น่าโมโหไปกว่านั้นก็คือ ชายผอมที่ล้มอยู่บนพื้นตอนแรกก็ลุกขึ้นมา แล้วก็เข้ามาร่วมวงรุมซ้อมหลินเฟิงโดยไม่พูดอะไรเลยสักคำ!
บ้าเอ๊ย! ฉู่อิ๋งอิ๋งทำไมคุณถึงยังไม่มาอีก? ขืนเป็แบบนี้ต่อไป สามีในอนาคตของคุณได้ถูกซ้อมจนพิการแน่! หลินเฟิงสบถด่าทออยู่ในใจ
บางที์อาจจะได้ยินคำภาวนาของหลินเฟิง ในขณะที่ชายอ้วนกำลังทุบตีจนหน้ามืดตามัว ประตูห้องสอบสวนก็ถูกใครบางคนถีบเปิดออกอย่างแรง!
ใช่แล้ว! มันถูกถีบเปิดออก! น้ำหนักแรงถีบที่คุ้นเคย วิธีการถีบประตูที่คุ้นตา ในที่สุดก็ทำเอาหลินเฟิงอดไม่ได้ที่จะน้ำตาคลอเบ้า! ในที่สุดฉู่อิ๋งอิ๋งก็เปิดตัวอย่างเฉิดฉาย!
"หยุดนะ!" เสียงอันเ็าดังออกมาจากปากของฉู่อิ๋งอิ๋ง ไม่เพียงแต่หลินเฟิงจะสั่นสะท้านไปทั้งตัว แม้แต่ชายอ้วนที่อยู่ตรงหน้าก็ยังอดไม่ได้ที่จะหดคอลง
"ฉู่อิ๋งอิ๋ง ถ้าคุณมาสายกว่านี้อีกนิดเดียว ผมคงโดนไอ้สารเลวสองคนนี้ซ้อมตายอยู่ที่นี่แล้ว!" หลินเฟิงะโเสียงหลง
"หุบปาก!"
"แกพูดจาเหลวไหลอะไร?"
"ใครซ้อมแกกัน?"
"พูดจาเพ้อเจ้อไปเรื่อย!"
ชายสวมชุดสูททั้งสองคนหยุดมือลงทันที แถมยังตะคอกด่าหลินเฟิงเสียงดัง
"าแบนตัวฉันนี่แหละคือหลักฐานที่ดีที่สุด!" หลินเฟิงะโด้วยความโกรธ
"แผลบนตัวแกมันเกี่ยวอะไรกับพวกเรา?"
"เห็นได้ชัดว่าแผลพวกนั้นมันเกิดจากการที่แกไปทะเลาะวิวาทกับคนอื่นมา!"
"ใช่! อย่ามาโยนความผิดให้พวกเรานะ!"
"ดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าไอ้หมอนี่มันเป็พวกทำผิดซ้ำซาก หัวหน้าฉู่ ผมขอเสนอให้จับตัวเขาไปขังในสถานกักกันเดี๋ยวนี้เลย!"
"พอได้แล้ว!" ฉู่อิ๋งอิ๋งตะคอกเสียงดังอีกครั้ง จากนั้นก็จ้องมองชายสวมสูทสองคนนั้นด้วยสายตาเ็าแล้วถามว่า "ใครให้สิทธิ์พวกนายลงมือทำร้ายร่างกายคนอื่น?"
"หัวหน้าฉู่ พวกเราไม่ได้ทำ..." ตำรวจสองคนนั้นยังคงคิดจะแก้ตัวต่อไป
ปัง!
ฉู่อิ๋งอิ๋งตบโต๊ะอย่างแรง พละกำลังของเธอนั้นมหาศาลมาก ถึงขนาดทำให้โต๊ะทำงานตัวนี้เป็รูโหว่ขนาดใหญ่ได้เลย!
ซี๊ด!
ชายสวมสูททั้งสองคนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมกัน แม้แต่หลินเฟิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง แม่เ้าโว้ย! ผู้หญิงคนนี้ทำไมถึงมีพละกำลังเยอะขนาดนี้? แม่วัวหรือไง? ไม่สิ! นี่มันนางเสือร้ายชัด ๆ !
"พวกนายคิดว่าฉันตาบอดหรือไง?" ฉู่อิ๋งอิ๋งยังคงจ้องมองพวกเขาทั้งสองคนด้วยสายตาที่เ็า
ทว่า ชายชุดสูททั้งสองคนกลับไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำยังพูดด้วยท่าทีได้ใจว่า "หัวหน้าฉู่ พวกเราก็แค่ได้รับคำสั่งจากคุณนายเติ้ง ถึงได้กล้าลงมือกับไอ้หมอนี่ต่างหากล่ะ!"
ให้ตายเถอะ! มีคุณนายเติ้งโผล่มาได้ยังไง? แล้วคุณนายเติ้งคนนี้เป็ใครกันอีก? ขณะที่หลินเฟิงกำลังใอยู่เงียบ ๆ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองฉู่อิ๋งอิ๋ง เขาอยากจะรู้จริง ๆ ว่าฉู่อิ๋งอิ๋งจะจัดการยังไงต่อไป
"คุณนายเติ้ง?" ฉู่อิ๋งอิ๋งขมวดคิ้ว จากนั้นก็ถามขึ้นว่า "คุณนายเติ้งคนไหน?"
"คุณผู้หญิงเติ้ง ภรรยาของรองอธิบดีต้วนแห่งสถานีตำรวจเมืองยังไงล่ะ!" ชายอ้วนจ้องตาฉู่อิ๋งอิ๋งเขม็งแล้วตอบกลับไป
"ถ้าพูดอย่างนั้น ก็แสดงว่ารองอธิบดีต้วนเป็คนให้พวกนายมางั้นสิ?" สีหน้าของฉู่อิ๋งอิ๋งเ็าลง
"เอ่อ ไม่ใช่คำสั่งของรองอธิบดีต้วนหรอกครับ แต่เป็คำสั่งโดยตรงจากคุณนายเติ้ง ไอ้หมอนี่มันซ้อมลูกชายของคุณนายเติ้งจนต้องเข้าโรงพยาบาล เพราะงั้น..."
ในที่สุดหลินเฟิงก็เข้าใจเื่ราวทั้งหมด ที่แท้ไอ้หน้าขาวคนนั้นก็เป็ลูกชายของรองอธิบดีต้วนอะไรนั่น ส่วนคุณนายเติ้งคนนี้ก็คือแม่ของไอ้หน้าขาวนี่เอง ตอนนี้ลูกชายโดนซ้อม คนเป็แม่ก็เลยส่งคนมาแก้แค้นหลินเฟิง
มิน่าล่ะอีกฝ่ายถึงได้หยิ่งผยองขนาดนั้น ที่แท้ไอ้หน้าขาวนั่นก็เป็ทั้งลูกคนใหญ่คนโตแถมยังเป็ลูกเศรษฐีด้วยนี่เอง!
ทว่า สิ่งที่ฉู่อิ๋งอิ๋งทำต่อจากนี้ กลับทำให้หลินเฟิงรู้สึกสะใจเป็อย่างมาก เธอหันกลับไปะโออกไปนอกห้องสอบสวนว่า "ใครอยู่ข้างนอกบ้าง!"
ไม่นาน ตำรวจพร้อมอาวุธครบมือหลายนายก็เดินเข้ามาข้างใน ฉู่อิ๋งอิ๋งชี้ไปที่ชายสวมสูทร่างอ้วนกับร่างผอมสองคนนั้น แล้วออกคำสั่งว่า "จับตัวพวกมันไว้!"
พรึ่บ!
กลุ่มตำรวจพุ่งเข้าไปหาทั้งสองคนโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง จากนั้นก็ทำการจับกุมตัวชายทั้งสองคนเอาไว้ทันที
"หัวหน้าฉู่ คุณจะทำอะไร?"
"พวกเราเป็ลูกน้องของคุณนายเติ้ง แล้วคุณนายเติ้งก็เป็ภรรยาของรองอธิบดีต้วน พวกคุณกล้าจับพวกเรางั้นเหรอ?"
ชายสวมสูทสองคนนั้นะโเสียงดังลั่น แต่ฉู่อิ๋งอิ๋งกลับไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว เธอพูดออกไปตรง ๆ เลยว่า "ฉันไม่สนหรอกนะว่าพวกนายจะมีเส้นสายใหญ่โตมาจากไหน แต่ในเมื่อกล้าลงมือทำร้ายคนในสถานีตำรวจ พวกนายสองคนก็รอรับการพิจารณาคดีจากศาลได้เลย!"
"ไม่! คุณจะจับพวกเราไม่ได้นะ!"
"คุณก็เป็แค่หัวหน้าหน่วยเท่านั้น คุณไม่กลัวล่วงเกินรองอธิบดีต้วนกับคุณนายเติ้งหรือไง?"
"ฉัน้าจะพบรองอธิบดีต้วน!"
"ปล่อยฉันนะ!"
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับชายสวมสูทสองคนที่กำลังโวยวายเสียงดัง ฉู่อิ๋งอิ๋งก็โบกมือทีหนึ่ง จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเ็าว่า "พาตัวออกไป! ถ้าไม่มีคำสั่งของฉัน ห้ามใครปล่อยตัวพวกเขาสองคนเด็ดขาด!"
"ครับ! หัวหน้าฉู่!"
และแล้ว ไอ้สวะสองคนนี้ก็ถูกคุมตัวออกไป ส่วนในห้องสอบสวนที่เงียบสงบ ก็เหลือเพียงฉู่อิ๋งอิ๋งกับหลินเฟิงที่กำลังจ้องตากันไปมา
ครู่ใหญ่ผ่านไป ฉู่อิ๋งอิ๋งก็รีบเดินเข้าไปหาหลินเฟิง เธอตรวจดูาแบนร่างกายของเขาอย่างละเอียด แล้วเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วงว่า "นาย... ไม่เป็อะไรใช่ไหม?"
น้ำเสียงของฉู่อิ๋งอิ๋งนั้นช่างนุ่มนวลเป็อย่างมาก ไม่ได้เ็าไร้ความรู้สึกเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป หนำซ้ำบนใบหน้าของเธอยังเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอีกด้วย
หลินเฟิงหนังตากระตุก ไม่คิดเลยว่าฉู่อิ๋งอิ๋งผู้เ็าปานน้ำแข็ง จะมีมุมที่อ่อนโยนแบบนี้กับเขาด้วย หรือว่าด้ายแดงจะออกฤทธิ์แล้ว?
"ผมไม่เป็ไร เอ่อ ขอบคุณมากนะ" หลินเฟิงตอบกลับอย่างเก้อเขิน
ทำยังไงดี? ตัวเขายังไม่ได้เตรียมใจเอาไว้เลยนะ? อยู่ ๆ ก็มีภรรยาเพิ่มมาอีกคนอย่างงง ๆ แล้ววันข้างหน้าจะใช้ชีวิตยังไงล่ะเนี่ย?
เมื่อมองใบหน้าอันงดงามของฉู่อิ๋งอิ๋งที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม และได้กลิ่นหอมจาง ๆ ที่โชยออกมาจากตัวเธอ หัวใจของหลินเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะเต้นแรงขึ้นมา
หลังจากที่ฉู่อิ๋งอิ๋งตรวจดูอาการของหลินเฟิงเสร็จ จู่ ๆ บนใบหน้าของเธอก็ปรากฏสีหน้าแปลกประหลาดออกมา เธอจ้องมองหลินเฟิงอย่างจริงจังแล้วถามว่า "นายเคยฝึกศิลปะการต่อสู้มาเหรอ?"
"อะไรนะ?" หลินเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าแล้วตอบว่า "ไม่เคย!"
"งั้นเหรอ?" ฉู่อิ๋งอิ๋งขมวดคิ้ว สีหน้าของเธอยิ่งดูสงสัยหนักกว่าเดิม
"เอ่อ... อิ๋งอิ๋ง ผมจะไปหลอกคุณได้ยังไงกันล่ะ?" หลินเฟิงลูบจมูกตัวเองแล้วเอ่ยขึ้น
"นายเรียกฉันว่าอะไรนะ?" จู่ ๆ ฉู่อิ๋งอิ๋งก็หรี่ตาลง แล้วหันมามองหลินเฟิงด้วยใบหน้าที่เ็า
"เอ่อ... ผมก็เรียกคุณว่าอิ๋งอิ๋งไง หรือว่าไม่ถูกเหรอ?" หลินเฟิงตอบกลับไปซื่อ ๆ
จู่ ๆ ฉู่อิ๋งอิ๋งก็ขมวดคิ้วเรียวสวยของเธอเข้าหากัน จากนั้นก็มองหลินเฟิงด้วยสายตาที่เย็นเยียบแล้วพูดว่า "อยู่ในสถานีตำรวจ กรุณาเรียกฉันว่าผู้กอง หรือไม่ก็หัวหน้า!"
"เอ่อ แล้วถ้าอยู่นอกสถานีตำรวจล่ะ?" หลินเฟิงโพล่งถามออกไปตามสัญชาตญาณ
"กรุณาเรียกชื่อเต็มของฉัน!" ฉู่อิ๋งอิ๋งตอบกลับไปอย่างไม่ลังเล
หลินเฟิง "..."
สถานการณ์มันเป็ยังไงกันแน่เนี่ย? นึกจะพลิกหน้าก็พลิกหน้าใส่กันดื้อ ๆ เลยเหรอ? หรือว่าด้ายแดงเมื่อกี้นี้จะไม่ได้ผล? ถ้าด้ายแดงไม่ได้ผล แล้วทำไมใน่เวลาคับขัน ฉู่อิ๋งอิ๋งถึงได้พังประตูเข้ามาช่วยชีวิตเขาไว้ได้ทันเวลาพอดีล่ะ?
"ฉันในฐานะตัวแทนของสถานีตำรวจเขตอวี่ฮวาขอโทษนายอย่างเป็ทางการ ไม่คิดเลยว่าจะมีอาชญากรแฝงตัวเข้ามาในสถานีตำรวจของเรา แถมยังทำให้นายต้องได้รับาเ็ทางร่างกายอีก แต่ฉันจะจัดการเื่นี้อย่างเป็ธรรม และทวงคืนความยุติธรรมให้กับนายให้ได้!" จู่ ๆ ฉู่อิ๋งอิ๋งก็พูดด้วยสีหน้าจริงจัง
พอพูดถึงไอ้สารเลวสองคนนั้น หลินเฟิงก็รู้สึกโกรธจนไฟลุกท่วมท้อง เขาถามด้วยความเกรี้ยวกราดว่า "ขอโทษคำเดียวแล้วจบเลยงั้นเหรอ?"
"ฉันได้ขังตัวพวกเขาสองคนไว้แล้ว หลังจากนี้จะมีการดำเนินคดีอาญาตามกฎหมายที่เกี่ยวข้อง และจะแจ้งผลการดำเนินการให้นายทราบทันที ไม่ทราบว่านายยังมีปัญหาอะไรอีกไหม?" คำพูดของฉู่อิ๋งอิ๋งนั้นรัดกุมไร้ช่องโหว่ แถมท่าทีของเธอก็ยังตรงไปตรงมา จนหลินเฟิงหาข้อบกพร่องไม่ได้เลย
แต่หลินเฟิงจะยอมปล่อยผ่านไปง่าย ๆ ได้ยังไงกัน? จะให้เขาโดนซ้อมฟรี ๆ แบบนี้เลยเหรอ?
"ผมไม่้าคำขอโทษจากคุณ ผม้าให้ไอ้สารเลวสองคนนั้นมาคุกเข่าขอโทษผมตรงหน้าต่างหาก!" หลินเฟิงพูดด้วยความหงุดหงิด
"หลินเฟิง ฉันคงต้องขอเตือนคุณไว้ก่อน!" จู่ ๆ ฉู่อิ๋งอิ๋งก็โมโหขึ้นมา เธอจ้องมองหลินเฟิงแล้วพูดว่า "ประเทศ Z เป็ประเทศที่ปกครองด้วยกฎหมาย ไม่ว่าใครที่ทำผิดกฎหมายก็ต้องถูกลงโทษตามกฎหมาย ส่วนพวกเขาจะถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาอะไร ก็ต้องดูว่าผู้พิพากษาจะตัดสินยังไง!"
"แล้วกฎหมายจะลงโทษพวกเขายังไงล่ะ?" หลินเฟิงถาม
"คำถามนี้ นายควรจะไปถามผู้พิพากษานะ ไม่ใช่มาถามฉัน" ฉู่อิ๋งอิ๋งตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์
"เอาวีแชตของคุณมาให้ผม" จู่ ๆ หลินเฟิงก็เรียกร้องขึ้นมา
"อะไรนะ?" ฉู่อิ๋งอิ๋งชะงัก
"ผมอยากจะรู้ผลการลงโทษของไอ้สารเลวสองคนนี้เป็คนแรก!" หลินเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงเ็า
"ถึงตอนนั้นพวกเราจะแจ้งให้คุณทราบเป็ลายลักษณ์อักษรเอง!" ฉู่อิ๋งอิ๋งตอบกลับเสียงแข็ง
"ผมไม่เชื่อใจตำรวจอย่างพวกคุณหรอก แน่นอนว่ายกเว้นคุณ ผมเชื่อใจแค่คุณคนเดียวเท่านั้น!" หลินเฟิงจ้องมองฉู่อิ๋งอิ๋งอย่างไม่วางตาแล้วพูดขึ้น
ฉู่อิ๋งอิ๋งเงียบไป บางทีเธออาจจะรู้สึกว่าเื่ที่เกิดขึ้นในวันนี้ สร้างความเ็ปให้กับหลินเฟิงไม่น้อย ดังนั้นหลังจากที่เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ให้ไอดีวีแชตของเธอกับหลินเฟิงไป
หลินเฟิงกดโทรศัพท์มือถืออยู่พักหนึ่ง ในรายชื่อเพื่อนในวีแชตก็มีเพื่อนใหม่ที่ชื่อ 'อิ๋งอิ๋ง' โผล่ขึ้นมา
บ้าเอ๊ย! ชื่อในวีแชตก็ตั้งว่าอิ๋งอิ๋งแท้ ๆ แต่กลับไม่ยอมให้คนอื่นเรียกชื่อนี้ตรง ๆ ขี้งกชะมัด!
หลินเฟิงบ่นอุบอิบอยู่ในใจ จากนั้นก็หันไปถามฉู่อิ๋งอิ๋งว่า "ผมกลับได้หรือยัง?"
"ไม่ได้!" นึกไม่ถึงเลยว่าฉู่อิ๋งอิ๋งจะปฏิเสธหลินเฟิงอย่างเด็ดขาด แถมยังพูดด้วยสีหน้าจริงจังอีกว่า "เกี่ยวกับคดีที่นายตกเป็ผู้ต้องสงสัยในข้อหาจงใจทำร้ายร่างกายในวันนี้ ตอนนี้ฉันจะเป็คนจัดการด้วยตัวเอง!"
"อะไรนะ? ผมจงใจทำร้ายร่างกายงั้นเหรอ?" หลินเฟิงถามด้วยความใปนโกรธ
"ฟังให้ชัดนะ ตอนนี้นายคือผู้ต้องสงสัย! ก่อนที่คดีนี้จะกระจ่าง นายก็ยังคงเป็ผู้ต้องสงสัยในคดีนี้อยู่ดี!" ฉู่อิ๋งอิ๋งกลับมาทำท่าทีเ็าเหมือนก่อนหน้านี้อีกครั้ง
หลินเฟิง "..."
249
![[จบแล้ว] ขนเสบียงนับล้าน มาเป็นมาร(ดา)ของเหล่าวายร้าย (อ่านฟรี 200 ตอน)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685948838_38187667.webp)
