หลงอู่ เริ่มออกอาการเหนื่อยล้า ตึก! จู่ๆ ล้มลงคุกเข่าเืซึมจากมุมปาก เริ่มจะหมดแรง
ไม่นาน “ปัง!” “ปัง!” เสียงเหยียบอากาศสองจังหวะสัตว์แปลงจ่าฝูงมาโผล่อยู่ตรงหน้า หลงอู่ ชั่วพริบตา ง้างแขนเสียบเข็มขนเหล็กอย่างรวดเร็ว “สวบ ! ”
“เข็มขนเหล็กเสียบเข้าไปกลางอกของหลงอู่จนมิดด้าม
หลงอู่ เงยหน้าขึ้นมองยกมือคว้าจับแขนของเ้าลิงจ่าฝูงไว้
ร่างกายค่อย ๆ แปรเปลี่ยน ผิวแห้งกรังกลาย เป็ซากไม้ ที่ขยายใหญ่ขึ้นกิ่งก้านเริ่มลากเลื้อย พันตัวเ้าลิงจ่าฝูงไว้
เ้าลิงป่ารู้ตัวว่าเสียท่าแล้วถึงยังไงตัวมันก็เป็ “สัตว์แปลงระดับชั้นยอด” ไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ พยายามงอขาทั้งสอง ลง “ตูม !! “ เ้าลิงป่าเหยียบอากาศอย่างสุดกำลัง เกิดรอย สุญญากาศ ขนาดใหญ่ ใต้เท้า ซากกิ่งไม้ที่เลื้อยพันรอบตัวแตกกระจายทันที ร่างของเ้าลิง พุ่ง ขึ้นที่สูงทันที
ทันใดนั้น เหมือนชนเข้ากับอะไรที่แข็งแกร่งมากบางอย่าง “ตูม ! “
บนหัวเ้าลิงจ่าฝูง เป็เถาวัลย์ที่สานกันไปมา ฟึบ ๆ ๆ ๆ ๆ
ความเร็วในการเลื้อยตัว เร็วมาก เลื้อยพันสานกันเป็กรงขังชนิดหนึ่ง
ถ้าสังเกตให้ดีจะเห็นว่าในเส้นเถาวัลย์ มีแสงสีเขียวระยิบ ระยับอยู่ภายใน แข็งแกร่งเป็อย่างมากไม่มีทางตัดขาดได้เลย
เถาวัลย์เลื้อยเข้ามาในลำแขนรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ กระชากดึงแขนกางขึ้น เ้าลิงจ่าฝูงสุดจะทรมานอ๊ากกกก! “เ้าลิงจ่าฝูงเหลือบตา มองลงไปด้านล่าง เห็นมนุษย์ผู้หญิงยกแขนกางนิ้วทั้งห้า เล็งมาที่ตน จากนั้นไม่นาน นิ้วมือทั้งห้า หุบกำลง ทันที
“ฟุบ” “สวบ ๆ ๆ ๆ “อ๊ากกกกกก! “สัตว์แปลงระดับชั้นยอด ชนิดลิงป่าสิ้นใจตายทันที ลิงป่าตัวอื่นใถึงขีดสุด เคลื่อนตัวหนีอย่างรวดเร็ว ในทุกทิศทาง
ทุกคนในกลุ่ม ตื่นตะลึง กับภาพที่เห็นตรงหน้า ที่ไม่ได้เห็นได้บ่อยๆเป็พลังที่มหาศาลมาก
“สุดยอด ! เลยรุ่นพี่ รุ่นพี่นี่ เจ๋งสุดๆไปเลย เ้าอ้วนคิมเดินออกมาเมื่อไหร่ไม่รู้
“ พอเลยเ้าอ้วนไม่ค่อยจะเป็ประโยชน์เท่าไหร่เลย เอน่าบ่น
“ ข้ากำจัดไปตั้ง 2 ตัวเชียวนะ
“ ถ้าไม่ได้ เคส ยื่นให้ก็ไม่ได้หรอก เ้าอ้วน
เมญ่า ขยับเข้ามา เคส เป็ยังไงบ้าง เอน่า
“ ข้าให้ยาฟื้นกำลังแล้ว รุ่นพี่แต่าแคงต้องใช้เวลาหน่อย
“ข้าไม่เป็ไร ! เสียง เคส ดังมาจาก ข้างๆ
เ้าอ้วนคิมถือถุงขนมเดินเคี้ยวไปทาง นาฟ “เ้านี่ไม่เลวนะเก่งไม่เบา
“เค้ากำจัดลิงได้ก่อนเ้าด้วยดู เก่งกว่าเ้าอีก เ้าอ้วน
“โธ่ ! จะบ่นอะไรข้านักหนา เนี่ย เอน่า
หลงอู่ ขยับเข้ามาใกล้กลุ่ม เอายังไงต่อดีครับ รุ่นพี่ “ฉันัักับพืชพรรณโดยรอบ สัตว์แปลงทั่วพื้นที่นี้ เหมือนหนีอะไรสักอย่าง
“นี่ก็ใกล้ถึงเวลาที่ ตกลงไว้กับทางหัวหน้าแล้วนะครับรุ่นพี่
นาฟ ที่นิ่งอยู่นาน “มีสิ่งมีชีวิต อีกหลายตัว กำลังพุ่งมาทางนี้
“ ทุกคน ถอยกลับจุดรวมพลที่ 1 เมญ่า สั่งการทันที
เพื่อหลีกเลี่ยงจากการปะทะ อีกรอบทุกคนในกลุ่ม เร่งเคลื่อนตัวออกจากพื้นที่โดยเร็ว ขณะที่กลุ่มเดินทางกลับจุดรวมพลนั้นนาฟ เคลื่อนตัวอยู่ใกล้ๆ เมญ่า
“เ้าไหวรึเปล่า ?
เมญ่า ขมวดคิ้ว หันมองเ้าคิดว่าข้าาเ็เหรอ! “เปล่าหรอก ข้าแค่สักเกตลมหายใจของเ้าไม่ค่อยสม่ำเสมอ เมญ่า ยิ้ม พลางหยิบขวดสุราขนาดเล็กขึ้นมาดื่ม “ สายธรรมชาติ เป็สายพลังงานที่ต้องดึงพลังจากภายนอกมาใช้เป็จำนวนมากๆ จำเป็ที่จะต้องมีการสะสมพลัง ที่มากกว่าปกติผู้ใช้พลังต้องเตรียมร่างกายให้พร้อมไม่อย่างนั้นอาจโดนพลังสะท้อนกลับได้ นาฟ พยักหน้า
ทางกลุ่มเดินทางทะลุออกมาในชายเขตป่าโปร่งใกล้ถึงจุดรวมพลที่ 1
ทุกคนในกลุ่มเริ่มผ่อนคลายความระวังภัยลง
“เ้าอ้วนคิมเริ่มหยิบขนมขึ้นมา คบเคี้ยว เดินขยับเข้าหานาฟ
“เป็ไงบ้างนาฟ พอจะััพลังได้บ้างรึยัง
“ยังไม่รู้สึกเลย!พวกนายน่าทึ่งนะ รับสอดประสานกันเก่งจริงๆ
“นายก็เก่งนะ ประสาทััเฉียดคมมาก หาจุดอ่อนได้ก่อนใครเลยแถมฆ่าลิงได้ก่อนคนอื่นเลยฮ่าๆ
“เอ๊ะ! ประสาทััดีหรือว่าอยู่สายชีวิตนะเอน่าเข้ามาร่วมวง
“หรือ เค้าอาจจะไม่สามารถมีพลังเลยก็ได้นะพวกเ้าอย่าคาดหวังให้มาก เสียง หลงอู่ ดังมาจากท้ายแถว
“ทำไมลูกปืนที่ออกจากนายถึงพลังมหาศาลขนาดนั้น
“ก็ฉันเป็สายพลัง สิ่งที่ฉันแตะต้องจะเพิ่มพลังขึ้นแต่ก็ขึ้นอยู่กับฉันเองว่าจะได้พัฒนาตัวเองได้แค่ไหน ส่วนเ้าหลงอู่ขี้เก๊กนั้น กับเ้าเคส อยู่สายควบคุมก็อย่างที่นายเห็นนั้นแหละ ฝีมือก็ งั้น ๆ
“แหม! ทำตัวอย่างกับตัวเองเก่งงั้นแหละ เ้าอ้วน
“จ้า! เอน่าคนสวย ถ้าไม่ได้ ม่านมิติ ช่วยข้าไว้ ข้าก็ไม่รู้จะหลบหนีไปยังไง
“ดีที่สำนึกได้นะ เ้าอ้วน แต่สุดท้ายก็ต้องพึ่งระดับ3 ของรุ่นพี่ ถึงจะปิดงานได้
เฮ้อ! สักวันข้าจะไปถึงระดับนั้นแน่นอนพูดพลางเคี้ยวขนมต่อ นาฟ ครุ่นคิด การต่อสู้ในครั้งนี้ เปิดประสบการณ์ให้กับตัวเขามากยิ่งอดใจทนรอไม่ไหว เมื่อไหร่ที่เขาจะเปิดพลังได้ และพลังของเขาจะเป็แบบไหนกันนะ
เมญ่าขยับตัวเข้าใกล้ ทุกอย่างมีทั้งข้อดี และข้อเสีย ต่อไปสักวันที่นายมีพลัง ต้องพึงระวังไว้ไม่ใช่ ทุกสถานที่จะเหมาะสมกับ ผู้ใช้พลังเสมอไป ตัวอย่างเช่น ทำไมพวกหัวหน้าคักโปจึงเลือกป่าทึบเป็จุดรวมพลที่ 2 เพราะเห็นประโยชน์จากพื้นที่นั้นเสริมพลังให้ข้าได้
เ้าอ้วนคิมเดินเข้ามาพูดเสริม “ใช่ ! “ ทุกอย่างล้วนมีคู่ตรงข้ามเสมอเช่น เ้าเคส กลัวการต่อสู่ในที่ไร้ซึ่งแสง และเ้าขี้เก๊ก นั้นโคตรจะกลัวน้ำมันเลย
“ หยุดพูดได้แล้ว ! หลงอู่สบถอย่างโมโห
“ ส่วนเอน่า ?
“ พอแล้ว เ้าอ้วน !
ไม่นานกลุ่มก็มาถึง จุดรวมพลที่ 1 “โชคดีที่กำหนดไว้เป็ตำแหน่งนี้เป็พื้นที่ป่าโปร่ง พวกสัตว์แปลง ไม่ชอบอาศัยในแถบนี้ ส่วนมากจะหนีลัดเลาะออกไปทางป่าทึบ “เอน่า เข้าไปปลดม่านมิติ พร้อมสำรวจ รถเคลื่อน
“เป็ยังไงบ้างเอน่า
“ไม่มีปัญหา ไม่มีใคร เข้ามาใกล้แถวนี้
“ฟึบ ๆๆๆๆ “ฟ้าว ๆ ๆ ๆ มองจากที่ไกลๆ ก็ยังได้ยินเสียง การเคลื่อนไหว อยู่ เป็ระยะ “พวกมันหนีอะไรมานะ ?
ทุกคน มองตามการหลบหนี จากที่ไกลๆ ของพวกสัตว์แปลง
“รุ่นพี่ หรือเราจะกลับเข้า เขตอาณานิคม กันก่อนดีมั๊ย หลงอู่ก้าวมาถาม พวกเรา จะรอ พวกหัวหน้าตามกำหนด ก่อน
แต่ละคน ต่างแยกย้ายพักผ่อน อยู่บริเวณ รอบๆ รถเคลื่อนพลัง นาฟแยกตัวออกมานั่ง คนเดียว เกิดความคิดขึ้นมากมาย “ความฝันนั้นคืออะไรทั้งคุ้นเคย ทั้งน่ากลัว ทั้งเสมือนจริง
จู่ ๆก็นึกถึงการต่อสู้ที่ผ่านมา “ทำไมข้าถึงรู้สึกคุ้นเคยการต่อสู้ ของสัตว์แปลงทั้งสอง ที่เคยต่อสู้มา ทั้งเ้าหมีั์สีแดงและ เ้าลิงป่าจ่าฝูง นาฟ สงบใจครุ่นคิดถึงความคุ้นเคยเ่าั้มาจากอะไรจังหวะที่สัตว์แปลงใช้พลัง ประสาทััความรู้สึกของร่างกายตนกลับตื่นตัว รู้สึกตื่นเต้นไปด้วย
นึกคิดอยู่สักพักอยู่ๆ ก็เหยียดมือ ออกไปข้างหน้า กำเป็หมัดหลวมๆ ค่อยนึกคิด จังหวะลมหายใจ ก่อนพ่นแรงอัดอากาศของเ้าหมีแดงั์
เริ่มกระชับหมัดตั้งสมาธิไปที่ปลายหมัด จู่ๆ อากาศรอบๆ หมัดเริ่มบิดเบี้ยวทีละเล็ก ทีละน้อยแล้วหายไป “ฟู่ ! “ นาฟปล่อยลมหายใจ ออก หอบหายใจ ลักษณะเหนื่อยล้า
เมญ่าเดินเข้ามาจากที่ไกล ๆ “เ้าเป็อะไรหรือเปล่า ? นาฟส่ายหน้า “ไม่มีอะไร แค่ทดลองอะไรบางอย่าง
นาฟ ลุกขึ้นยืนชี้มือไปทางทิศตะวันออก ห่างจากจุดนี้ไปราวๆ 10กว่า กิโลเมตร เป็บริเวณที่ข้าตื่นขึ้นมาข้าอยากขอไปที่นั้น
“เ้าจะไปทำไม?
“ข้าอยากไปเอาอะไรบางอย่าง
“งั้น ข้าไปด้วย
นาฟมอง เมญ่า “สตรีสาวสวยผู้นี้ ส่งผลกับความรู้สึกเขาเป็อย่างมาก พอได้อยู่เคียงข้างมีความรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
“เ้ามองหน้าข้าทำไม
“ ป ป เปล่า!!!
เมญ่า มาแจ้งกับกลุ่มว่าจะพา นาฟออกไปสำรวจ เอาของบางอย่างในตำแหน่งที่ห่างไปไม่มากเมื่อได้ของแล้วจะรีบกลับมาให้คนที่เหลือเฝ้า ตำแหน่งจุดรวมพลไว้
หลงอู่ คัดค้าน ที่เมญ่า จะเดินทางไปด้วย แต่ก็ทัดทาน ความ้าของ เมญ่า ไม่ได้
ทั้งสองได้เดินทางออกไปขณะเดินทาง “เ้าจะไปเอา ผงว่านสีเขียว เหรอ ?
“ ใช่ ของสิ่งนั้นเป็หนึ่งในของที่ข้าอยากเอากลับไปด้วย
เมญ่า พยักหน้า เ้าพอนึกอะไรเกี่ยวกับตัวเอง ออกบ้างรึยัง ?
410
